Door Eric Hulsens, 6/12/2025
Het moedige en onmisbare Israëlische medium +972 – genoemd naar het telefoonvoornummer van Israël en de Bezette Gebieden – doet verslag van een kritisch rapport van het rechtscentrum Adalah in Haifa. In de voorbije twee jaar zijn er in Israël meer dan 30 wetten uitgevaardigd die de rechten van de Palestijnen beknotten en dissidentie bestraffen, zo blijkt uit het rapport. Die 30 komen bij de al bestaande, zodat er nu “meer dan 100 Israëlische wetten” zijn die “Palestijnse burgers discrimineren”.
De schrijfster van het verslag is Orly Noy, een journaliste en een politiek activiste van de partij Balad, die ook voorzitter is van het bestuur van B’Tselem, de Israëlische organisatie die zich bekommert om de mensenrechten in de Bezette Gebieden.
Uit Orly Noys samenvatting van het Adalahrapport blijkt duidelijk de voortschrijdende fascisering van Israël langs juridische weg. Allerlei rechten verdwijnen, zoals het recht op informatie of op een eigen mening en de uiting daarvan. De staat neemt zich het recht diep in de privésfeer van de burgers door te dringen en zich te bemoeien met wat zij lezen of beluisteren. Strafbaar met een gevangenisstraf van een jaar is “de systematische en continue consumptie van publicaties van een terroristische organisatie”. De begrippen systematisch en continu worden niet gedefinieerd.
De staat als voltijdse spion en het verdwijnen van het recht op informatie en meningsuiting
Hoe kan de overheid te weten komen wat iemand privé leest en beluistert? Het Adalahrapport becommentarieert dat “het lokaliseren van potentiële verdachten op zichzelf spionage-operaties nodig zou maken, het surveilleren van de hele bevolking en het monitoren van internetactiviteit.”
Momenteel zijn de geviseerde “terroristische publicaties” die van Hamas en van ISIS, maar de minister van justitie wil de lijst uitbreiden. Daarnaast probeert de wetgever ook andere bronnen van informatie ontoegankelijk te maken, die welke, zo zegt Orly Noy, “de Israëlische burgers zouden kunnen blootstellen aan de volle omvang van de misdaden tegen de mensheid die hun leger begaan heeft of nog begaat in Gaza.” Het is in deze context dat via de zogenaamde wet op Al-Jazeera de toegang tot dit belangrijke medium ontzegd is aan het Israëlische publiek.
Willekeur als rechtsprincipe
Een andere wet, die tegen “ontkenning van de gebeurtenissen van 7 oktober”, maakt elke afwijking of invraagstelling van de door de staat geproclameerde visie op 7 oktober strafbaar. Net als bij de eerder genoemde wet is dit uiterst elastisch. De staat Israël heeft niet vastgelegd wat zijn juiste en niet betwijfelbare definitie van de gebeurtenissen van 7 oktober is, wat de deur opent voor totale willekeur.
Daarnaast zijn er nog andere rechtsprincipes die gekelderd worden, zoals het onderscheid tussen minderjarigen en volwassenen – ook kinderen kunnen dan gestraft worden als “terroristen” – terwijl de mishandeling of foltering van gevangenen in de inmiddels beruchte Israëlische gevangenissen juridisch buiten schot blijft.
Orly Noy spreekt terecht van een “erosie van de substantiële funderingen van de democratie: vrijheid van meningsuiting en van protest, gelijkheid voor de wet, en beveiliging tegen geïnstitutionaliseerde discriminatie”, van een “fascistische wetgeving” en van een “openlijke rush van het Israëlische leiderschap naar fascisme”.
Pijnlijk grappig is dat Israël in het verleden vaak geprezen werd als de enige echte democratie in het Nabije Oosten…
https://www.972mag.com/knesset-apartheid-laws-gaza-war/
https://www.adalah.org/uploads/uploads/Discriminatory%20Laws%20Report%2024.11.25%20Final.pdf
Erics kijk 