De militaire prestaties van Iran zijn uitstekend en indrukwekkend. Het land vernietigde een kostbaar en onvervangbaar Amerikaans AWACS-vliegtuig, een commandocentrale die vanuit de lucht een groot gebied kan monitoren en gevechtsacties organiseren en coördineren. En het bracht een transportschip van het Amerikaanse leger, volgestouwd met tanks, gepantserde voertuigen en munitie tot zinken. Twee keer een schade van vele honderden miljoenen dollars en een grote hinder voor de Amerikaanse oorlogsvoering.
Naast die twee enorm zware klappen voor de VS bombardeerde Iran ook Demona, de plek waar het geheime nucleaire arsenaal van Israël is opgeslagen. Dat arsenaal werd niet geraakt, maar de buurt wel. Dat zou een onnauwkeurigheidsfout van Iran kunnen zijn. Maar dat is onwaarschijnlijk, want Iran heeft al ruimschoots gedemonstreerd hoe precies het kan mikken. Het lijkt veeleer om strategie te gaan.
De Samsonoptie van Israël: nucleair gaan
Iran heeft gedemonstreerd dat het de nucleaire site van Israël zou kunnen vernietigen als het dat wil. Dat is interessant voor het verdere verloop van de oorlog. Waarnemers opperen de overweging dat Israël, als het verder in het nauw gedreven en kapotgebombardeerd wordt, tot het gebruik van zijn atoomwapens zou kunnen overgaan.
Bij het minste teken daarvan kan Iran het hele nucleaire centrum van Israël doen ontploffen en dat is dan vermoedelijk het einde van de staat Israël en van een groot deel van zijn bevolking. Afgezien van de explosie zelf zou heel Israël radioactief vergiftigd kunnen worden.
Met zijn aanval net naast het nucleaire centrum van Israël heeft Iran duidelijk gemaakt hoe gevaarlijk de situatie voor de zionistische agressor is en dat die moet oppassen… Knap gespeeld door Iran!
Deze oorlog is geen “vrijheidsstrijd” van de bevolking tegen de regering
Maar zo denkt natuurlijk niet iedereen. In de Standaard van vandaag las ik een stukje van Jasmine Malekzedem, advocaat, wetenschapper en docent, die ervan droomt dat deze oorlog voor een regime change in Iran zorgt, en daarmee op de lijn van de VS zit. Zij vindt dat de Belgische regering de Iraanse burgers moet “steunen in hun vrijheidsstrijd”.
Maar dat is helemaal niet aan de orde, en de maatschappelijke evolutie werkt andersom: de Iraniërs moeten hun onderlinge strijd aan de kant zetten en zich samen schrap zetten tegen de buitenlandse agressors. Die trend lijkt nu bezig, zo wordt gesignaleerd.
Horribele feiten zoals het bombarderen van een meisjesschool door de VS, blijkbaar door gebrek aan degelijke en actuele “intelligence”, maakt duidelijk wat van de vijand te verwachten is en zet de Iraanse bevolking op tegen de VS en hun handlanger Israël. (Of moet ik zeggen: tegen Israël en zijn handlanger de VS?)
Via strijd tegen de buitenlandse vijand naar solidariteit?
Het scenario dat Malekzadem bepleit, namelijk diplomatieke druk naar een regime change in Iran, is ongeloofwaardig en gevaarlijk. De VS en Israël zijn verloederde democratieën en onvermoeibare schenders van de mensenrechten die alleen maar bezig zijn met machtspolitiek en eigenbelang. Daar valt niets goeds van te verwachten. Van de vastberadenheid, het strategische doorzicht en de groei naar interne solidariteit van Iran hopelijk wel.
Erics kijk 