“In totaal hebben meer dan 150.000 Israëli’s alleen al in de voorbije twee jaar het land verlaten, wat steeg tot meer dan 200.000 sinds de huidige regering aan de macht kwam.” (Hila Amit)
Het moedige en kritische Israëlische medium +972, genoemd naar het telefoonvoornummer van Israël en de Bezette Gebieden en waarin Joden en Palestijnen samenwerken, publiceerde een boeiend artikel van de onderzoekster, schrijfster en lesgeefster Hila Amit over de emigratie uit Israël.
Hila Amit werd in 1985 geboren in Tel Aviv, maar woont en werkt in Berlijn, waar zij een school voor Hebreeuws heeft opgericht. Haar onderzoeksinteresses liggen op het snijpunt van queer studies en emigratiesociologie.
In haar boek “A Queer Way Out: the Politics of queer Emigration from Israel” (2018) beschreef zij de rol die een queer oriëntatie en linkse politieke overtuigingen spelen bij de beslissing om te emigreren uit Israël. Het boek werd in 2019 bekroond met de “Association for Middle East Women’s studies Book Award.”
Voor het artikel in +972 sprak Hila Amit met een aantal Israëlische Joden die de voorbije twee jaar uit Israël zijn weggegaan. Hun getuigenissen wijzen op het verlies van hun geloof in het zionistische project. Terwijl Israël toch juist bedoeld was als een veilig toevluchtsoord voor de Joden!
De schok van een nazistisch Israël
Amits eerste gesprekspartner in het artikel is de 44-jarige Asaf. Op de ochtend van 7 oktober 2023 boekte die om 7.20 u vliegtuigtickets voor zichzelf, zijn vrouw en zijn twee dochters. De volgende dag vlogen ze ’s middags met een van de laatste niet-Israëlische vliegtuigen naar Duitsland, waar ze een tijdelijk onderkomen vonden bij vrienden in Berlijn.
Asaf verloor zijn baan als journalist bij de krant Haaretz doordat zijn werkgever eiste dat hij in Israël zou wonen.
De schok van de Hamasaanval op 7 oktober 2023 beschrijft hij als volgt: “Ik had geen illusies over de realiteit, over hoe verkloot en verschrikkelijk de zaken waren, zelfs voor de oorlog. (…) We wisten dat het onderwijssysteem aan het instorten was, dat de gezondheidszorg een puinhoop aan het worden was. En we wisten dat het leger vooral oorlogsmisdaden beging.”
“ Maar toch was er nog de illusie dat, ondanks alles, het leger het absolute minimum zou realiseren: Israëlische burgers beschermen. In de namiddag van 7 oktober begrepen we dat zelfs dat niet het geval was. Als zelfs dat niet lukt, is er helemaal niks meer om te redden.”
Asaf keek met afschuw naar de Israëlische maatschappij: “Opeens was het allemaal publiek. Zien hoe een hele maatschappij nazistisch wordt – dat was angstwekkend om te zien.”
Hun verdere leven brengen Asaf en zijn vrouw door in Duitsland. Terug in Israël gaan wonen is geen optie.
Crisis van het zionisme en persoonlijke uitputting
De emigratiecijfers van Israël en de getuigenissen van diverse geïnterviewden illustreren een diepe crisis van het zionisme. Klaarblijkelijk is de droom van Israël als een veilige thuis waar zoveel mogelijk Joden van over de hele wereld naar toe moeten om goed te leven nu duidelijk een façade waarachter geweld en ellende schuilgaan, en waar de veiligheid zoek is.
Bij de bekommernissen van de emigranten die Hila Amit interviewt, spelen nog andere zaken mee. Zoals de persoonlijke veiligheid van Joden die politiek actief waren in de richting van samenwerking met en hulp aan Palestijnen en de vrees van ouders dat hun kinderen in het leger zouden moeten.
Daarnaast speelt ook ontmoediging een rol: enkele geïnterviewden, die jaren bezig geweest waren met het bestrijden van de Israëlische apartheids- en bezettingspolitiek, geven aan dat ze het stadium van uitputting bereikt hadden…
Erics kijk 