De onmisbare Amerikaanse blogger Simplicius, zeer deskundig in militaire aangelegenheden, constateert in zijn blog van 3/3/2026 dat de VS in de huidige oorlog met Iran de slechtste dag van een decennium meemaakten inzake verliezen in de lucht. Drie Amerikaanse gevechtsvliegtuigen, elk ter waarde van 90 tot 117 miljoen dollar, werden neergeschoten en bovendien verloren de VS bij een Iraans bombardement meerdere manschappen. Een pijnlijke zaak voor de zich almachtig wanende en zich als almachtig voordoende VS.
De vliegtuigen zouden zijn neergeschoten door “friendly fire”, per vergissing dus. Maar het officiële militaire rapport van de VS meldt dat ze werden aangevallen door Iraanse vliegtuigen. En dat terwijl de VS beweerden dat ze het luchtruim onder controle hebben! Dat is dus duidelijk ver weg van de realiteit.
Bovendien wordt de verklaring via “friendly fire” van de Koeweitse luchtafweer in twijfel getrokken vermits de Amerikaanse toestellen in de lucht aangevallen werden door Iraanse. Maar de VS hebben er natuurlijk alle belang bij om alles te reduceren tot een vergissing en het idee dat hun gevechtsvliegtuigen niet bepaald onoverwinnelijk zijn te elimineren. Niet alleen voor de propaganda, maar ook voor de business.
IFF deugt niet
De “friendly fire”-verklaring voor het neerhalen van de F-15’s verbergt nog een ander probleem. Het systeem dat vriend en vijand moet identificeren, het IFF-systeem of “Identify Friend Foe”-systeem van Amerikaanse makelij zou in Koeweit slecht of niet gefunctioneerd hebben. Alweer geen reclame voor het Amerikaanse wapentuig. Simplicius citeert een criticus die opmerkt dat het systeem nooit voldoet aan de opgegeven specificaties en dat de opleiding voor het gebruik ervan niet degelijk is…
De VS geven toe dat er 6 van zijn militairen omkwamen bij een Iraans bombardement. Iran spreekt van 650 slachtoffers. In een poging tot verklaring van het enorme verschil herinnert Simplicius eraan dat de VS bij dergelijke cijfers mensen met zwaar hersenletsel als “gewond” bestempelen, en niet als “slachtoffer”.
Rusland en China leveren technologie aan Iran, maar dat is niet genoeg…
Simplicius heeft nog meer interessants te zeggen in zijn blog, maar ik laat het hier even bij en stap over naar een bijzonder boeiend en informatief artikel van Silvia Boltuc, specialiste in internationale betrekkingen en “business consultant” met als titel: “Hoe Russische en Chinese technologie de Iraanse strategische diepte versterken”.
Daarin lees je o.a.: “Moskou en Beijing zijn overgegaan van diplomatieke bondgenoten naar ‘technologische ankers’ door Iran te voorzien van geavanceerde S-400 luchtverdediging, SU-35-gevechtsvliegtuigen en BeiDou-3 navigatie om Westerse stealth en verstoringscapaciteit te ontkrachten.”
En, opgelet: “Als Rusland en China nalaten te evolueren voorbij de levering van technologie naar actieve afschrikking, riskeren ze een ‘deficit aan geloofwaardigheid’ dat de mislukking van de multipolaire wereldorde zou kunnen signaleren en potentiële partners in het Globale Zuiden zou kunnen vervreemden.”
De relatie tussen Iran enerzijds en Rusland en China anderzijds was pas nog versterkt: “Eind 2025 en begin 2026 intensifieerde Iran zijn ‘kijk naar het Oosten’-politiek door de afronding van een uitgebreid strategisch partnerschap voor 20 jaar met Rusland en het versnellen van zijn 25-jarenprogramma voor samenwerking met China.”
De belangen van China en Rusland
Er staat dus in het huidige conflict tussen Iran enerzijds en Israël/VS anderzijds veel meer op het spel dan het regionale imperialisme van Israël. De kaarten op wereldniveau worden hier opgeschud. Voor China is de olievoorziening, waarvan een belangrijke leverancier als Venezuela door de VS wordt afgeremd, heel belangrijk en Iran is daarbij centraal.
Daarnaast is Iran natuurlijk een belangrijk knooppunt in het Chinese plan voor een landverbinding van China naar het Westen, met aansluitend zeeconnecties. Bombardementen op Iraanse havens als Asaluyeh of Bandar Abbas vernielen door China gesubsidieerde logistieke voorzieningen die een onafhankelijke, niet door het Westen gecontroleerde toegang tot de zee moeten garanderen.
Gelijkaardige logistieke belangen gelden voor Rusland, dat zijn INSTC (International North-South Transport Corridor) liet toekomen aan de Iraanse kust. “Het INSTC kende recordverkeer in januari 2026 toen de eerste regelmatige containertreinen met succes de regio van Moskou verbonden met de haven van Bandar Abbas.” Het INSTC is voor Moskou een onmisbare connectie met de Indische markt.
Rusland en China moeten zich sterker engageren…
Maar: “Nu Westerse sancties de Russische noordelijke routes isoleren, zou het verlies van de stabiliteit in Iran de investeringen in infrastructuur en connectiviteit kunnen doen instorten. Israël en de VS hebben bijvoorbeeld de strategische Iraanse haven van Bandar Abbas in de Perzische Golf als doelwit genomen.”
En: “Iran is een van de laatste ‘forten’ van Moskou tegen de Westerse hegemonie in Eurazië. Een pro-Westerse regimeverandering of een ‘failed state scenario’ in Iran zou een terminale slag vormen voor de ‘multipolaire’ wereldorde die de grootste machten van Eurazië hebben getracht op te bouwen.”
De multipolaire wereldorde redden
Silvia Boltuc besluit dan ook dat Rusland en China moeten opkomen voor Iran als ze het idee van een multipolaire wereld willen redden en niet willen afgaan: “Moskou en Beijing moeten dan ook verdergaan dan alleen maar het afwenden van risico’s en hun volgende fase van escalatie streng doseren om een totaal verlies aan regionale geloofwaardigheid te voorkomen.”
Simplicius: simplicius76@substack.com:
U.S. Suffers Worst Day of Air Losses in Decades as Iran Conflict Spirals
Silvia Boltuc:
Erics kijk 