De erudiete en zeer actieve politiek commentator uit Brussel Gilbert Doctorow is in België minder bekend dan in de internationale media, waar hij regelmatig aan het woord is in politieke programma’s zoals WION of de talkshow van Glenn Diesen. Onlangs verscheen het volumineuze derde deel van zijn War Diaries, dat de Russisch-Oekraïense oorlog in 2025 beschrijft. Een kanjer van 719 pagina’s in groot formaat. Op 16 augustus publiceerde Doctorow in het Engels een open brief aan de Belgische premier, die het lezen en overwegen waard is.

De commentator merkt op dat het fysieke voortbestaan van België en zijn bevolking vandaag op het spel staan doordat de NAVO steeds provocerender intervenieert in de Russisch-Oekraïense oorlog, wat vraagt om een Russische militaire reactie. Die zullen we krijgen, stelt de auteur, zodra president Poetin zich neerlegt bij de eisen van de Kremlinelite en van het grote publiek in Rusland die beslissende tegenaanvallen op Oekraïne en zijn ondersteuners willen. Of als Poetin door een paleisrevolutie neergehaald wordt en vervangen wordt door vastberadener en agressievere Russische patriotten die niet zullen aarzelen het nodige te doen om de Russische afschrikking te herstellen, die Poetin in de loop van de voorbije vier jaren tot nul herleid heeft.

Als het zover is, en dat is in de nabije toekomst gezien de extreme druk waaraan Rusland nu is blootgesteld door de droneaanvallen op zijn infrastructuur, kan je ervan verzekerd zijn dat Rusland de NAVO zal aanvallen met zijn tactische kernwapens, geplaatst op zijn hypersonische raketten waartegen geen afweer mogelijk is. En België zal bovenaan het lijstje van de onder vuur genomen NAVO-landen staan. België is immers gastland voor NAVO-hoofdkwartieren, voor SHAPE en voor de Europese instellingen die “onder het ‘leiderschap’ van Ursula von der Leyen nu bezig zijn met een oorlog tegen Rusland zonder dat ze daarvoor ooit een mandaat van de Europese volkeren gekregen hebben.”

De betrokkenheid van de Europese NAVO-staten is geen kwestie meer van gissen. Meerdere staten hebben al gesnoefd daarmee. Zopas nog verklaarde de Times of London openlijk dat Britse precisiedrones door Kiev gebruikt worden om vernietigende aanvallen op Russische olieraffinaderijen uit te voeren. Andere vermoedelijke leveranciers zijn Frankrijk, Duitsland en hier of daar een Scandinavisch land.

Zoals u allicht weet, schrijft Doctorow aan de Wever, is de Russische doctrine van nucleaire reactie op niet-nucleaire staten zoals België dat een nucleaire aanval op de NAVO kan als die staten een bedreiging worden voor de veiligheid van de Russische staat, wat vandaag het geval is. U weet allicht ook dat de Russen artikel 5 van het NAVO-handvest hebben omgedraaid: daden van agressie tegen Rusland door eender welke NAVO-lidstaat mogen door Rusland beantwoord worden door tegenaanvallen op eender welke of op alle NAVO-lidstaten.

En Doctorow sluit af met deze vraag aan de Belgische premier: “Omwille van al de genoemde redenen vraag ik u in alle ernst dat u België en zijn bevolking verdedigt tegen een Russische nucleaire aanval door in het publiek te verklaren dat de door de NAVO aangestookte, zogenaamd Oekraïense drone- en raketaanvallen op de Russische Federatie onmiddellijk moeten stoppen, dat de EU en de NAVO nu moeten gaan samenzitten met de Russen om een einde aan de oorlog te onderhandelen op een manier die rekening houdt met de Russische veiligheidsbekommernissen inzake de NAVO-aanwezigheid in Oekraïne van voor februari 2022 en met Ruslands wens om een nieuwe veiligheidsarchitectuur voor Europa overeen te komen die op een eerlijke manier alle landen van ons continent beschermt, niet slechts enkele zoals nu het geval is.”

Gilbert Doctorow

International relations, Russian affairs

• Home
• Contact

An Open Letter to Belgian Prime Minister Bart de Wever

Sir

I address you today as a Belgian citizen to his Prime Minister.

In essays which I published last December, I praised you for your courage and extraordinary political-organizational skills. You received the unanimous backing of Parliament including from the Left Opposition and cutting across the linguistic divide, to proceed later the same day in the European Council with rejection of a resolution backed by German Chancellor Friedrich Merz and Commission President Ursula von der Leyen for confiscation of the 200 -billion euros of Russian state assets held in Euroclear.

You rightly denounced this hoped for means of lending nonrepayable funds to Ukraine wholly at Russia’s expense. You rightly argued that such an illegal confiscation in peacetime risked bankrupting Belgium when the Russians took their case to the courts. More generally you said it would discredit Europe as custodian of sovereign assets, leading to a collapse of the global financial system. You won and I saluted you for this great personal and national victory

In the aftermath of that victory, you explained to the general public why your personal sympathies are with Ukraine. Good! That enhances your credibility if you follow the advice I offer you below.

At issue now is not the financial system but the continued physical existence of Belgium as a state and a people.  I say that because the ongoing ever escalating, ever more provocative intervention of NATO in the Russia-Ukraine war is begging for a Russian military response – which we will get in due time when President Putin acquiesces in the demands of Kremlin elites and of the broad Russian public for decisive counter strikes against Ukraine and its backers in the West OR when Putin is overthrown in a palace coup and replaced by more determined and aggressive Russian patriots who will not hesitate to do what must be done to restore Russian deterrence, which Putin has dissipated to the point of nil in the past four years.

And when that day comes, surely in the near future given the extreme stress Russia is now experiencing from the drone strikes that are destroying its energy infrastructure, then you may be sure that the Russians will attack NATO using their tactical nuclear weapons mounted on unstoppable hypersonic missiles. And Belgium will be at the top of the targeted NATO countries. After all, Belgium is host to NATO headquarters, to SHAPE and to the European Institutions which, under the ‘leadership’ of Ursula von der Leyen, are waging war on Russia right now without ever obtaining a mandate from the European peoples.

As you may be aware, the involvement of European NATO states in the ongoing attacks deep inside Russia is no longer a matter of conjecture. It is boasted by several of these states. In the past day the Times of London openly stated that UK precision drones are being used by Kiev to make these devastating strikes on Russian refineries. Other likely suppliers include France, Germany and one or another Scandinavian country.

I make this analysis of the current situation on the basis of my expertise in Russian affairs first established by my Ph.D. in this field from Columbia University (New York) and developed day after day, week after week in the last 15 years as an essayist, first on the internet platform of La Libre Belgique and then on my own websites, as well as a regular interviewee on Indian television channels WION, News X World, Firstpost, and on private youtube channels watched by hundreds of thousands of subscribers around the world, including inside Belgium – “Judging Freedom” and the channel of Professor Glenn Diesen. I have republished these essays as War Diaries: the Russia-Ukraine War in three volumes from 2022 to 2026. I mention these references to establish that I have been deeply committed to studying this war and have been watching with alarm the highly provocative actions of NATO Member States which de facto have become co-belligerents with Ukraine.

As you may be aware, the Russian doctrine on nuclear response to non-nuclear powers like Belgium is to allow nuclear attack on NATO when their assistance to Ukraine becomes a menace to their state security, which is the situation today.  You may also be aware that the Russians have turned tables on Article 5: acts of aggression against Russia by any NATO Member State allows Russia to strike back at any and all NATO Member States.

For all of the above reasons, I earnestly ask that you defend Belgium and its people from a Russian nuclear attack by publicly declaring that the NATO-abetted, nominally Ukrainian drone and missile attacks on the Russian Federation must stop at once, that the EU/NATO must now sit down with the Russians to negotiate an end to the war in a way that addresses Russia’s security concerns over NATO’s presence in Ukraine before February 2022 and Russia’s wish to agree a new security architecture for Europe that fairly protects all countries of this Continent, not just some, as at present.

Respectfully yours,

Gilbert Doctorow

Brussels

De gazet De Morgen van 14 augustus verspilt weer ruim een halve pagina aan een artikel van de kleindochter van Nikita Chroesjtsjov, “hoogleraar internationale betrekkingen” in de VS. Die internationale betrekkingen zijn opvallend afwezig in haar tekst. In de plaats daarvan probeert zij president Poetin zwart te maken door hem te koppelen aan Stalin en heeft zij het over de repressie in Rusland. Zijzelf is, zo vernemen we, vermeld in een lijst van 1200 mensen die als “buitenlandse agent” bestempeld worden. Na het lezen van het artikel begreep ik waarom.

Ik vind het betoog van de professor nogal komisch: vanuit de gangsterstaat USA, waar wilde terreur heerst en de repressie alomtegenwoordig is, schrijft zij over de onderdrukking in Rusland. Over de terreur in de VS geen woord, en evenmin over de repressie in de EU, waar mensen die een andere visie hebben op de Oekraïense kwestie dan Ursula von der Lügen via sancties gebroodroofd en tegengewerkt worden en waar censuur alledaags is.

Ook niets over Oekraïne, terwijl alle slechts dat Rusland verweten wordt daar ook te vinden is: kneveling van de oppositie, muilkorving van de pers, een zwarte lijst van tegenstanders van het bewind, politieke moorden, misbruik van justitie om dissidenten uit te schakelen enz. De gore regimes van de VS en van Oekraïne werken overigens goed samen: de zwarte lijst van het Oekraïense terreurregime kwam online in de onmiddellijke nabijheid van de CIA-kantoren.

Alleen Rusland en met name Poetin is een probleem

De professor profileert zich met haar betoog dan ook als agent van de Westerse terreur: over het Westen en over Oekraïne is niets te zeggen, het probleem is Rusland en daarbinnen Poetin en zijn “poetinisme”. Daarmee wordt de problematiek van de internationale betrekkingen gereduceerd tot het probleem van één persoon, die niet deugt en alleen begaan is met zijn persoonlijke macht en de handhaving daarvan. (In de VS komt zoiets natuurlijk niet voor, nietwaar?)

Dat president Poetin een ervaren en schrander politicus is, met een duidelijke visie op de internationale betrekkingen en zeer bekommerd om het welzijn, de veiligheid en de toekomst van Rusland en zijn bevolking, kan je zelfs niet vermoeden bij het lezen van de beschouwingen van de professor. Dat hij de Russische economie er weer bovenop geholpen heeft, een interessant en uniek communicatiekanaal met de Russische bevolking ontwikkeld heeft, en geneigd is om vreedzame oplossingen of zelfs een gematigde aanpak van de militaire opties te prefereren, en dat hij samenwerking met Europa altijd voorgesteld en uitgewerkt heeft, speelt geen rol.

Antipoetinisme en de hang naar regime change

In de plaats van een analyse van de internationale betrekkingen en Poetins kijk daarop en beleid daarrond – die je zou verwachten van een professor internationale betrekkingen – houdt madam Chroesjtsjeva zich bezig met de vraag hoe Poetin kan verzwakt en uitgeschakeld worden, en lonkt zij naar elk teken in die richting: “Toch is het ook niet zo dat de hele Russische samenleving zich zomaar neerlegt bij het poetinisme. Ten eerste kalft Poetins populariteit af. (…) Zelfs het Levada Centrum meldt dat het aandeel Russen dat Poetins beleid goedkeurt dit jaar is gedaald van 84 naar 74 procent. Bovendien zijn er overal sporen te vinden van onderdrukt protest.” 74 procent lijkt me niet slecht, maar ik heb problemen met het totaliserende concept van “het beleid”. Gaat het om de economie, de vrijheid van meningsuiting, de oorlog? Dat hoort opgesplitst te zijn om echt informatief te zijn.

De professor denkt aan die twee laatste punten, en met name het laatste: “Toegegeven, van een massale mobilisatie tegen de oorlog in Oekraïne is geen sprake – laat staan tegen het regime van Poetin -, zelfs niet nu Oekraïense drones doelen diep op Russisch grondgebied treffen.” Hieraan had zij kunnen toevoegen dat er zelfs stemmen binnen Rusland zijn die pleiten voor een hardere, radicalere militaire aanpak van Oekraïne, met o.a. het uitschakelen van de bewindslieden.

Ondertussen heeft de professor niets te zeggen over de legitimiteit of de noodzaak van het Russische beleid inzake Oekraïne. Dat wordt stilzwijgend afgekeurd, wat helemaal niet vanzelfsprekend is.

De professor internationale betrekkingen besluit ook zonder die betrekkingen zelfs maar een woord te gunnen: “De enige uitweg uit het poetinisme is wellicht dezelfde als die uit het stalinisme: het overlijden van de leider.” Die obsessie met “regime change” die de Amerikaanse buitenlandse politiek domineert had een kritische doorlichting verdiend. Maar de professor is wat zij is: een geborneerde lakei van de Amerikaanse machtsdrang en arrogantie.

Nina L. Chroesjtsjeva, Rusland, in: De Morgen 14/8/2026

Minder weergeven

Het boek   Poetins tsaristische droom   van de Nederlandse hoogleraar Beatrice de Graaf en de Nederlandse Ruslandexpert Niels Drost probeert een wetenschappelijke indruk te maken: het gaat om een “onderzoek” waarvan de methode wordt toegelicht, er is een lange lijst voetnoten met bronvermeldingen en verwijzingen naar vakliteratuur, en ook de uitgangspunten van het onderzoek worden geëxpliciteerd. Maar daar beginnen meteen de problemen…

De auteurs distantiëren zich van bepaalde benaderingen van hun onderwerp, dat de oorlog van Rusland tegen Oekraïne als vertrekpunt heeft. Zij vinden “dat er soms nog te veel focus ligt op de simplistische uitleg dat de oorlog ‘de schuld van de NAVO’ zou zijn” en “dat er in Nederland sprake is van ‘geo-ideologische’ ongeletterdheid, dat wil zeggen dat er in de publieke opinie in Nederland soms wel erg weinig aandacht is voor de dimensie van ideologie in de internationale betrekkingen”. (p. 13)

Zij zetten zich af tegen “de simplistische verhalen die de ronde doen en die de oorlog tegen Oekraïne enkel vanuit het perspectief van de school van het machtsrealisme proberen te verklaren; een stroming in de internationale betrekkingen die de macht van staten en hun eigenbelang centraal stelt. In dat perspectief ligt de nadruk op de Verenigde Staten, de NAVO, en op de gedane en al dan niet gebroken beloften van staatsleiders als de Duitse kanselier Helmut Kohl en de Amerikaanse president George H.W. Bush.” (p.13)

Het primaat van de ideologie en van de persoon van Poetin

“Volgens wetenschappers zoals John J. Mearsheimer gaat het Poetin om zijn ‘terechte veiligheidszorgen’ en dragen ‘de Verenigde Staten en hun Europese bondgenoten de meeste verantwoordelijkheid voor de ‘crisis’. (…) In die uitleg zijn Rusland en Poetin als zielige objecten niet meer dan een speelbal van westers imperialisme. Het nadeel is dat in deze weergave Poetin geen historische actor is, en er niet wordt gekeken naar wat hij zelf voor acties heeft ondernomen (voorafgaand en los van de NAVO-uitbreiding en vermeende westerse bedreiging). In dit boek zullen wij Poetin daarom zelf centraal zetten, met als basis zijn eigen uitlatingen en handelingen (…).”   (p.14)

Tegenover de afgewezen geopolitieke benadering van het conflict tussen Rusland en Oekraïne stellen de auteurs de “geo-ideologische”, die inhoudt “dat internationale politiek en internationale betrekkingen wel degelijk ook een politiek-culturele en ideologische dimensie hebben” die “vaak te snel over het hoofd wordt gezien, of gereduceerd wordt tot façade voor simpele machtspolitiek.”   

En: “dat is problematisch, want dan missen we het feit dat voor Poetin zijn (extreme) overtuigingen leidend zijn in het formuleren en uitrollen van zijn strategie.” Hier wordt dus uitgegaan van het primaat van de ideologie, het politieke machtsspel tussen staten is secundair.   

Poetin: despoot en verliezer die Rusland naar de verdoemenis helpt

De auteurs kanten zich ook tegen “gerenommeerde wetenschappers” die “het soms niet zo nauw nemen met die historische feiten”. Die feiten zijn momenten uit de Russische geschiedenis waarin Rusland vocht met andere landen en die vaak zelf aanviel of bedreigde, en daarbij herhaaldelijk verloor, zoals de Poolse minister van buitenlandse zaken Radoslaw Sikorski in een toespraak voor de VN-Veiligheidsraad stelde. De auteurs citeren daaruit: “Rusland verloor de Krimoorlog, de Russo-Japanse oorlog, de Eerste Wereldoorlog, de slag om Warschau, in Afghanistan, en ook de Koude Oorlog.” En met instemming becommentariëren de auteurs: “Kortom Sikorski liet zien dat Poetins opgeblazen narratief van een onoverwinnelijk dan wel slecht behandeld Rusland heel makkelijk doorgeprikt kon worden. Poetin was geen prins, maar een despoot. Het was geen Vladimir de Grote, maar een Vladimir de Verliezer, die het Russische Rijk niet op weg naar het paradijs, maar op weg naar de verdoemenis aan het helpen was.”

Het gaat de auteurs hier niet gewoon om het doorprikken van het discours van Poetin, maar om het neerhalen van de Russische president als leugenaar en als een ramp voor Rusland. Die gerichtheid op de persoon van Poetin is gekoppeld aan een bewuste keuze inzake geschiedschrijving. Aansluitend bij de historicus Rik Peels die ervoor pleitte om het “first person perspective” te gebruiken in de geschiedschrijving en zo de “agency” van historische actoren centraal te stellen, concentreren De Graaf en Drost zich op de persoon, de denkbeelden en de beslissingen van Vladimir Poetin, met weglating van de geopolitieke context.

Via die persoonsgerichte benadering van de Russische politiek wordt geprobeerd Poetin op allerlei manieren in diskrediet te brengen. Het taalgebruik is er naar; denigrerend en criminaliserend: “Poetin en zijn trawanten” (p. 187). Maar ook de onderzoeksmethode is zo opgevat. Er wordt uitgegaan van de radicaliseringstheorie die doorgaans gebruikt wordt in de context van terroristische organisaties en hun leden. De Oekraïense kwestie is geen probleem van internationale relaties en machtsverhoudingen, maar van Russische radicalisering: “We laten zien hoe Poetins gebruik van voorbeelden en verhalen uit de Russische imperiale tsaristische geschiedenis en orthodoxie een persoonlijk en collectief proces van radicalisering voedden, en hoe dit uiteindelijk leidde tot de invasie van Oekraïne.” (p.21)

Poetin is wraakzuchtig en wil zijn tegenstanders vernietigen

Daarbij worden de zaken door de auteurs flink aangedikt. Over dat radicaliseringsproces lees je: “In de derde fase werden de tegenstanders gedemoniseerd, en werd hun vernietiging voorbereid.” (p.21) En over de vierde fase: “Poetin heeft een overkoepelend en apocalyptisch wraakscenario uitgerold, over Oekraïne, maar ook over zijn eigen samenleving.”

Dat is allemaal in strijd met de gematigde aanpak van de Oekraïense kwestie door de Russische president. Je moet maar terugdenken aan de diplomatische oplossing voor het probleem Oekraïne zoals die vastgelegd werd door het akkoord van Minsk II, dat door de VN bekrachtigd werd.   

De twee problemen die Rusland in het geweer brachten, namelijk de kwestie van het NAVO-lidmaatschap van Oekraïne en de discriminatie van en agressie tegenover het Russischtalige deel van de Oekraïense bevolking door Kiev, werden elegant opgelost.    Oekraïne zou geen NAVO-lid worden (overeenkomstig de oorspronkelijke versie van zijn grondwet die stelde dat de staat niet zou aansluiten bij enig politiek-militair blok en neutraliteit als basis had). En het probleem van de Russische taal zou geregeld worden door de sterk Russische Donbasprovincies een zekere, nog te preciseren, autonomie toe te kennen binnen het staatsbestel.

Geen afscheuring, geen annexatie. Helemaal niet “de honger naar uitbreiding van status en grondgebied van Rusland”. (p.94) Geen territoriale expansie van Rusland, maar wel een Belgische of Zwitserse oplossing waarbij taalgemeenschappen gerespecteerd worden zonder de eenheid van de staat aan te tasten.   

Maar deze wijze oplossing werd door Kiev geweigerd. Het geweld dat het centrale bestuur ontketende tegen de protesterende Donbasprovincies leidde uiteindelijk tot de begrijpelijke en terechte Russische “bijzondere militaire operatie” toen dat geweld piekte en een slachting dreigde. Het was geen “aanvalsoorlog” zoals de gangbare ideologie dicteert, maar een ingreep in een al bestaande oorlog, de burgeroorlog van Kiev tegen Donetsk en Loehansk.

Deze toedracht van de zaak past niet bij het discours van Drost en De Graaf, en blijft dus onvermeld, net zoals de belangrijke rol van de NAVO-oorlog in Joegoslavië die duidelijk het optreden van Poetin inspireerde. De NAVO permitteerde zich een inval in een soevereine staat onder voorwendsel de Albanese minderheid, die als bedreigd werd voorgesteld, te moeten beschermen. Dat was een aanvalsoorlog tegen alle regels: er was geen instemming van de VN gevraagd,    er werden burgerdoelwitten beschoten en burgerslachtoffers gemaakt om Joegoslavië murw te maken, en het ging om een inmenging in binnenlandse aangelegenheden van een soevereine staat. Is de NAVO daar ooit voor bestraft? Hebben lidstaten ontslag genomen omwille van de criminele activiteiten van de NAVO?

Wat de NAVO kan en mag, kan en mag Rusland uiteraard ook. Alleen pakte Poetin de zaken beter aan: de dissidente provincies van Oekraïne vroegen en kregen het lidmaatschap van de Russische Federatie, en meteen ontstond een situatie zoals bij toepassing van artikel 5 van het NAVO-statuut: de Russische Federatie kwam de nieuwe leden ter hulp in hun bedreigde situatie. De Westerse ideologie heeft het hier altijd over een aanvalsoorlog en over Russische agressie, wat ongepast en onjuist is, en Drost en De Graaf houden zich braafjes aan die ideologische mist.

De vredesgerichtheid van Poetin kwam ook    tot uiting in het al vrij snel na de invasie van Oekraïne ontwikkelde vredesakkoord van Istanboel, dat door toedoen van het Westen (in de persoon van de Britse premier Johnson) getorpedeerd werd.   

Ook dat wordt genegeerd door Drost en De Graaf, want hun stelling is dat er een interne radicalisering bij Poetin plaats vond die de oorzaak is van het militaire geweld in Oekraïne. Poetin is het probleem, en zijn persoonlijkheid en zijn ontwikkeling: zijn frustraties, zijn machtsdrang, zijn slecht karakter, zijn agressie, zijn persoonlijke radicalisering enz.

Dat wordt o.a. onderbouwd door het discours van Poetin over godsdienst en over het Russische verleden te analyseren. In de visie van de auteurs is het dat discours dat de Russische politiek aanstuurt. Dat Poetin een nuchter strategisch denkende bestuurder is die zijn beleid moet “verkopen” aan de bevolking en daartoe, zoals zoveel politieke leiders, een beroep doet op het nationale verleden en zijn prestaties en boegbeelden en op de godsdienst als verenigend element, is voor de beide wetenschappelijke onderzoekers geen overweging waard. Zij gaan er vanuit dat Poetins beleid gestuurd wordt door zijn visie op het nationale verleden (met name het tsarendom) en de orthodox-christelijke religiositeit.   

Abnormaal

Eigenlijk is Poetin dus knettergek en een geradicaliseerde idioot:   “Het ligt dan ook voor de hand om Poetins gecombineerde gebruik van de Russische geschiedenis en religie als een proces van religieus-historische radicalisering te duiden. Dat doen we ook, omdat op deze manier duidelijk wordt dat het ‘niet normaal’ is, maar een ‘radicaal’ proces. Dat is dus een proces dat juist niet in het teken van continuïteit met het voorgaande staat, maar dat een heel bepaalde richting in slaat: de richting van ultranationalistische, welhaast eschatologische demonisering van andersdenkenden, van tegenstanders die vijanden worden, en die moeten worden uitgeroeid. Door de theorie van radicalisering op Poetins speeches toe te passen, kiezen we ervoor het abnormale ervan te benadrukken, in tegenstelling tot Poetin, die juist wil suggereren dat wat hij voorstaat in lijn is met eerdere Russische ontwikkelingen.” (p.206)

Het is niet oninteressant, en voor een lezer uit een gelaïciseerd Westers land allicht bevreemdend of zelfs verbijsterend, te lezen hoe Poetin de godsdienst en het nationale verleden van Rusland gebruikt in zijn toespraken en teksten. Maar dat Drost en de Graaf uitpakken met een analyse van meer dan 11.000 teksten die digitaal met behulp van bepaalde trefwoorden zijn onderzocht, maakt hun boek nog niet tot wetenschap.

Een nachtmerrie

De politieke stootrichting van het onderzoek van de auteurs wordt duidelijk in een militante passage als deze: “Hebben we door dat Rusland de eigen bevolking en de nieuwe generatie systematisch aan het indoctrineren is met de missie van het Grote Russische Rijk dat een heilige strijd voert? En dat die indoctrinatie ook de drijvende kracht achter de uitbreiding van de active measures [de hybride oorlogsvoering via desinformatie en verdoken inmenging in de politiek van andere landen] in het Westen levert? Weerbaarheid betekent dus niet alleen militaire paraatheid. Het betekent ook dat we bij tijd en wijle zand strooien in de raderen van Poetins propagandamachine. Dat we luisteren naar de (weinige) dissidente stemmen uit Rusland en naar de waarschuwingen vanuit Oekraïne, Moldavië, Polen, de Baltische staten en andere landen die al eeuwen met Russische agressie te maken hebben. Dat we ook de active measures [de vaak geheime politieke oorlogsvoering via desinformatie en verborgen inmenging in andere staten] en heimelijke beïnvloedingspogingen in het Westen herkennen, veroordelen en daartegen optreden, het liefst gezamenlijk, als Europese tegenmacht. (…) Dat we dan ook vanuit Nederland en Europa die oppositionele stemmen in Rusland en in Oost-Europa versterken en elkaar blijven vertellen dat Poetins tsaristische droom niet meer is dan dat, een nachtmerrie waaruit iedereen het beste zo snel mogelijk kan ontwaken.” (p.197-198)

Dit is een totale miskenning van het feit dat Vladimir Poetin een strategische denker is, die (zeer terecht!) het machtsmonopolie van de VS ondergraaft en medearchitect is van de BRICS-formatie die een alternatief wil zijn voor de wereldorde onder Amerikaanse hegemonie. Dat is iets heel anders dan dromen van het herstel van de Russische politieke status onder tsaar Peter De Grote.

De wetenschap als camouflage van een politiek pamflet

Het als wetenschappelijk gefundeerd voorgestelde werk van de auteurs vervalt telkens weer in polemiek met andere wetenschappers, commentatoren of analisten. Nog een voorbeeld: “Wat ons opvalt, is dat sommige collega’s die overlopen van activistische, pacifistische of russofiele dan wel hevig anti-Amerikaanse sentimenten, hun kritische faculteiten en strategische analysezin volledig loslaten als het gaat om een beoordeling van Ruslands buitenlandse en veiligheidsbeleid” (p. 207).

Nochtans is een digitale analyse van de frequentie van bepaalde namen of termen in de teksten van Poetin géén voldoende bron om dat Russische beleid te kenmerken. Dat “wetenschappelijke” werk lijkt dan ook vooral te dienen als aanleiding om de vooroordelen van de auteurs over Rusland en over de oorlog in Oekraïne te kunnen verspreiden.

Woordjestellers als militaire strategen

Van de “wetenschappelijke” analyse van het historische en religieuze discours van Poetin stappen Drost en De Graaf overigens vlot over op de rol van ministers van defensie: “Van buitenaf lopen Poetins imago en zijn retoriek wel degelijk schade op wanneer de Russen geconfronteerd worden met onweerlegbare nederlagen, en de keiharde discrepanties zullen gaan voelen tussen de bombastische blufverhalen van het Kremlin en de kale feiten. Daarom is het opvoeren van de westerse steun aan Oekraïne, het leveren van degelijk afweergeschut, Patriots, drones en bij alle gevoel voor verhoudingen, ook middellange- en langeafstandswapens die in Rusland zelf kunnen worden ingezet, cruciaal. Die steun zal van zowel de VS als vanuit de EU moeten komen, en de komende jaren moeten worden volgehouden.” (p.191)   

Een geleerd aandoende digitale analyse van een enorme massa teksten van Poetin blijkt vooral een wetenschappelijk blazoen voor een politiek pamflet op een terrein waarop de auteurs volkomen onbevoegd zijn, vermits zij duidelijk niet deskundig zijn in militaire zaken en de geopolitieke analyses en commentaren verwerpen en zo elk begrip van het conflict vermijden…   

Poetins tsaristische droom, Geschiedenis als wapen in de Russische politiek, Uitgeverij Prometheus, 2026, 267 blz.

Een topfiguur van de NAVO in Europa, de Amerikaanse generaal Alexus Grynkewich, deed onlangs enkele opmerkelijke uitspraken over Rusland: “Rusland zoekt geen conflict.’ (…) Ik heb de informatie van de geheime diensten nauwkeurig gevolgd, en Rusland begrijpt dat de NAVO een defensief verbond is dat over ‘een reeks asymmetrische voordelen’ beschikt. Daarom zal Moskou het risico van een aanval op de lidstaten niet lopen. Het is mijn taak te garanderen dat Rusland begrijpt dat het geen succes zal hebben als het iets in de Baltische staten probeert. (…) Omdat ze weten dat ze geen succes zouden hebben, zullen ze zo’n risico niet lopen.”

Wat de generaal zegt, past natuurlijk bij het beleid van Trump, die de Amerikaanse inbreng in de NAVO wil reduceren. Maar het interessante van de uitspraken van de NAVO-topman is dat hij zich beroept op de info van de geheime diensten. Die zien dus geen aanwijzingen voor een Russische aanval op NAVO-landen. 

Dat druist helemaal in tegen de sfeer die bijvoorbeeld in Duitsland gecreëerd wordt door de politieke top: die van militarisering omwille van een reële Russische aanvalsdreiging. De uitspraken van de generaal werden in Duitsland dan ook niet verwerkt door de grote mediakanalen zoals de Tagesschau en het Heute-Journal. De journalist Tobias Riegel van Die Nachdenkseiten noemt dit “propaganda door weglaten” en beschuldigt die mainstreammedia ervan hun informatieplicht niet na te komen.

Klassenstrijd

De verzonnen Russische dreiging is inderdaad een kernpunt van de Duitse trend tot militarisering, die neerkomt op een enorme geldtransfer van het welzijn van de lagere klassen naar de oorlogsindustrie in enge en in ruime zin (niet alleen wapenproductie, maar ook wegenwerken, spoorwegen…, ten nadele van pensioenen, gezondheidszorg, onderwijs…). 

Het gaat hier duidelijk om klassenstrijd van bovenaf, waarbij tegenstanders en critici het moeten ontgelden. Tobias Riegel: “Het verhaal van de Duitse militaristen over de Russische aanvalslust tegenover de NAVO is door de herhaling hier in het land dominant. Het in twijfel trekken staat gelijk aan blasfemie en wordt met de hardste diffamering gestraft (als je geen NAVO-generaal bent). Die afweerhouding is vanuit het perspectief van de militaristen goed te begrijpen, de hele ‘Zeitenwende’ berust immers op het poneren van een dreigende Russische aanval op een NATO-land – en dus van het uitgeven van miljarden, waar weer talrijke actoren van profiteren.”

Merz en de wapenindustrie

Ter herinnering: de Duitse bondskanselier Merz is een pion van het in de VS gevestigde financiënbedrijf Blackrock. Officieel werkt hij niet meer voor die firma, maar zijn banden en zijn belangen zijn daarmee natuurlijk niet verdwenen. Blackrock is de hoofdaandeelhouder van het bekende Duitse wapenbedrijf Rheinmetall, dat een filiaal heeft in Oekraïne. Alles wat Merz doet om het oorlogsklimaat en zo ook de wapenindustrie aan te wakkeren, leidt tot stijging van de aandelen van Rheinmetall. 

Zie hierover:

Russia ‘not looking for conflict’, says Nato’s top US commander

General Grynkewich’s remarks come as Washington withdraws key assets from Europe (Financial Times 11 juni 2026)

https://www.ft.com/content/751d4555-9e8c-42a0-a37b-80893727776c?syn-25a6b1a6=1

https://www.nachdenkseiten.de/upload/flyer/260616_Russlandsucht_keinen_Konflikt_NATO-Befehlshaber_gibt_Entwarnung_ARD_und_ZDF_verschweigen_das.pdf

Hoe lang gaat België zich nog encanailleren met de gore president van Oekraïne, de leider van een fascistische terreurstaat waar de vakbonden lamgelegd zijn, oppositiepartijen verboden worden, de media onder staatscontrole staan, en politieke moorden heel gewoon zijn?

Wie gelooft nog in het EU-fabeltje van Ursula von der Lügen over Oekraïne als belangrijk element in het verdedigen van de democratie? Terwijl het de EU te doen is om uitbreiding van macht en territorium, het verzwakken van Rusland en om de interessante grondstoffen in de Oekraïense bodem… Terwijl de EU zelf nog ondemocratischer wordt dan ze als instelling al was, nu ze volop de vrije meningsuiting beknot en basisrechten van burgers schendt…

Een personage als Zelenski (dat zijn vervaldatum als president al lang overschreden heeft, van de partij “Dienaar van het volk”, maar in feite een ramp voor het Oekraïense volk) hoort niet ontvangen te worden, maar aan de deur gezet.

En gaat België ook nog F-16’s “schenken” aan Oekraïne? Dat zal misschien wel goedkoper zijn dan ze als schroot te verwijderen, maar het is ook een verkeerd signaal naar Rusland toe. Dit soort medewerking maakt België (nog meer) tot vijand van Rusland en tot potentieel doelwit als de oorlog met Rusland waar op aangestuurd wordt, er komt.

België: wat een dwaas land! Zoveel politieke idiotie! Of kwaadwilligheid?

De Russische ambassadeur bij de VN, Vassily Nebenzia, heeft een terechte en scherpe aanval gericht op de VN en met name op zijn secretaris-generaal Anton Guterres. Hij beschuldigt de organisatie en haar leider van partijdigheid ten nadele van Rusland.

De Russische minister van buitenlandse zaken, Lavrov, had 12 vragen gesteld i.v.m. de manier waarop de VN de zaak-Boetsja aanpakten. Geen van die vragen kreeg een antwoord, er kwam alleen de verzekering dat Rusland behandeld werd zoals elke andere lidstaat. Een van die vragen was bijvoorbeeld de namenlijst te verstrekken van de doden die op straat lagen, maar zelfs die kwam er niet… Daarmee brengt de VN zichzelf in diskrediet en het kan leiden tot een ernstige crisis.

Heeft die namenlijst belang? Heel zeker: daaraan zou je kunnen zien hoeveel doden een Russische naam hadden. In het beschikbare fotomateriaal valt immers op dat de doden vaak een witte armband dragen, het teken dat ze geen vijanden zijn van de Russen, en sommige droegen voedingswaren mee die ze blijkbaar van de Russen gekregen hadden. Dat roept de vraag op of deze mensen door Oekraïense militairen zijn geëxecuteerd wegens “collaboratie”? Na de terugtocht van de Russische soldaten volgde immers een “zuiveringsactie” door Oekraïense milities, waarover Kiev geen uitleg geeft. 

Dat zich terugtrekkende troepen voor ze zich weggaan uit haat nog gauw wat mensen van de vijandelijke kant afmaken, zou psychologisch te begrijpen zijn. Maar mensen eerst wat te eten meegeven en ze dan vermoorden, is niet zo logisch. Bovendien was de context niet vervuld van haat, maar getuigde integendeel van welwillendheid. Rusland stemde in met een verzoek van Oekraïne om zijn troepen terug te trekken. En dan is er natuurlijk het bevreemdende feit dat na de terugtrekking de burgemeester van Boetsja enthousiast in de media verscheen, maar geen enkele melding maakte van een massamoord. Pas na de “zuiveringsactie” van Kiev werd het verhaal over een slachting van burgers gelanceerd, en Rusland als dader aangewezen… 

Dat zijn indicaties in de richting van een geënsceneerd verhaal. Het motief daarvoor ligt voor het grijpen. In Istanboel was tussen Kiev en Moskou een vergevorderd vredesakkoord ontwikkeld, dat Zelenski’s goedkeuring kon wegdragen. De welwillende terugtrekking van de Russische troepen is te zien in die context. De oorlogszuchtige krachten in het buitenland die uit waren op oorlog om Rusland te verzwakken en te beschadigen, hadden goede redenen om via een schandaal over een door Rusland aangerichte slachting het vredesakkoord te torpederen. Dat schafte een goede context voor het optreden van de Engelse premier Boris Johnson die in Kiev, zwaaiend met een pak geld, Zelenski wist af te brengen van instemming met het vredesakkoord. En een bijpassende golf van verontwaardiging in de internationale pers en de openbaarheid.

Dat de VN niet bereid is om op 12 Russische vragen te antwoorden over zijn behandeling van het Boetsjadossier, maakt die organisatie verdacht en roept ook de vraag op of het nog houdbaar is dat de VN in de VS ondergebracht is. Dat land is immers – zonder concurrentie – het schadelijkste land ter wereld en heeft een door machtsdrang en machtswellust gestoorde relatie tot recht en moraal. Nu de leidende positie als wereldgendarm die de VS zich toegeëigend heeft, volop in verval is, zou de VN best eens uitkijken naar een andere standplaats, die beter past bij de multipolaire wereld die in opbouw is. 

https://russiaun.ru/en/news/210062026

https://mid.ru/en/foreign_policy/news/1831500

De Russische ambassadeur bij de VN, Vassily Nebenzia, heeft een terechte en scherpe aanval gericht op de VN en met name op zijn secretaris-generaal Anton Guterres. Hij beschuldigt de organisatie en haar leider van partijdigheid ten nadele van Rusland.

De Russische minister van buitenlandse zaken, Lavrov, had 12 vragen gesteld i.v.m. de manier waarop de VN de zaak-Boetsja aanpakten. Geen van die vragen kreeg een antwoord, er kwam alleen de verzekering dat Rusland behandeld werd zoals elke andere lidstaat. Een van die vragen was bijvoorbeeld de namenlijst te verstrekken van de doden die op straat lagen, maar zelfs die kwam er niet… Daarmee brengt de VN zichzelf in diskrediet en het kan leiden tot een ernstige crisis.

Heeft die namenlijst belang? Heel zeker: daaraan zou je kunnen zien hoeveel doden een Russische naam hadden. In het beschikbare fotomateriaal valt immers op dat de doden vaak een witte armband dragen, het teken dat ze geen vijanden zijn van de Russen, en sommige droegen voedingswaren mee die ze blijkbaar van de Russen gekregen hadden. Dat roept de vraag op of deze mensen door Oekraïense militairen zijn geëxecuteerd wegens “collaboratie”? Na de terugtocht van de Russische soldaten volgde immers een “zuiveringsactie” door Oekraïense milities, waarover Kiev geen uitleg geeft. 

Dat zich terugtrekkende troepen voor ze weggaan uit haat nog gauw wat mensen van de vijandelijke kant afmaken, zou psychologisch te begrijpen zijn. Maar mensen eerst wat te eten meegeven en ze dan vermoorden, is niet zo logisch. Bovendien was de context niet vervuld van haat, maar getuigde integendeel van welwillendheid. Rusland stemde in met een verzoek van Oekraïne om zijn troepen terug te trekken. En dan is er natuurlijk het bevreemdende feit dat na de terugtrekking de burgemeester van Boetsja enthousiast in de media verscheen, maar geen enkele melding maakte van een massamoord. Pas na de “zuiveringsactie” van Kiev werd het verhaal over een slachting van burgers gelanceerd, en Rusland als dader aangewezen… 

Dat zijn indicaties in de richting van een geënsceneerd verhaal. Het motief daarvoor ligt voor het grijpen. In Istanboel was tussen Kiev en Moskou een vergevorderd vredesakkoord ontwikkeld, dat Zelenski’s goedkeuring kon wegdragen. De welwillende terugtrekking van de Russische troepen is te zien in die context. De oorlogszuchtige krachten in het buitenland die uit waren op oorlog om Rusland te verzwakken en te beschadigen, hadden goede redenen om via een schandaal over een door Rusland aangerichte slachting het vredesakkoord te torpederen. Dat schafte een goede context voor het optreden van de Engelse premier Boris Johnson die in Kiev, zwaaiend met een pak geld, Zelenski wist af te brengen van instemming met het vredesakkoord. En een bijpassende golf van verontwaardiging in de internationale pers en de openbaarheid.

Dat de VN niet bereid is om op 12 Russische vragen te antwoorden over zijn behandeling van het Boetsjadossier, maakt die organisatie verdacht en roept ook de vraag op of het nog houdbaar is dat de VN in de VS ondergebracht is. Dat land is immers – zonder concurrentie – het schadelijkste land ter wereld en heeft een door machtsdrang en machtswellust gestoorde relatie tot recht en moraal. Nu de leidende positie als wereldgendarm die de VS zich toegeëigend heeft volop in verval is, zou de VN best eens uitkijken naar een andere standplaats, die beter past bij de multipolaire wereld die in opbouw is. Of misschien moet er een alternatief voor de VN gecreëerd worden?

https://russiaun.ru/en/news/210062026

https://mid.ru/en/foreign_policy/news/1831500

Hallo Velodiemier!

Met veel plezier je schrijven aan de Russische president gelezen! Dat is echt schitterend! Met een ongeziene mengeling van onbeschoftheid, neerbuigendheid, spot, bedreigingen en onwaarheden zorg je ervoor dat elke onderhandeling met Rusland onmogelijk wordt! Terwijl je doet alsof je vrede wilt, slaag je erin om elke stap in die richting te voorkomen. Briljant!

De  halve waarheden die je vertelt, breng je heel subtiel, zodat ze nauwelijks opvallen. Je zet de Russische verliezen aan manschappen goed in de verf, en zwijgt terecht over de desertie in het Oekraïense leger. Je hebt het over het ongenoegen bij de Russische bevolking, maar zwijgt over de Oekraïners die naar het buitenland zijn uitgeweken of gevlucht.

Je meldt natuurlijk ook het ongenoegen van de elite in Rusland, maar laat gelukkig weg dat daar een flinke strekking is die Poetins aanpak te zacht vindt en liever  zwaardere bombardementen zou zien, bijvoorbeeld om jou en je entourage te elimineren.

Poetin is een ervaren, rationeel en voorzichtig politicus, vooruitziend en gematigd, maar met grote handigheid stel je hem voor als een ouwe sok die toe is aan aftreden en zwijg je over wat het mogelijke gevolg daarvan zou zijn: een veel radicaler bewind dat uit is op een zware afstraffing voor Oekraïne (en voor jou, allicht). En misschien ook wel nucleair wil gaan?

En het belangrijkste: je vermijdt elk begrip voor de motieven van Rusland om oorlog te voeren. Begrip kan leiden tot overleg en tot een overeenkomst, en dat is toch echt niet wenselijk. Terecht zorg je ervoor dat er geen enkele tegemoetkoming van Oekraïense kant mogelijk is!

Als Oekraïne zou terugkeren naar de in zijn oorspronkelijke grondwet vastgelegde neutraliteit en zou aanvaarden dat een deel van het land zich heeft afgescheurd van Kiev en zich heeft aangesloten bij de Russische Federatie, zou de oorlog snel voorbij zijn, en dat is uiteraard niet de bedoeling. Het gaat er toch om Rusland te doen bloeden!

Jouw als voorstel tot vredesgesprekken vermomde oorlogsverklaring is een politiek bravourestukje, waarvoor je applaus verdient! Maar blijf niet te lang op het podium staan om daarvan te genieten, want een Russische hypersonische Oreshnik hoor je niet aankomen!

Hartelijke groeten, en volhard in de strijd! Totterdood!

Jan van Gent

De media, digitale zowel als gedrukte, concurreren met elkaar in het zwartmaken van de Russische president. Hij is een imperialist, een agressor, een expansionist, een oorlogszuchtige egotripper… die een nieuwe tsaar wil zijn en die Oekraïne en allicht ook Europa wil vernietigen. Hopelijk brengt zijn beleid hem snel in diskrediet en gaat hij gauw ten onder door een volksopstand of een paleisrevolutie… En is hij niet seniel aan het worden, of ziek?

Tegenover deze propagandalawine is het goed om even te bekijken wat de Rand Corporation, een gezaghebbende Amerikaanse think thank, na onderzoek schreef in een rapport, dat al van 2021 dateert. Dat rapport werd destijds becommentarieerd door Paul Robinson, professor aan de universiteit van Ottawa en specialist in internationale politiek, die er een interessant perspectief aan toevoegde.

Het rapport stelt dat de militaire interventies – breed gedefinieerd – van de Russische Federatie in omvang en aantal bescheiden waren en beperkt in geografische reikwijdte, vergeleken met die van de Sovjetunie en die van de Verenigde Staten. De drijfveren ervan waren “externe bedreigingen, bekommernis om de nationale status en regionale machtsevenwichten” (p. 131). Territoriale expansie wordt niet genoemd.

En de rol van Poetin? “Het is onwaarschijnlijk dat het eventuele vertrek van Poetin het hier geobserveerde patroon verandert. In de veronderstelling dat de volgende Russische leider gelijkaardige visies vertoont als die welke geleid hebben tot de hier beschreven interventies, visies die algemeen verspreid zijn bij de Russische elite, verwachten we niet dat een verandering in het leiderschap tot dramatische veranderingen zal leiden in de Russische patronen van militaire interventie. Geen van de kernfactoren die we naar voren haalden in onze analyse is typisch voor Poetin. Veel commentaren over de Russische interventies die die voorstellen als bepaald door Poetins karakter, vertroebelen daarom meer dan ze verhelderen.” (p. 137)

De prospecttheorie

De politoloog Paul Robinson voegt een interessant aspect toe aan deze kwestie. Hij heeft eerder de “prospect theory” voorgesteld als wellicht relevant voor de Russische annexatie van de Krim. Ze houdt in dat mensen de neiging hebben om grotere risico’s te nemen om verlies te voorkomen dan om winst te maken. Dat geldt als een psychologisch verschijnsel, maar Robinson ziet het ook aan het werk in de internationale politiek. Militaire middelen zullen eerder worden ingezet om verlies (van grondgebied of macht…?) te voorkomen dan om grondgebied of macht te veroveren.

Robinson constateert dat het Randrapport zijn visie lijkt te bevestigen. De Russische militaire interventies die het rapport bestudeerde, leiden tot de conclusie dat het voorkomen van verlies een van de belangrijke motieven daarvan is. En hij besluit: “Kort gezegd zijn al de beweringen dat Rusland zijn autoritaire ideologie wil exporteren, democratie wil destabiliseren, het Poetinregime wil ondersteunen of alleen maar wordt aangedreven door de agressieve persoonlijkheid van Poetin zelf verkeerd.”

De beer niet in de hoek drijven

Rusland reageert met militaire interventies als het zich bedreigd voelt, en de aanbevelingen van het Randrapport vat Robinson samen als “de beer niet in de hoek drijven” – dat lokt immers agressie uit. “Dit spreekt het momenteel gangbare narratief tegen dat inhoudt dat Rusland verzot is op agressie en moet worden neergesabeld met alle middelen, waaronder het binnendringen in zijn onmiddellijke omgeving. Als het Randrapport correct is, is dat zowat het slechtste wat je kan doen. Maar ik betwijfel of er nog iemand luistert.”

Meer lezen?

Deze blog werd geïnspireerd door een artikel van Christian Müller in het boeiende Zwitserse onlinekanaal Globalbridge, een herdruk van wat hij al in 2021 publiceerde, maar nog altijd of meer dan ooit actueel acht: “US-Militärberater attestieren Putin ein defensives Verhalten”.

https://globalbridge.ch/us-militaerberater-attestieren-putin-ein-defensives-verhalten/

De visie van Paul Robinson: What Motivates Russian Military Intervention? | IRRUSSIANALITY https://irrussianality.wordpress.com/2021/09/28/what-motivates-russian-military-intervention/

Het Randrapport: *Russia’s Military Interventions: Patterns, Drivers, and Signposts https://www.rand.org/content/dam/rand/pubs/research_reports/RRA400/RRA444-3/RAND_RRA444-3.pdf

De gazet De Morgen bracht me deze ochtend alweer aan het lachen. Met een artikel dat overgenomen is van de New York Bullshit. De ondertitel luidt: “Hoe Oekraïens minister Mychajlo Fedorov met killerrobots toekomst van oorlogsvoering vormgeeft”. En de intro licht dat toe: “In Oekraïne wordt niet alleen een oorlog uitgevochten, maar ook de oorlog van de toekomst vormgegeven.” Dat klinkt als een fraaie reclame voor de Oekraïens-Westerse oorlogsindustrie, en als een aanmoediging om het fascistische terreurbewind van Oekraïne te blijven steunen.

Maar ik was net, daartoe geprikkeld door de onmisbare Amerikaanse blogger Simplicius, een recent rapport van het Amerikaanse Center for Strategic and International Studies aan het lezen, met als titel: “How Russia is building a sovereign drone ecosystem for AI-driven autonomy”. (Geschreven door Kateryna Bondar.)

De Morgen/de NYB zwijgen over Rusland en geven de indruk dat daar niets gebeurt, maar dat Oekraïne aan de spits van de militaire vooruitgang staat. Ze negeren het rapport van het CSIS dat juist uitlegt dat Rusland volop bezig is met de integratie van AI in de oorlogsvoering, en met een andere aanpak dan die van Oekraïne. Werken er alleen maar sufferds bij de NYB en DM? Is dat nog journalistiek, als je de helft van een onderwerp weglaat?

Ik wil het rapport van het CSIS hier niet samenvatten – wie geen tijd heeft om het integraal te lezen kan terecht bij de samenvatting van Simplicius – maar wel opmerken dat wat Rusland doet veel verder gaat dan het geknutsel van Oekraïne. Het gaat om een totale afstemming van de maatschappij op AI, waarvan de kennis al vanop school moet worden aangebracht, wat moet leiden tot het afstuderen van 15.500 AI-specialisten per jaar. Maar dat moet nog worden opgedreven tot een miljoen AI-specialisten tegen 2030.

Neergestorte of neergehaalde Russische onbemande vliegtuigen worden door Oekraïne en zijn bondgenoten natuurlijk grondig onderzocht. Het blijkt dat die gebouwd worden met Westers materiaal, vooral uit de  VS! En dat er zijn die volkomen onafhankelijk – geen afstandsbesturing nodig! – kunnen ageren. Daarbij is een opmerkelijke trend die van “zwermen” onbemande tuigen die autonoom doelwitten herkennen en uitschakelen, maar ondertussen elkaar in het oog houden, en als er een van hen wordt neergehaald de nodige ontwijkingsmanoeuvres uitvoeren. Dat is behoorlijk geavanceerde technologie!

De gedegenereerde journalistiek van NYB en DM laat het interessantste en meest nieuwswaardige weg om mee te doen met de Westerse oorlogspropaganda, die volhoudt dat Rusland het slecht doet in de oorlog en dat Oekraïne sterk staat en moet gesteund worden om te winnen. The Economist bijvoorbeeld, op 16 mei jl.: “Uiteindelijk heeft Oekraïne de kaarten in handen. Vladimir Poetin wordt geconfronteerd met een patsituatie in Oekraïne en stagnatie thuis.” Het blad leeft buiten de realiteit en geeft zich over aan “wishful thinking” en propaganda.

Terug naar De Morgen: het artikel van de NYB vertelt wel dat de Oekraïense minister van oorlog Fedorov nooit in het leger heeft gediend, maar hij wordt toch als expert in militaire aangelegenheden gepresenteerd en geciteerd: “Autonome wapens zijn de nieuwe kernwapens. Landen die ze bezitten, zullen worden beschermd.”

De belangrijkste kant van kernwapens is hun afschrikking, doordat ze een enorme vernietigingskracht hebben en daarnaast een langdurige en verwoestende nasleep hebben door schadelijke straling die een bevolking van een stad of regio kan aantasten en die stad of regio voor lange tijd onbewoonbaar kan maken. Dat is niet te vergelijken met de AI-oorlogsvoering.

De “defensieminister” Fedorov kletst er dus maar op los: een kletsmajoor! En die wordt kritiekloos aan het woord gelaten. En bovendien spreekt de NYB zichzelf tegen: eerst heet het dat de toekomst van oorlogsvoering wordt geschreven in Oekraïne, en daarna: “In Oekraïne staat het gebruik van kunstmatige intelligentie in wapens nog in de kinderschoenen.” Wat een geknoei…

CSIS-rapport: https://www.csis.org/analysis/how-russia-building-sovereign-drone-ecosystem-ai-driven-autonomy

Simplicius’ blog van 5 mei: New CSIS Report Highlights Major Russian Drone and AI Restructuring:

https://simplicius76.substack.com/p/new-csis-report-highlights-major