Auteur: ehulsens

De oorlog tussen Rusland en Oekraïne is nu vier jaar bezig en als bijdrage daarover brengt De Morgen van dit weekeinde een lang artikel van Joanie De Rijke, die vier slachtoffers van de oorlog interviewt, mensen in Lviv en in Kiev. Goed gemaakte interviews die de ellende van de slachtoffers op pakkende wijze illustreren: blijvende verminkingen en letsels, omgekomen partner en kinderen, proberen voort te leven na al de meegemaakte verschrikkingen.  

Je begrijpt de man die door een toeval een raketaanval overleefd heeft, maar vrouw en kinderen verloor, en die zegt: “Mijn leven is vastgelopen. Allemaal door dat stuk ongedierte in Moskou.”

Je moet het Russische leger en de Russische president inderdaad verwijten dat ze het niet nauw nemen met het respect voor de burgerpopulatie in vijandig gebied, en ook de behandeling van gevangenen (waarover in een van de interviews afschuwelijke details worden meegedeeld) is aan te klagen.

Alleen Rusland?

Toch is dit soort interviews slechte journalistiek. Ze suggereren dat Rusland en alleen Rusland de slechterik is en de oorzaak voor de oorlogsellende. Maar je kan ongetwijfeld gelijkaardige interviews maken met Russische slachtoffers van aanvallen door Oekraïne, en over de mishandeling van Russische gevangenen in Oekraïne.

Een journalist maakte bijvoorbeeld lang geleden al melding van een Oekraïens filmpje dat circuleerde waarin een Russische gevangene de ogen werden uitgestoken. En er is ongetwijfeld akeligs te vertellen over de manier waarop de fascistische troepen van Kiev met “collaborateurs” zijn omgegaan, waarbij dat begrip uiterst ruim geïnterpreteerd kon worden: het aannemen van brood van de Russen was al collaboratie.

Knoeien door weglaten

Je moet, denk ik, ook goed voor ogen houden dat – in tegenstelling tot het Westerse propagandaverhaal – de oorlog begonnen is door Kiev en tegen alle regels en alle moraal in: het is Kiev dat met militair geweld (en sluipschutters) de opstandige provincies in de Donbas aanviel, wat naar schatting zo’n 10.000 doden opleverde, voor een groot deel burgers. De Russische interventie betekende de redding van vele mensenlevens, want het geweld vanuit Kiev escaleerde en een bloedbad in de Donbas was nakend.

De Russische aberraties aan de kaak stellen is een goede zaak, maar niet als je de Oekraïense weglaat, en die van de NAVO. Poetin kopieerde zijn interventie op die van de NAVO in Joegoslavië, waar zogenaamd een bedreigde minderheid van de bevolking moest worden gered. Voor die redding beschoot de NAVO civiele gebouwen en bracht daarbij vele burgers om. Ook de in een interview van Joanie De Rijke vermelde afschuwelijke praktijk van de dubbele aanval werd door de NAVO al toegepast: bombarderen of beschieten, wachten tot de hulpverlening aan de slachtoffers op gang komt, en dan opnieuw beschieten of bombarderen, zodat ook de hulpverleners omkomen.

De op zich lezenswaardige interviews die De Morgen brengt dragen bij tot de ideologische verdwazing die Rusland de schuld van alles geeft en de context weglaat. Wie de NAVO en Kiev niet veroordeeld heeft, maar alleen Rusland oorlogsmisdaden verwijt, speelt vals. En daarbij wordt het probleem van de oorlog en het overschrijden van alle drempels van wet en humaniteit verdronken in selectief en partijdig medeleven met een bepaald niet onschuldig Oekraïne. Het eindresultaat is journalistiek geknoei.

De piste voor een oplossing van het conflict rond Oekraïne die bepleit wordt door generaal b.d. Harald Kujat en EU-parlementariër en gewezen VN-topmedewerker Michael von der Schulenburg berust op een goed doordacht voorstel dat uitgewerkt werd door deze twee deskundigen en vier Duitse academici: Peter Brandt, Hajo Funke, Johannes Klotz en Horst Teltschick. Hun voorstel werd op 5 januari 2026 gepubliceerd in de Berliner Zeitung en wil een haalbare route tonen naar een staakt-het-vuren en uiteindelijk naar een vredesverdrag. Een alternatief voor een capitulatie en voor verdere escalatie. Hoe zien deze specialisten de zaak?

Eerst en vooral: heel ruim! Het gaat om meer dan het beëindigen van de oorlog. Er moet ook een fundering zijn voor een pan-Europese veiligheids- en vredesorde, en daarbij moeten de veiligheidsbelangen zowel van Rusland als van Oekraïne in acht genomen worden.

Het simpelweg stopzetten van de gevechten is geen oplossing als er geen afdwingbare engagementen van de beide kanten zijn: “zelfs kleine incidenten kunnen nieuwe gevechten ontketenen, het wederzijdse wantrouwen verdiepen en daardoor de start van substantiële vredesgesprekken nog moeilijker maken”.

De auteurs van het voorstel vinden het bemoedigend dat Frankrijk, het VK, Duitsland en andere Europese staten mee willen doen met Trumps initiatief om een onderhandelingskader voor vrede te lanceren. Als de vredesinspanningen falen is er immers een groot gevaar dat het conflict escaleert tot een ruimere Europese oorlog met het risico van nucleaire escalatie…

Uitgangspunten

Vredesgesprekken mogen volgens de auteurs niet langer gehinderd worden door maximalistische eisen. Zonder compromissen is er geen oplossing mogelijk. Dat klopt, maar het maakt er meteen benieuwd naar welke compromissen haalbaar geacht worden.

Voorafgaand aan onderhandelingen zijn er goede bedoelingen nodig, dat is duidelijk. Het vredesplan stelt o.a. dat de partijen in het conflict “elkaar niet langer zien als tegenstanders en zich engageren om terug te keren naar de principes van gelijke en ondeelbare veiligheid.” Zij moeten ook toezeggen af te zien van het dreigen met of het gebruiken van geweld en voorbereidingen van oorlog tegenover de andere partij.

Dit lijken me wijze uitgangspunten. Een staakt-het-vuren is maar al te vaak een trucje om in stilte de eigen troepenmacht te versterken, voor bevoorrading te zorgen, meer wapens in gereedheid te brengen enz. Dus om militaire winst te boeken, niet om tot vrede te komen.

Concrete voorstellen

Praktisch gezien stelt het vredesplan voor dat er een gedemilitariseerde zone van 60 km breed komt met als middellijn de frontlinie. Die moet gemonitord worden door een VN-vredesmacht volgens kapittel VII van het VN-charter. Er mogen geen lidstaten van de NAVO aan deelnemen.

Interessant aan deze benadering is dat bestaande instanties en akkoorden die van nut kunnen zijn in het voorstel geactiveerd worden: allereerst de VN, die toch juist o.a. voor dit soort problemen gecreëerd is, maar ook het OSCE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa).

Ook de NAVO wordt niet vergeten of aan de kant geschoven: die moet haar samenwerking met Rusland reactiveren op basis van de gemeenschappelijke acte van 27 mei 1997, waarin mechanismen en procedures voor crisismanagement en conflictoplossing zijn vastgelegd. De NAVO en de Russische Federatie moeten hun CFE-verdrag over conventionele strijdmachten actualiseren en in het bijzonder de regels voor contactzones aanscherpen.

Zij moeten ook akkoord gaan met gesprekken over de beperking en de verificatie van Europese ABM-systemen, inclusief het systeem van ballistische defensieraketten van de NAVO. En zij moeten een niet-aanvalspact sluiten, met o.a. een overleggroep en een controletoelating voor de beide partijen.

Het Open-hemel-verdrag moet heropgestart worden. Dit akkoord dat in 1992 tot stand kwam en in 2002 actief werd opgevolgd voorzag dat de deelnemende landen vanuit de lucht elkaars gebied mochten bekijken. In 2020 trokken de VS zich hieruit terug, in 2021 deed Rusland hetzelfde. Dit verdrag staat voor een beleid van open kaart spelen en vertrouwen creëren. Het kan volgens het vredesplan van nut zijn i.v.m. de veiligheidsgaranties voor Oekraïne.

Economische samenwerking en een veiligheidsorde

Ook de EU wordt in het vredesplan niet vergeten. Er is niet alleen geen bezwaar tegen het lidmaatschap van Oekraïne in de EU, maar er wordt ook een Europese Vrijhandelszone gecreëerd tussen de EU en de Russische Federatie.

Daarnaast moet worden gewerkt aan een algemeen Europese veiligheids- en vredesorde, volgens de auteurs van het plan de enige garantie voor de veiligheid en de vrijheid van Oekraïne. De weg daarheen ziet het plan via een conferentie in CSCE-formaat die voortbouwt op het Charter van Parijs en de Slotakte van Helsinki.

Balans

Het interessante aan het vredesvoorstel is dat het vertrekt van:

• De goede wil van de partijen in het conflict en hun bereidheid om compromissen te zoeken;
• Het respecteren van de belangen van elk van de partijen (ook van de Donbasrepublieken die hun onafhankelijkheid hebben uitgeroepen);
• De erkenning dat de NAVO medeschuldig is aan het ontstaan van de oorlog en dat er daaraan aangepaste afspraken moeten komen;
• Het teruggrijpen naar uitspraken, standpunten en oplossingen uit het verleden: bijvoorbeeld dat Oekraïne een neutrale staat was en nu opnieuw moet worden, dus geen NAVO-lidmaatschap voor dat land en evenmin NAVO-troepen of troepen van NAVO-lidstaten in Oekraïne, en terugkeer naar het standpunt van Zelenski die de neutraliteit bespreekbaar vond kort na het uitbreken van de oorlog met Rusland (zo staat het ook in het vredesplan van Istanboel), maar die van mening veranderde en in september 2022 weer voor een NAVO-lidmaatschap ijverde en solliciteerde.
• Het kaderen van het militaire conflict en het oplossen ervan binnen de ruimere context van een Europese veiligheidsorde, gebaseerd op afspraken, openheid en permanente controle.
• Het accentueren van de noodzaak om het probleem in die zin op te lossen om een grotere oorlog en het risico van inschakeling van kernwapens te voorkomen.
• Het aansturen op economische samenwerking, wat de verstandhouding tussen de partijen ten goede kan komen en militaire acties kan voorkomen.

Hoe verhoudt het plan zich tot de actuele onderhandelingen; waar lopen die op vast?

Afgezien van de kwestie van de goede wil die nog lijkt te ontbreken, wat begrijpelijk is, lijken de grote struikelblokken in de onderhandelingen de territoriale kwestie (Rusland wil de hele Donbas, Oekraïne wil geen grondgebied afstaan) en de veiligheidskwestie (Oekraïne wil militaire bescherming en steun van de NAVO of van andere Westerse troepen, Rusland wil niets daarvan). Het vredesplan vanuit Duitsland lijkt hier goede ideeën te bieden.

Maar afgezien van de interessante suggesties van het vredesplan van Kujat en Von der Schulenburg en de deskundige academici is het vooral van belang dat er binnen de EU – waar de verantwoordelijke voor het buitenlands beleid grof anti-Russische propaganda verspreidt en totaal ondiplomatisch te werk gaat en waar het globale beleid onverantwoord en militant anti-Russisch is, een ander geluid weerklinkt, en meteen ook goed onderbouwd met voorstellen.

Behalve voor de EU is het ook voor het anti-Russische Duitsland belangrijk dat er een tegeninitiatief genomen wordt, dat tegelijk een rem is op de krankzinnige militariseringsdrang die Duitsland in zijn greep heeft. (Met navolging door o.a. het verdwaasde België.) De opstelling van de EU en van vele Europese landen is gevaarlijk voor het voortbestaan van Europa zelf – escalatie tot een nucleaire oorlog zou een totale ramp worden. Terugkeer naar de nuchterheid en naar overleg en goede nabuurschap zijn hier aangewezen, en het vredesplan van het Duitse team is een stap in de goede richting, zodat je mag wensen dat het ernstig genomen wordt en zoveel mogelijk gerealiseerd.

https://michael-von-der-schulenburg.com/en/ukraine-and-russia-towards-a-negotiated-end-to-the-war/

Na vier jaar oorlog in Oekraïne: een deskundige oproep tot het sluiten van vrede door twee prominente Duitsers, EU-parlementariër Michael von der Schulenburg en generaal b.d. Harald Kujat.

Op 18 februari publiceerden Michael von der Schulenburg, die onder meer topmedewerker van de VN geweest is, en Harald Kujat, een gepensioneerde Duitse topmilitair die ook een NAVO-functie gehad heeft, een oproep tot vrede in Oekraïne.

Daar gingen studiewerk en eerdere publicaties aan vooraf: generaal b.d. Kujat en de academicus Prof. H. Funcke onderzochten samen de vredesonderhandelingen in Istanboel tussen Oekraïne en Rusland. Die hebben enkele maanden na het uitbreken van de oorlog bijna tot een akkoord geleid, maar dat werd gesaboteerd door het Westen: “Er bestaat nauwelijks nog twijfel over  dat deze vredesonderhandelingen mislukt zijn door het verzet van de NAVO en in het bijzonder van de VS en het VK. Een dergelijk vredesakkoord zou gelijk geweest zijn aan een nederlaag voor de NAVO, een einde van de expansie naar het Oosten van de NAVO en daarmee een einde voor de droom van een wereld die door de VS gedomineerd wordt.”

Er moet oorlog zijn en blijven om Rusland te verzwakken…

Het is heel zinvol het tegengewerkte akkoord en de onderhandelingen daarvoor opnieuw te bekijken, omdat er toen al heel veel bereikt was en er vandaag naar kan worden teruggegrepen. Enkele belangrijke gegevens:

• Zelenski en zijn regering waren zeer geïnteresseerd in het snel beëindigen van de oorlog via onderhandelingen.
• “In tegenstelling tot Westerse visies waren Rusland en Oekraïne het erover eens dat de geplande uitbreiding van de NAVO de oorzaak van de oorlog was. Daarom concentreerden ze de vredesonderhandelingen op de neutraliteit van Oekraïne en zijn afzien van een NAVO-lidmaatschap. Van de andere kant zou Oekraïne zijn territoriale integriteit behouden hebben, met uitzondering van de Krim.”
• “De onderhandelingspositie van Oekraïne is vandaag veel slechter dan ze nog was in 2022. Vandaag zou Oekraïne grote delen van zijn territorium kunnen verliezen.”
• De tegenwerking vanuit het Westen werd op 20 april 2022 door de Turkse minister van buitenlandse zaken Mevlüt Cavusoglu in een interview met CNN als volgt samengevat: “Enkele staten wilden dat de oorlog in Oekraïne voortduurt om Rusland te verzwakken.”

Het vredesplan van Istanboel (29 maart 2022)

De onderhandelingen leidden tot een gemeenschappelijke verklaring in tien punten, die ik hier vrij samenvat:

1. Oekraïne zou een neutrale staat zijn en niet behoren tot een blok. Het zou afzien van de ontwikkeling van atoomwapens. Het zou internationale juridische garanties krijgen. Mogelijke garantiestaten hiervoor: Rusland, Groot-Brittannië, China, de VS, Frankrijk, Turkije, Duitsland, Canada, Italië, Polen en Israël en eventuele andere staten.
2. Die internationale veiligheidsgaranties zouden niet van toepassing zijn op de Krim en op Sebastopol en op bepaalde gebieden in de Donbas.
3. Oekraïne zegt toe niet toe te treden tot een militaire coalitie en geen buitenlandse militaire steunpunten of troepen op zijn gebied toe te laten. Internationale militaire oefeningen kunnen alleen met toestemming van de garantiestaten plaats vinden. De garantiestaten zullen de toetreding van Oekraïne tot de EU ondersteunen.
4. Oekraïne en de garantiestaten komen overeen dat zij in geval van een aanval op Oekraïne binnen de drie dagen consultaties houden over de te verlenen hulp in het kader van artikel 51 van het VN-charter over het recht op zelfverdediging. Die hulp kan bestaan uit het afsluiten van het Oekraïense luchtruim, het leveren van wapens en het gebruik van geweld om de veiligheid van Oekraïne als permanent neutrale staat te herstellen en in stand te houden.
5. Alle maatregelen tot verdediging van Oekraïne worden onmiddellijk aan de VN-veiligheidsraad gemeld. Ze worden stopgezet zodra de Raad de nodige maatregelen genomen heeft.
6. Om provocaties te voorkomen wordt een mechanisme gecreëerd voor consultaties tussen Oekraïne en de garantiestaten.
7. Het verdrag geldt voorlopig vanaf zijn ondertekening door Oekraïne en alle of de meeste garantiestaten. Het verdrag wordt van kracht nadat de neutrale status van Oekraïne in een landelijk referendum is goedgekeurd, de Oekraïense grondwet navenant aangepast is en de ratificatie door de parlementen van Oekraïne en van de garantiestaten gebeurd is.
8. Over de Krim en Sebastopol zullen er bilaterale onderhandelingen komen voor een periode van 15 jaar. Zowel Oekraïne als Rusland zeggen toe de problemen niet met militaire middelen te zullen oplossen en de diplomatieke benadering voort te zetten.
9. De beide partijen zullen hun consultaties voortzetten en daarbij andere garantiestaten betrekken om de veiligheidsgaranties voor Oekraïne, de modaliteiten voor een wapenstilstand, de terugtrekking van troepen en paramilitaire organisaties en de continue opening van veilige humanitaire doorgangen voor te bereiden en af te spreken, evenals de uitwisseling van lijken en de vrijlating van krijgsgevangenen en geïnterneerde burgers.
10. De beide partijen achten het mogelijk een ontmoeting tussen de presidenten van Oekraïne en Rusland te organiseren om een verdrag te ondertekenen en/of politieke besluiten over andere onopgeloste vragen te nemen.

Maar dit alles werd tenietgedaan door de NAVO die op voortzetting van de oorlog aandrong. De doelstelling van het Westen was Rusland een militaire nederlaag toe te brengen.

Als je het vredesplan dat bereikt werd kort na het uitbreken van de oorlog tussen Oekraïne en Rusland – een interventie van Rusland in de al jaren aanslepende en escalerende oorlog tussen Kiev en de opstandige Donbasprovincies – vergelijkt met wat er de laatste tijd geopperd is door de infame “coalitie van de vrijwilligers”,  zie je hoezeer hun visie daarvan afwijkt en in feite de vredesonderhandelingen opnieuw saboteert. Troepen van NAVO-landen in Oekraïne? Dat is de totale miskenning van de veiligheidsbehoeften van Rusland, en dus alleen maar bedoeld om het conflict voort te zetten en te verergeren…

Het gaat er dus om opnieuw te bekijken wat er kort na het uitbreken van het conflict al bereikt was, en daarop voort te bouwen: o.a. de neutraliteit van Oekraïne en de veiligheidsgaranties voor dat land, maar ook voor Rusland.

Michael von der Schulenburg en Harald Kujat hebben samen met een aantal academici een concept voor een vredesplan voorgelegd, dat op 5 januari in de Berliner Zeitung gepubliceerd werd en dat zij nu aan het promoten zijn. Daarover meer in een volgende aflevering van deze blog.

Ukraines gescheiterte Friedensverhandlungen

De verslaggeving over de oorlog in Oekraïne in de media wordt uiteraard sterk beïnvloed door de belangen die in het spel zijn en de mogelijke partijdigheid en politieke bedoelingen van de informatiebronnen.  Ik moest lachen toen ik gisteren op de voorpagina van De Standaard las: “Met hulp van Musk boekt Oekraïne snelste terreinwinst sinds 2023” en in de intro: “Starlink en te grote verliezen wegen op het Russische leger.”

Hoe strategisch belangrijk die “terreinwinst” is, legt de auteur van het artikel, Dominique Minten, niet uit. De strategische prioriteiten van het Russische leger worden allicht niet bepaald door de initiatieven van Oekraïne? Tijdens die Oekraïense “terreinwinst” werkte Rusland toch door aan de veroveringen waar het mee bezig was?

Gelukkig is er nog de blogosfeer, waar veel informatie circuleert en waar ik o.a. graag te rade ga bij de onmisbare Amerikaanse blogger Simplicius, die met veel kennis van zaken en militair en geografisch gedetailleerd de oorlog volgt en begeleidt.

Een bedenking die ik meteen had bij het lezen van het artikel in De Standaard is: zijn die Russen echt zo ongelooflijk stom dat ze zich militair-strategisch afhankelijk maken van de Amerikaanse satellieten van Elon Musk?

Bij Simplicius lees ik dat de Russische onderminister van defensie, Alexei Krivoruchko, verklaarde: “De afsluiting van Starlinkterminals had geen invloed op de operaties onder Russisch commando en op controlesystemen in Oekraïne.” En ook: “Starlink werd maar door enkele Russische eenheden gebruikt en op de eerste plaats om de ‘vijand te misleiden’.”

En verder: “De Starlinkterminals zijn al twee weken afgekoppeld, maar dat had geen invloed op de intensiteit en de effectiviteit van de dronesystemen, wat bevestigd wordt door de objectieve controlegegevens over de vernietiging van vijandige uitrusting en mankracht.”

Maar hoe geloofwaardig zijn die uitspraken? Simplicius is, zoals steeds, heel voorzichtig: “Het is aan u om te beslissen of zijn woorden te vertrouwen zijn of niet – veel Russische frontlijnberichten beweerden het totaal tegenovergestelde, maar ook die hebben een beperkt bereik van observatie. Er is niemand die met finale autoriteit kan getuigen welk effect er was op de globale reikwijdte en de omvang van de Russische militaire operaties aan het hele front – niemand behalve de gezagsdragers die deze data ter beschikking hebben, maar hun betrouwbaarheid kan betwijfeld worden omwille van de propagandabehoeften in oorlogstijd.”

Overigens meldt Simplicius ook dat na de afsluiting van Musks satellieten Rusland een eerste onderdeel van een alternatief communicatiesysteem heeft gelanceerd naar de stratosfeer: het 5G-platform Barrazh-1, dat internetverbindingen met hoge snelheid mogelijk maakt.

Hoe groot of hoe klein was de invloed van Musks manoeuvre?

De meeste Russische topinformatiekanalen spotten met de informatie van de onderminister van defensie en maakte die belachelijk, registreert Simplicius. Maar een Oekraïense topanalist, Myroshnykov,  postte iets van een heel andere strekking: “Ondertussen zijn er verbeteringen in stellingen aan het snijpunt van Alexandrovsk (Dnieperregio) en de richting van Gulyapole (…) De niet-functionerende ‘Starlinks’ van de vijand hebben daar niets mee te maken. Die scheppen lichte complicaties voor de communicatie van de vijand en het beleid op het slagveld. Maar die wordt er niet door verlamd.”

Een andere Oekraïense topanalist stelt dat de herovering van grondgebied door Oekraïne veel mensenlevens kostte, en vindt: “We waren beter defensief gebleven.” Een andere belangrijke bron bevestigt de zware verliezen, en efficiënte verdediging door de Russen: “De vijand is efficiënt in de verdediging en de ondersteuning: aanvallen met Onbemande Bewapende Tuigen in alle richtingen.”

Terwijl Oekraïne terrein “herovert”, gaat Rusland rustig verder met zijn offensief aan het raakpunt van de regio’s Zaporizhia en Dnipropetrovsk. Van een kentering in de oorlog en de machtsverhoudingen is niets te merken. Ook niet omwille van de “grote verliezen” die zouden “wegen op het Russische leger”. Ook hier moet je beducht zijn voor propaganda.

Simplicius citeert voorbeelden van Westerse informatiekanalen die buitensporige cijfers over de Russische verliezen verspreiden. Maar in Oekraïne heeft een commandant van een Azovbrigade in een interview zijn ongeloof uitgesproken over de Oekraïense statistieken over Russische verliezen, die in werkelijkheid veel kleiner zijn, volgens hem.

Een Oekraïens militair informatiekanaal stelt dan weer dat de werkelijke verliezen van Oekraïne vijf maal hoger liggen dan officieel wordt meegedeeld… De BBC berichtte: “Geconfronteerd met een demografische catastrofe, betaalt Oekraïne soldaten om hun sperma te laten invriezen.”

De “serieuze” pers en de blogosfeer zijn twee verschillende werelden. Als die pers ernstig wil worden genomen, zal ze toch wat kritischer en zelfkritischer moeten worden, en ook de blogosfeer moeten raadplegen om de eigen achterlijkheid te compenseren.

SITREP 2/17/26: AFU Shows Signs of Life With Successful Counterattacks? + Russian Starlink Outage Problems, and More

Simplicius

Feb 18, 2026

https://simplicius76.substack.com/p/sitrep-21726-afu-shows-signs-of-life

Repliek van Albanese op Barrot: https://youtu.be/CClBvRzxrCI  

De goed ingestudeerde aanval van de Franse Minister Barrot, die in het parlement aankondigde het ontslag van de bijzondere rapporteur van de VN Albanese te zullen eisen, kort daarna bijgevallen door de Duitse minister Wadephul, was niet alleen een slag in het water, maar ook een krachtige zelfridiculisering. Hij maakte immers gebruik van woorden uit een gemanipuleerde video, die Albanese nooit op die manier gezegd had.

Barrot probeerde zich snel te redden door uit te leggen dat het niet alleen dat ene zinnetje was dat aanleiding was voor zijn eis, maar het geheel van het optreden van de rapporteur. Maar ook de andere beweringen van de minister werden inmiddels door Albanese weerlegd – zie haar interview met L’humanité op youtube.

Waar wordt de Franse politiek naartoe gemanoevreerd?

Maar inmiddels is de vraag gerezen naar een mogelijke wending in het Franse beleid t.o.v. Israël. Macron heeft het idee van een Palestijnse staat verdedigd, maar Barrot, vervalt nu in een onredelijk verdedigen en in bescherming nemen van Israël. Wat moet dat? Wat willen de heren? Wil Barrot zich straks kandidaat stellen voor het presidentschap en zich daarvoor de gunst van het rabiate Franse Jodendom verwerven? Of is het alleen maar de bedoeling goede banden met Israël te cultiveren voor de business in de twee richtingen?

Het incident staat niet alleen. Er is blijkbaar een toenemende kritiek op en repressie van de pro-Palestijnse beweging in Frankrijk. Het jongste voorval betreft een jongeman van uiterst rechts die in elkaar werd geslagen en overleed in de marge van een lezing van de pro-Palestijnse EU-parlementariër Rima Hasan in Lyon. Het is nog onduidelijk door wie hij werd gemolesteerd, maar in de media wordt toch luidkeels beweerd dat extreem-links verantwoordelijk is, en campagne daartegen gevoerd. En meteen wordt pro-Palestijns dan synoniem voor linkse gewelddadigheid, zeg maar terrorisme… De beschuldiging van terrorisme of steun daaraan of goedkeuring daarvan is een vast onderdeel van het arsenaal middelen dat in allerlei landen ingezet wordt tegen links en tegen pro-Palestijnse personen en groeperingen.

De kern van het manoeuvre van Barrot is natuurlijk duidelijk: discussie proberen te creëren over de persoon van Albanese en trachten haar in diskrediet te brengen en zo vermijden dat over de inhoud van haar kritische rapportering over Israël (en de betrokkenheid van andere landen en hun bedrijven bij zijn criminele daden) hoeft of kan gepraat worden. En meteen haar goed gestoffeerde en weldoordachte rapporten ook naar de prullenmand verwijzen. Een door en door kwaadaardig opzet, waarachter je allerlei vunzigheid mag vermoeden. (Zoals bekend heeft Albanese ook uitgezocht en gepubliceerd welke bedrijven medeplichtig zijn aan de genocide in Gaza door hun leveringen van wapens of onderdelen… Foei!)

Something rotten in the state of Germany…

Van Duitsland is bekend dat het een pathologische liefdesrelatie met Israël heeft, gekoppeld aan genocide. Beide landen samen werkten mee met de VS bij de door dat land gecreëerde genocide in Indonesië. Die zaak is nog altijd niet uitgeklaard in Duitsland. Documenten die inmiddels vrij toegankelijk zouden moeten zijn, worden nog altijd geheim gehouden. Het gore Duitse verleden moet toegedekt blijven… En dat Duitsland wapens levert aan Israël is geen geheim.

Francesca Albanese eist nu verontschuldigingen van minister Barrot. En er zijn al juristen die hem een proces willen aandoen…

Niet alle Joden zijn zionisten. Er is bijvoorbeeld een traditioneel-Joodse denkrichting die het idee van een Joodse staat afwijst vanuit de religieuze traditie. Maar er zijn ook Joden die hetzelfde doen vanuit een politieke analyse. In Frankrijk publiceerde de beweging Tsedek! onlangs een klein en dun, maar rijk gestoffeerd boekje over zijn ontstaan en ontwikkeling. Het is tegelijk geschiedenis en manifest, analyse en oproep tot actie.

“Tsedek” betekent in het Hebreeuws, zo schrijft de bekende Amerikaanse Joodse denkster en politiek activiste Judith Butler in haar voorwoord, “gerechtigheid” en “deugd”, en “het is een principe van gelijkheid dat inhoudt dat alle menselijke wezens dezelfde waarde hebben, en met dezelfde waardigheid moeten worden behandeld.”

En Butler betoogt verder: “Men veronderstelt vaak dat de Franse Joden in het zionisme de laatste omwalling tegen het antisemitisme vinden. Maar velen onder hen zijn geen zionisten, en beginnen de ongerechtigheid van het zionisme te zien, zoals dat belichaamd is door de staat Israël en zijn genocidepraktijken tegen de Palestijnen van alle leeftijden en van alle politieke strekkingen.”

“ Zij die bevestigen dat de staat Israël een toevluchtsoord is in een antisemitische wereld slagen er niet in te zien hoe de brutale en onderdrukkende politiek van Israël meedoet aan het produceren van antisemitisme, in het bijzonder als het pretendeert alle Joden van de wereld te vertegenwoordigen. Niet alle Joden aanvaarden het racisme van de moorddadige staat als uitdrukking van hun ethische waarden en van hun politieke engagementen!”

Tsedek! is volgens Butler niet alleen een politieke groepering, maar ook een oproep tot solidariteit met de antiracistische en antikoloniale strijd, met name ook die van de Palestijnen…

De auteurs van het boekje  – niet met naam genoemd, want zij spreken als een collectief –  concretiseren wat die antiracistische en antikoloniale strijd inhoudt: solidariteit met de Palestijnen en verdediging van de Palestijnse belangen, maar ook met de moslims in het terecht als islamofoob gekarakteriseerde Frankrijk. En solidariteit in de strijd tegen andere vormen van racisme in Frankrijk, onder meer tegen Arabieren en Afrikanen.

De leugens over het antisemitisme

Tot die strijd behoort ook de afwijzing van de manier waarop de regering de strijd tegen het antisemitisme gebruikt en misbruikt: “De inspanning van de macht om de strijd tegen het antisemitisme te herdefiniëren om er een werktuig van racistisch bestuur van te maken heeft onze capaciteit om de bedreiging die op ons weegt te evalueren helemaal onderuitgehaald.”  

Het zogenaamde “nieuwe antisemitisme” wordt door Tsedek! dan ook afgewezen als een valse theorie met kwade bedoelingen, ontwikkeld in Israël: “deze theorie die tot doel heeft antizionisme en antisemitisme te assimileren wordt beetje bij beetje overheersend in de Westerse staten vanaf de jaren 2000”. En: “het nieuwe antisemitisme zou zich manifesteren als haat tegenover en stigmatisering van Israël als staat”.  De verspreiding ervan is gekoppeld aan het in de wet integreren van de IHRA-definitie van antisemitisme die antizionisme en antisemitisme met elkaar verbindt. (Die krakkemikkige en tendentieuze definitie wordt in België ook door UNIA gebruikt, zodat alle statistieken over antisemitisme vanuit die hoek onbetrouwbaar zijn, om niet te zeggen: belachelijk. E.H.)

Het ideologische manoeuvre dat via het poneren van het “nieuwe antisemitisme” gebeurt komt erop neer dat het traditionele antisemitisme vanuit extreem-rechtse hoek verdoezeld wordt en vervangen door een gevaar vanuit de linkse politiek en vanuit de moslimwereld. Een slimme strategie van de Franse overheid: “De Joden dienen vandaag als voorwendsel voor de staat om repressieve, autoritaire en racistische vormen van beleid te voeren (…)”

Concreet: “(…) sinds de aanval van 7 oktober – die door nagenoeg alles binnen het politieke terrein in Frankrijk en binnen de mainstream media gauwgauw als ‘antisemitische slachting’ of als ‘pogrom’ werd bestempeld – is het vooral met het voorwendsel de Joden te beschermen dat de staat de beweging tot steun van Palestina gecriminaliseerd heeft: verbod van betogingen met als reden dat er antisemitische uitspraken zouden kunnen worden gedaan, het misbruik van vervolging en veroordeling wegens apologie van het terrorisme met de bedoeling de oppositie te muilkorven, wilde beschuldigingen van antisemitisme enz.”

Een boeiend boekje!

Het is verfrissend vanuit Joodse hoek in Frankrijk een zo kritisch en goed onderbouwd betoog te lezen. Ik heb hier alleen maar enkele punten kunnen aanhalen, maar dit boekje verdient een goede verspreiding en aandachtige lectuur.

Tsedek!, Lutter en rupture, lutter en solidarité, Préface de Judith Butler, PMNEDITIONS.COM, 121p., 13 euro

Zie ook: https://tsedek.fr/

Francesca Albanese, Wikipedia   foto: Rafael Medeiros

Het recente goede nieuws over de verdediging van de Palestijnen was dat het Engelse hooggerechtshof het regeringsverbod tegen de pro-Palestijnse organisatie Palestine Action onwettelijk verklaard heeft. Het slechte nieuws is dat er een grote en internationale aanval van de Israëllobby is ingezet om de VN-rapporteur Francesca Albanese in diskrediet te brengen.

Kijk wat er in Frankrijk gebeurd is: tijdens een vragenuurtje met de regering vroeg het parlementslid Caroline Yadan aan de minister van buitenlandse zaken, Jean-Noël Barrot, zijn standpunt over de verklaringen van Francesca Albanese.

Hij antwoordde: “Frankrijk veroordeelt zonder enig voorbehoud de buitensporige en schuldige uitspraken van Mevrouw Albanese, die niet de Israëlische regering viseren […] waarvan het bekritiseren van haar politiek is toegestaan, maar Israël als volk en als natie, wat absoluut onaanvaardbaar is. Uitspraken die gedaan werden in aanwezigheid van een vertegenwoordiger van Hamas en van een vertegenwoordiger van de Iraanse regering terwijl de repressie voortgaat. Uitspraken die erbij komen op een lange lijst van schandalige stellingnamen die 7 oktober rechtvaardigen, de ergste antisemitische slachting van onze geschiedenis sinds de Shoah, die de Joodse lobby betreffen of ook nog die Israël met het Derde Rijk vergelijken.”

De minister is goed voorbereid – zit die in het complot?

“Mevrouw Francesca Albanese komt naar voren en presenteert zich als een onafhankelijke experte van de Verenigde Naties, maar zij is noch experte noch onafhankelijk, zij is een politieke militante die haatspraak opwekt, die de zaak van het Palestijnse volk schaadt, hoewel zij stelt dat te verdedigen. En wat de Verenigde Naties betreft, in geen geval en op geen manier kan zij in hun naam spreken en zij verraadt hun geest. In werkelijkheid vragen haar provocaties maar om één enkel antwoord: haar ontslag. Het is in die termen en met dezelfde kracht dat Frankrijk zich op 23 februari eerstkomend zal uitspreken tijdens de zitting van de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, onderstreepte het hoofd van de Franse diplomatie.”

De vraag van parlementslid Caroline Yadan was duidelijk een voorzet om de minister de kans te geven een goed voorbereide stellingname voor te dragen. Zijn standpunt werd meteen enthousiast begroet door de NGO UN Watch die ondergebracht is in Genève, in de buurt van de VN-vestiging daar. Deze “lobbygroep voor Israël” (Wikipedia) houdt zich bezig met het hinderlijk volgen van de VN door te speuren naar anti-Israëlische uitspraken of tendensen bij de organisatie of bij evenementen die de organisatie steunt. Hier zit dan ook vermoedelijk de achtergrond, of de inspiratiebron, van de vraag van Yadan en het antwoord van minister Barrot.

UN Watch werkte al hard aan het neerhalen van Albanese

Francesca Albanese is behoorlijk efficiënt en succesvol in haar kritiek op Israël, zodat de Israëllobby haar zo snel mogelijk wil uitschakelen. UN Watch publiceerde eerder al een kritisch rapport daartoe: “Nothing to Hide” How the UN and Francesca Albanese Engaged in a Concerted Cover-Up to Conceal Her Funding by Pro-Hamas Lobby Groups”

Dat Albanese betaald zou worden door pro-Hamaslobby’s is een overdrijving. In feite gaat het om de kwestie of zij een vergoeding voor haar verplaatsing voor een lezing mocht ontvangen en of een medewerker van haar een vergoeding mocht krijgen. Dat zijn futiliteiten, maar allicht is de rapporteur op dit punt onvoorzichtig geweest, en dat wordt dan nu tegen haar uitgespeeld.

Het heeft niets te maken met de kwaliteit van haar onderzoek, en UN Watch en Madame Yadan proberen dat in diskrediet te brengen zonder op de analyses van Albanese in te gaan, maar wel de conclusies te verwerpen. UN Watch publiceert het betoog – een rekwisitoor – van Yadan. Zij beticht de rapporteur van de volgende uitspraken en feiten:

• “Israël is een gemeenschappelijke vijand van de hele mensheid.”
• Albanese nam deel aan een conferentie in Gaza, samen met prominente Hamasfiguren.
• Na de slachting van 7 oktober 2023 stelde zij realiteit van de seksuele verminkingen en verkrachtingen in vraag.
• Zij vernederde een Italiaanse burgemeester door hem te bevelen nooit meer over de vrijlating van de gijzelaars te praten.
• Zij schendt de principes van onpartijdigheid en terughoudendheid die gelden voor een VN-rapporteur.

Volgens Yadan moeten de internationale gemeenschap en Frankrijk hun verantwoordelijkheid opnemen en Albanese doen ontslaan. En zij stelt: “Ons land kan niet blijven zwijgen tegenover deze haatretoriek, te meer omdat het antisemitisme explodeert en de geloofwaardigheid van de VN, die verondersteld wordt vrede te promoten, geschonden wordt.”

Geen ander narratief dan dat van Israël

Overtuigend is al dat geargumenteer niet: het is vanzelfsprekend dat een VN-rapporteur over de Palestijnse kwestie ook Hamasmensen ziet, net zoals die Israëli’s moet spreken en horen. En de inval door Hamas van 7 oktober 2023 werd door Israël meteen van een narratief voorzien om Hamas zoveel mogelijk zwart te maken – denk aan het verzinsel over de baby’s die in de oven geroosterd werden. Dat narratief kan niet als historische waarheid gelden, maar moet uiteraard kritisch worden doorgelicht. Ook keurt Albanese de actie van 7 oktober niet goed. En dat Israël een fascistisch, moordlustig en immoreel bewind heeft – daar valt toch niet naast te kijken? (Zie over de beschuldiging dat Israël een gemeenschappelijke vijand van de hele mensheid zou zijn het kaderstukje van Middle East Monitor onderaan deze blog.)

Achter het betoog van Madame Yadan en Minister Barrot proef je de duidelijke intentie om Israël gelijk te geven en te vrijwaren van kritiek. En om een kritische onderzoeker als Albanese uit te schakelen. Zal dat lukken?

Naar verluidt is de secretaris-generaal van de VN, Antonio Guterres, zich aan het distantiëren van de briljante en moedige rapporteur en geraakt zij steeds meer geïsoleerd…

Ondertussen is Amnesty International Albanese te hulp gekomen en verdedigt de rapporteur.

https://www.aljazeera.com/video/newsfeed/2026/2/13/uk-ban-on-palestine-action-was-unlawful-says-court

https://radioj.media-j.com/article/51377/jean-noel-barrot-la-france-condamne-les-propos-outranciers-de-francesca-albanese-visant-israel-en-tant-que-peuple-et-en-tant-que-nation#

Klik om toegang te krijgen tot Report-on-UN-Cover-up-of-Francesca-Albaneses-pro-Hamas-funding.pdf

France’s censorship of voices calling out international complicity with genocide

https://www.media-j.com/article/51557/lonu-prend-ses-distances-avec-francesca-albanese-lisolement-diplomatique-saccentue

https://www.aa.com.tr/en/world/amnesty-international-supports-un-rapporteur-albanese-amid-french-resignation-call/3828403

Zie ook:

https://ericskijk.blog/2026/01/31/straffeloosheid-blijft-niet-duren/

https://actionnetwork.org/petitions/fire-un-special-rapporteur-francesca-albanese/

https://unwatch.org/tag/francesca-albanese

In zijn blog van 10 februari becommentarieert Jonathan Cook een documentaire van Channel 4 die de avond tevoren was uitgezonden. Het verbod van Palestine Action door de overheid kwam er op verzoek van de wapenproducent Elbit, die killer drones voor Israël produceert om in te zetten in Gaza.

Juist omwille van die hulp aan de genocide in Gaza was Elbit een centraal doelwit van de protestacties van Palestine Action. De regering stond en staat aan de kant van de wapenindustrie. Een geciteerde interne email van het Engelse ministerie van binnenlandse zaken (Home Office) uit 2023 zegt: “Stel Elbit Systems UK en de ruimere sector die geraakt wordt door Palestine Action gerust dat de regering bekommerd is om de schade die de groep de privésector toebrengt.”

Toch bleek uit de documentaire ook dat er binnen het ministerie van binnenlandse zaken heel wat ongerustheid was over het beleid inzake Palestine Action, omdat gevreesd werd dat daardoor het recht op vrije meningsuiting en op actie voeren zou worden beknot.

Lasterpraatjes tegen pacifisme

Op de dag van de bekendmaking van het verbod van Palestine Action lekte de regering ook het bericht dat die organisatie banden zou hebben met Iran. De regeringsadviseur inzake terrorisme stelde duidelijk dat dit niet waar is. Dat was eerder ook al gezegd door Private Eye: die verdachtmaking kwam van een PR-bedrijf dat voor Elbit Systems werkt.

Dit gore verhaal toont hoe zakelijke belangen en solidariteit met Israël voorgaan in het Engelse regeringsbeleid en via leugens, verdachtmaking en het uithollen van de democratische vrijheden actievoerders verdacht gemaakt, vervolgd en gestraft worden voor het gebruikmaken van die vrijheden. De regering is een verlengstuk van het kapitaal en oorlog is een winstgevende zaak, dus is pacifisme te bestrijden. De zogenaamde terrorismebestrijding is een manier om Israël in bescherming te nemen en kritiek en protest af te weren. Maar dat kennen we al van andere landen en instanties, Duitsland en de EU voorop.

Zie voor het volledige (en uitgebreidere) verhaal:

https://jonathancook.substack.com

Joren Vermeersch publiceert – in eigen naam, niet vanuit zijn functie als adviseur van Minister Theo Francken – in De Standaard van vandaag een opiniestukje onder de titel: “Het antizionisme aan de UGent is zorgwekkend”. Dat begint zo: “Aan de UGent werd ik intellectueel volwassen. Ik behaalde er masters in de rechten en in de geschiedenis. Lang voelde ik me daarom een trotse UGenter. Nu steeds minder. Antizionisme is er een dominante opinie geworden. Aan de vakgroep conflict and development wordt antizionisme gepropageerd aan studenten. De instelling zelf doet amper onder. Israëlische universiteiten worden geboycot. En dit jaar zal de UGent een eredoctoraat uitreiken aan een prominente antizioniste. Dat alles baart mij ernstige zorgen.”

Intellectuele volwassenheid?

Van de intellectuele volwassenheid die Vermeersch meent bereikt te hebben, is in zijn tekst niets te merken, maar als hij aan het slot (met valse bescheidenheid) zegt dat hij maar een simpele alumnus is, is dat correct. Aan zijn studie rechten en geschiedenis lijkt deze scribent niets te hebben overgehouden. Er is geen juridische kijk op de Palestijnse kwestie in zijn beschouwingen, terwijl VN-rapporteur Francesca Albanese juist vanuit het recht argumenteert over de zaak. Dat is hem blijkbaar niet opgevallen, of hij negeert het, maar dat is wel raar voor een jurist!

Wat heeft hij tegen Albanese? Hij noemt haar “een prominente antizioniste” en noteert: “In 2024 verklaarde zij voor Princeton University: “De enige toekomst die ik zie voor vrede en stabiliteit is een gedekoloniseerd land. En dan maakt het niet echt uit of mensen het Israël of Palestina willen noemen.”  Is dat fout? Vermeersch geeft geen woord uitleg, en weerlegt niets.

Simpele alumnus?

Maar dan: “Toen de Franse president Emmanuel Macron op 7 oktober 2023 de pogrom van Hamas veroordeelde als ‘het grootste antisemitische bloedbad van onze eeuw’, vond zij het nodig om hem te kapittelen. Hamas zou de slachtoffers niet vermoord hebben omdat ze Joods waren, maar als reactie op Israëlische onderdrukking. De Franse en Duitse regeringen spraken er schande van. In Gent rollen ze de rode loper uit en krijgt Albanese een eredoctoraat. Ik ben maar een simpele alumnus, maar ik zeg luid en duidelijk: niet in mijn naam.”

Het eredoctoraat voor Albanese is een initiatief van drie universiteiten: die van Antwerpen en Gent en de VUB in Brussel. Zijn de professoren van die instellingen niet in staat om de kwaliteit van het werk van Albanese te beoordelen? Maar de “simpele alumnus” acht zich wel bevoegd om hen te diskwalificeren? Overigens veroordeelt Albanese ook de slachting die Hamas aanrichtte bij zijn inval in Israël – waar is dan het probleem?

Het bestaansonrecht van Israël

Het hoogmoedige simplisme van Vermeersch brengt hem ertoe de UGent aan te vallen op heel dubieuze gronden. Hij versimpelt het begrip antizionisme tot het ontkennen van het bestaansrecht van Israël, en zionisme als het verdedigen ervan. Het eerste moet aan de UGent, het tweede mag niet, stelt hij. En hij verwijst naar Maarten Boudry, die volgens hem zijn leerstoel Etienne Vermeersch zou zijn kwijtgeraakt omwille van antizionistische standpunten. Met de intellectuele en didactische prestaties van de filosoof had dat niets te maken?

Zionisme is verworden tot fascisme

Het probleem met het zionisme – dat Vermeersch niet wil zien en niet bespreekt – is dat het van de op zich begrijpelijke gedachte dat een Joodse staat nuttig en zinvol zou zijn, verworden is tot een fascistische ideologie van staatsterreur, racisme en kolonialisme. Er is een zwaar klachtenboek over die beweging dat gaat van de terroristische aanslag op het King Davidhotel in Jeruzalem via folteringen en moorden en de talloze buitengerechtelijke executies tot de genocide in Gaza. Ethische overwegingen en zelfs gewone menselijkheid, elementaire empathie, lijken die beweging volkomen vreemd. Het doel – de Joodse staat als een veilige thuis voor het Joodse volk, maar inmiddels in de verbeelding van Netanyahu en soortgenoten uitgegroeid tot het stichten van een regionaal imperium –  heiligt de middelen.

Daarbij kan worden teruggegrepen naar een giftig onderdeel van de Joodse traditie: het uitroeien van de Amalekieten: “Spaar ze niet, maar dood alles en iedereen: mannen en vrouwen, kinderen en zuigelingen, runderen en schapen, kamelen en ezels.” (Samuël 15:3) Genocide behoort tot het Joodse denken en die van Gaza vandaag herinnert aan het oude voorschrift van de Heer. Als Israël geen afstand neemt van dit principe, verdient het geen steun en geen begrip.

Vermeersch zet de zaken op hun kop, en ziet het Israëlische volk als bedreigd door de Palestijnse eisen en het Palestijnse verzet. De inval van Hamas in Israël illustreert voor hem hoe gevaarlijk het antizionisme en hoe bedreigd Israël is. Die ene, ontspoorde oorlogsdaad – waartegenover er vele Israëlische staan – is dan een hoofdargument om Israël in bescherming te nemen. Dat Israël een roof- en moordstaat is wordt overschreeuwd door het gekrijs over Hamas.

Legitieme kritiek…

De historicus en jurist Vermeersch slaagt er niet in de zaken op een rijtje te krijgen en vanuit zijn studie een analyse van de problematiek te bieden. Wel zegt hij tegemoetkomend (en dit lijkt wel een inlassing van een andere auteur): “Uiteraard staat kritiek op de politieke koers van Israël niet automatisch gelijk aan antisemitisme. Sterker nog: die kritiek is legitiem. Ik onderschrijf ze zelf. Zowel wat betreft inbreuken op het oorlogsrecht, als het talmen en ondermijnen van zelfbestuur voor de Palestijnse gebieden. Maar het bestaansrecht van Israël ontkennen, binnen zijn internationaal erkende grenzen van 1948? Dat is van een heel andere orde. Dat heeft verregaande gevolgen die duidelijk antisemitisch zijn: nieuwe pogroms en een nieuwe verdrijving van de Joden.”

Dat laatste is niet aan de orde, ook al wordt er al eens een radicaal Palestijns citaat ergens opgevist. Palestijns radicalisme is heel begrijpelijk, maar politiek niet bruikbaar. Maar het zionistische radicalisme is veel erger, en wel heel bruikbaar, en het geniet steun van de VS en andere actoren. Veel landen en ook de EU hebben een dubieuze compliciteit met Israël. (Ze zijn, zoals bekend, ook vaak klant en/of leverancier van Israël inzake oorlogstuig en repressietechnologie). Het fascistische, oorlogszuchtige en imperialistische gedrag van Israël en zijn schendingen van oorlogsrecht en mensenrechten horen niet te worden aangeklaagd, onder het motto dat begrip voor Israël nodig is.

De genocidecultuur wordt zo in stand gehouden. Even eraan herinneren dat Duitsland en Israël (in onderling overleg) meewerkten aan de door de VS georkestreerde genocide van 1965 in Indonesië. Broeders in het kwaad, die landen. En: genocide is altijd een optie voor de machthebbers… Wat hen hindert hoort uit de weg te worden geruimd.

De Brusselse Ruslandkenner en expert internationale betrekkingen Gilbert Doctorow publiceerde een Open Brief aan Bart De Wever. De aanleiding was het optreden van de premier op de conferentie die De Tijd en L’Echo vorige week organiseerden over de toekomst van Europa. De bijdrage van De Wever is te zien op Youtube: https://youtu.be/_NvyEo_9j-Y . (Foto: screenshot daaruit.)

Doctorow complimenteert De Wever eerst voor zijn standpunt tegen de confiscatie van de Russische tegoeden in België en voor zijn goed Engels, maar brengt vervolgens interessant kritisch commentaar. Hij begrijpt de kritiek van De Wever op de fouten van de EU, maar komt dan bij de relatie met Rusland.

Doctorow verwijt De Wever dat hij vanuit een Koude Oorlogsideologie denkt en niet vanuit realisme en pragmatisme: “De hele constructie van uw oplossingen voor de ziektes van Europa staat op drijfzand, terwijl reële funderingen voor het opbouwen van de toekomst makkelijk bereikbaar zijn als u uw ogen wilt opendoen en hypocriet taalgebruik en denken wilt opzijschuiven.”

Het zijn de vooroordelen over Rusland die De Wevers politiek sturen en het land in gevaar brengen: “Door uw aansluiten bij de Europese leiders die een oorlog met Rusland voorbereiden in 2030 stelt u België bloot aan een veel grotere mogelijke nationale catastrofe dan de instorting van Euroclear omwille van gestolen Russische tegoeden.”

Misvattingen over Rusland en Oekraïne

De Wever blijft spreken over Rusland als over een dictatuur en over Oekraïne als een democratie. Doctorow wrijft hem de welbekende maar altijd weer verdrongen feiten onder de neus: Oekraïne is een brutale autoritaire staat waar de media onder staatscontrole staan en het bewind corrupt en gewelddadig is. Het bewind is het resultaat van Amerikaanse inmenging.

Rusland is ook helemaal niet de dictatuur die De Wever erin wil zien, en Poetin niet de dictator die Ursula von der Leyen wel is. “De heer Poetin is geen autocraat. Hij is een politicus die manoeuvreert tussen tegenstrijdige belangen in de samenleving, net zoals u moet doen. Hij is een jurist van beroep en, terloops gezegd, hij regeert vanuit juridische overtuigingen. Zijn ‘Speciale Militaire Operatie’ is strikt ingeperkt door de bevoegdheid die hij zocht en verkreeg van het parlement. Het is geen totale oorlog, die de totale vernietiging van Kiev zou toelaten én van het Zelenskiregime, wat helemaal binnen de capaciteiten van de Russische wapens ligt. Dat zou kunnen gebeuren, maar enkel als Poetin naar het parlement gaat voor een oorlogsverklaring. Ik contrasteer dit aan wetten gebonden gedrag van de Russische leider met wat u de heer Trump ziet doen in Venezuela, in Iran en elders, namelijk met oorlog dreigen of hem beginnen zonder enige autorisering door het Congres, waartoe hij wettelijk verplicht is.”

De EU verwaarloost de relatie met Rusland

De EU maakt nu veel tamtam over wat gepresenteerd wordt als grote economische successen, zoals de overeenkomst met India en het Mercosurakkoord. Maar volgens Doctorow stelt dat allemaal niet zoveel voor: “much motion without movement”. Hij voorspelt ook dat dat snel zal blijken. Maar ondertussen verwaarloost de EU de voor de hand liggende economische samenwerking met Rusland.

“Als Europa normale relaties kan hebben met een groot aantal landen over de hele wereld die niet de ‘Europese waarden’ delen in hun binnenlandse politiek, waarom is dat dan onmogelijk met Rusland?”

Doctorow stelt duidelijk dat De Wever zijn geloofwaardigheid ondermijnt door zijn beweringen over Oekraïne versus Rusland: “u bewijst uw reputatie geen goede dienst, meneer de eersteminister, door voort te gaan met Oekraïne een bolwerk van democratie tegenover de Russische vijanden van de democratie te noemen”. En hij maant de premier aan de relatie van de EU met Rusland te herzien: “Nu de herindustrialisering van Rusland bezig is en al substantieel gevorderd is, zijn de kansen voor een wederzijds voordelige handel nog veel groter dan toen zij alleen berustten op grondstoffen. Bekijk het nog eens, en overweeg het opnieuw.”

De open brief (in het Engels) is te lezen op de zeer lezenswaardige blog van Gilbert Doctorow: https://gilbertdoctorow.com/