Erics kijk

Niet alle Joden zijn zionisten. Er is bijvoorbeeld een traditioneel-Joodse denkrichting die het idee van een Joodse staat afwijst vanuit de religieuze traditie. Maar er zijn ook Joden die hetzelfde doen vanuit een politieke analyse. In Frankrijk publiceerde de beweging Tsedek! onlangs een klein en dun, maar rijk gestoffeerd boekje over zijn ontstaan en ontwikkeling. Het is tegelijk geschiedenis en manifest, analyse en oproep tot actie.

“Tsedek” betekent in het Hebreeuws, zo schrijft de bekende Amerikaanse Joodse denkster en politiek activiste Judith Butler in haar voorwoord, “gerechtigheid” en “deugd”, en “het is een principe van gelijkheid dat inhoudt dat alle menselijke wezens dezelfde waarde hebben, en met dezelfde waardigheid moeten worden behandeld.”

En Butler betoogt verder: “Men veronderstelt vaak dat de Franse Joden in het zionisme de laatste omwalling tegen het antisemitisme vinden. Maar velen onder hen zijn geen zionisten, en beginnen de ongerechtigheid van het zionisme te zien, zoals dat belichaamd is door de staat Israël en zijn genocidepraktijken tegen de Palestijnen van alle leeftijden en van alle politieke strekkingen.”

“ Zij die bevestigen dat de staat Israël een toevluchtsoord is in een antisemitische wereld slagen er niet in te zien hoe de brutale en onderdrukkende politiek van Israël meedoet aan het produceren van antisemitisme, in het bijzonder als het pretendeert alle Joden van de wereld te vertegenwoordigen. Niet alle Joden aanvaarden het racisme van de moorddadige staat als uitdrukking van hun ethische waarden en van hun politieke engagementen!”

Tsedek! is volgens Butler niet alleen een politieke groepering, maar ook een oproep tot solidariteit met de antiracistische en antikoloniale strijd, met name ook die van de Palestijnen…

De auteurs van het boekje  – niet met naam genoemd, want zij spreken als een collectief –  concretiseren wat die antiracistische en antikoloniale strijd inhoudt: solidariteit met de Palestijnen en verdediging van de Palestijnse belangen, maar ook met de moslims in het terecht als islamofoob gekarakteriseerde Frankrijk. En solidariteit in de strijd tegen andere vormen van racisme in Frankrijk, onder meer tegen Arabieren en Afrikanen.

De leugens over het antisemitisme

Tot die strijd behoort ook de afwijzing van de manier waarop de regering de strijd tegen het antisemitisme gebruikt en misbruikt: “De inspanning van de macht om de strijd tegen het antisemitisme te herdefiniëren om er een werktuig van racistisch bestuur van te maken heeft onze capaciteit om de bedreiging die op ons weegt te evalueren helemaal onderuitgehaald.”  

Het zogenaamde “nieuwe antisemitisme” wordt door Tsedek! dan ook afgewezen als een valse theorie met kwade bedoelingen, ontwikkeld in Israël: “deze theorie die tot doel heeft antizionisme en antisemitisme te assimileren wordt beetje bij beetje overheersend in de Westerse staten vanaf de jaren 2000”. En: “het nieuwe antisemitisme zou zich manifesteren als haat tegenover en stigmatisering van Israël als staat”.  De verspreiding ervan is gekoppeld aan het in de wet integreren van de IHRA-definitie van antisemitisme die antizionisme en antisemitisme met elkaar verbindt. (Die krakkemikkige en tendentieuze definitie wordt in België ook door UNIA gebruikt, zodat alle statistieken over antisemitisme vanuit die hoek onbetrouwbaar zijn, om niet te zeggen: belachelijk. E.H.)

Het ideologische manoeuvre dat via het poneren van het “nieuwe antisemitisme” gebeurt komt erop neer dat het traditionele antisemitisme vanuit extreem-rechtse hoek verdoezeld wordt en vervangen door een gevaar vanuit de linkse politiek en vanuit de moslimwereld. Een slimme strategie van de Franse overheid: “De Joden dienen vandaag als voorwendsel voor de staat om repressieve, autoritaire en racistische vormen van beleid te voeren (…)”

Concreet: “(…) sinds de aanval van 7 oktober – die door nagenoeg alles binnen het politieke terrein in Frankrijk en binnen de mainstream media gauwgauw als ‘antisemitische slachting’ of als ‘pogrom’ werd bestempeld – is het vooral met het voorwendsel de Joden te beschermen dat de staat de beweging tot steun van Palestina gecriminaliseerd heeft: verbod van betogingen met als reden dat er antisemitische uitspraken zouden kunnen worden gedaan, het misbruik van vervolging en veroordeling wegens apologie van het terrorisme met de bedoeling de oppositie te muilkorven, wilde beschuldigingen van antisemitisme enz.”

Een boeiend boekje!

Het is verfrissend vanuit Joodse hoek in Frankrijk een zo kritisch en goed onderbouwd betoog te lezen. Ik heb hier alleen maar enkele punten kunnen aanhalen, maar dit boekje verdient een goede verspreiding en aandachtige lectuur.

Tsedek!, Lutter en rupture, lutter en solidarité, Préface de Judith Butler, PMNEDITIONS.COM, 121p., 13 euro

Zie ook: https://tsedek.fr/

Francesca Albanese, Wikipedia   foto: Rafael Medeiros

Het recente goede nieuws over de verdediging van de Palestijnen was dat het Engelse hooggerechtshof het regeringsverbod tegen de pro-Palestijnse organisatie Palestine Action onwettelijk verklaard heeft. Het slechte nieuws is dat er een grote en internationale aanval van de Israëllobby is ingezet om de VN-rapporteur Francesca Albanese in diskrediet te brengen.

Kijk wat er in Frankrijk gebeurd is: tijdens een vragenuurtje met de regering vroeg het parlementslid Caroline Yadan aan de minister van buitenlandse zaken, Jean-Noël Barrot, zijn standpunt over de verklaringen van Francesca Albanese.

Hij antwoordde: “Frankrijk veroordeelt zonder enig voorbehoud de buitensporige en schuldige uitspraken van Mevrouw Albanese, die niet de Israëlische regering viseren […] waarvan het bekritiseren van haar politiek is toegestaan, maar Israël als volk en als natie, wat absoluut onaanvaardbaar is. Uitspraken die gedaan werden in aanwezigheid van een vertegenwoordiger van Hamas en van een vertegenwoordiger van de Iraanse regering terwijl de repressie voortgaat. Uitspraken die erbij komen op een lange lijst van schandalige stellingnamen die 7 oktober rechtvaardigen, de ergste antisemitische slachting van onze geschiedenis sinds de Shoah, die de Joodse lobby betreffen of ook nog die Israël met het Derde Rijk vergelijken.”

De minister is goed voorbereid – zit die in het complot?

“Mevrouw Francesca Albanese komt naar voren en presenteert zich als een onafhankelijke experte van de Verenigde Naties, maar zij is noch experte noch onafhankelijk, zij is een politieke militante die haatspraak opwekt, die de zaak van het Palestijnse volk schaadt, hoewel zij stelt dat te verdedigen. En wat de Verenigde Naties betreft, in geen geval en op geen manier kan zij in hun naam spreken en zij verraadt hun geest. In werkelijkheid vragen haar provocaties maar om één enkel antwoord: haar ontslag. Het is in die termen en met dezelfde kracht dat Frankrijk zich op 23 februari eerstkomend zal uitspreken tijdens de zitting van de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, onderstreepte het hoofd van de Franse diplomatie.”

De vraag van parlementslid Caroline Yadan was duidelijk een voorzet om de minister de kans te geven een goed voorbereide stellingname voor te dragen. Zijn standpunt werd meteen enthousiast begroet door de NGO UN Watch die ondergebracht is in Genève, in de buurt van de VN-vestiging daar. Deze “lobbygroep voor Israël” (Wikipedia) houdt zich bezig met het hinderlijk volgen van de VN door te speuren naar anti-Israëlische uitspraken of tendensen bij de organisatie of bij evenementen die de organisatie steunt. Hier zit dan ook vermoedelijk de achtergrond, of de inspiratiebron, van de vraag van Yadan en het antwoord van minister Barrot.

UN Watch werkte al hard aan het neerhalen van Albanese

Francesca Albanese is behoorlijk efficiënt en succesvol in haar kritiek op Israël, zodat de Israëllobby haar zo snel mogelijk wil uitschakelen. UN Watch publiceerde eerder al een kritisch rapport daartoe: “Nothing to Hide” How the UN and Francesca Albanese Engaged in a Concerted Cover-Up to Conceal Her Funding by Pro-Hamas Lobby Groups”

Dat Albanese betaald zou worden door pro-Hamaslobby’s is een overdrijving. In feite gaat het om de kwestie of zij een vergoeding voor haar verplaatsing voor een lezing mocht ontvangen en of een medewerker van haar een vergoeding mocht krijgen. Dat zijn futiliteiten, maar allicht is de rapporteur op dit punt onvoorzichtig geweest, en dat wordt dan nu tegen haar uitgespeeld.

Het heeft niets te maken met de kwaliteit van haar onderzoek, en UN Watch en Madame Yadan proberen dat in diskrediet te brengen zonder op de analyses van Albanese in te gaan, maar wel de conclusies te verwerpen. UN Watch publiceert het betoog – een rekwisitoor – van Yadan. Zij beticht de rapporteur van de volgende uitspraken en feiten:

• “Israël is een gemeenschappelijke vijand van de hele mensheid.”
• Albanese nam deel aan een conferentie in Gaza, samen met prominente Hamasfiguren.
• Na de slachting van 7 oktober 2023 stelde zij realiteit van de seksuele verminkingen en verkrachtingen in vraag.
• Zij vernederde een Italiaanse burgemeester door hem te bevelen nooit meer over de vrijlating van de gijzelaars te praten.
• Zij schendt de principes van onpartijdigheid en terughoudendheid die gelden voor een VN-rapporteur.

Volgens Yadan moeten de internationale gemeenschap en Frankrijk hun verantwoordelijkheid opnemen en Albanese doen ontslaan. En zij stelt: “Ons land kan niet blijven zwijgen tegenover deze haatretoriek, te meer omdat het antisemitisme explodeert en de geloofwaardigheid van de VN, die verondersteld wordt vrede te promoten, geschonden wordt.”

Geen ander narratief dan dat van Israël

Overtuigend is al dat geargumenteer niet: het is vanzelfsprekend dat een VN-rapporteur over de Palestijnse kwestie ook Hamasmensen ziet, net zoals die Israëli’s moet spreken en horen. En de inval door Hamas van 7 oktober 2023 werd door Israël meteen van een narratief voorzien om Hamas zoveel mogelijk zwart te maken – denk aan het verzinsel over de baby’s die in de oven geroosterd werden. Dat narratief kan niet als historische waarheid gelden, maar moet uiteraard kritisch worden doorgelicht. Ook keurt Albanese de actie van 7 oktober niet goed. En dat Israël een fascistisch, moordlustig en immoreel bewind heeft – daar valt toch niet naast te kijken? (Zie over de beschuldiging dat Israël een gemeenschappelijke vijand van de hele mensheid zou zijn het kaderstukje van Middle East Monitor onderaan deze blog.)

Achter het betoog van Madame Yadan en Minister Barrot proef je de duidelijke intentie om Israël gelijk te geven en te vrijwaren van kritiek. En om een kritische onderzoeker als Albanese uit te schakelen. Zal dat lukken?

Naar verluidt is de secretaris-generaal van de VN, Antonio Guterres, zich aan het distantiëren van de briljante en moedige rapporteur en geraakt zij steeds meer geïsoleerd…

Ondertussen is Amnesty International Albanese te hulp gekomen en verdedigt de rapporteur.

https://www.aljazeera.com/video/newsfeed/2026/2/13/uk-ban-on-palestine-action-was-unlawful-says-court

https://radioj.media-j.com/article/51377/jean-noel-barrot-la-france-condamne-les-propos-outranciers-de-francesca-albanese-visant-israel-en-tant-que-peuple-et-en-tant-que-nation#

Klik om toegang te krijgen tot Report-on-UN-Cover-up-of-Francesca-Albaneses-pro-Hamas-funding.pdf

France’s censorship of voices calling out international complicity with genocide

https://www.media-j.com/article/51557/lonu-prend-ses-distances-avec-francesca-albanese-lisolement-diplomatique-saccentue

https://www.aa.com.tr/en/world/amnesty-international-supports-un-rapporteur-albanese-amid-french-resignation-call/3828403

Zie ook:

https://ericskijk.blog/2026/01/31/straffeloosheid-blijft-niet-duren/

https://actionnetwork.org/petitions/fire-un-special-rapporteur-francesca-albanese/

https://unwatch.org/tag/francesca-albanese

In zijn blog van 10 februari becommentarieert Jonathan Cook een documentaire van Channel 4 die de avond tevoren was uitgezonden. Het verbod van Palestine Action door de overheid kwam er op verzoek van de wapenproducent Elbit, die killer drones voor Israël produceert om in te zetten in Gaza.

Juist omwille van die hulp aan de genocide in Gaza was Elbit een centraal doelwit van de protestacties van Palestine Action. De regering stond en staat aan de kant van de wapenindustrie. Een geciteerde interne email van het Engelse ministerie van binnenlandse zaken (Home Office) uit 2023 zegt: “Stel Elbit Systems UK en de ruimere sector die geraakt wordt door Palestine Action gerust dat de regering bekommerd is om de schade die de groep de privésector toebrengt.”

Toch bleek uit de documentaire ook dat er binnen het ministerie van binnenlandse zaken heel wat ongerustheid was over het beleid inzake Palestine Action, omdat gevreesd werd dat daardoor het recht op vrije meningsuiting en op actie voeren zou worden beknot.

Lasterpraatjes tegen pacifisme

Op de dag van de bekendmaking van het verbod van Palestine Action lekte de regering ook het bericht dat die organisatie banden zou hebben met Iran. De regeringsadviseur inzake terrorisme stelde duidelijk dat dit niet waar is. Dat was eerder ook al gezegd door Private Eye: die verdachtmaking kwam van een PR-bedrijf dat voor Elbit Systems werkt.

Dit gore verhaal toont hoe zakelijke belangen en solidariteit met Israël voorgaan in het Engelse regeringsbeleid en via leugens, verdachtmaking en het uithollen van de democratische vrijheden actievoerders verdacht gemaakt, vervolgd en gestraft worden voor het gebruikmaken van die vrijheden. De regering is een verlengstuk van het kapitaal en oorlog is een winstgevende zaak, dus is pacifisme te bestrijden. De zogenaamde terrorismebestrijding is een manier om Israël in bescherming te nemen en kritiek en protest af te weren. Maar dat kennen we al van andere landen en instanties, Duitsland en de EU voorop.

Zie voor het volledige (en uitgebreidere) verhaal:

https://jonathancook.substack.com

Joren Vermeersch publiceert – in eigen naam, niet vanuit zijn functie als adviseur van Minister Theo Francken – in De Standaard van vandaag een opiniestukje onder de titel: “Het antizionisme aan de UGent is zorgwekkend”. Dat begint zo: “Aan de UGent werd ik intellectueel volwassen. Ik behaalde er masters in de rechten en in de geschiedenis. Lang voelde ik me daarom een trotse UGenter. Nu steeds minder. Antizionisme is er een dominante opinie geworden. Aan de vakgroep conflict and development wordt antizionisme gepropageerd aan studenten. De instelling zelf doet amper onder. Israëlische universiteiten worden geboycot. En dit jaar zal de UGent een eredoctoraat uitreiken aan een prominente antizioniste. Dat alles baart mij ernstige zorgen.”

Intellectuele volwassenheid?

Van de intellectuele volwassenheid die Vermeersch meent bereikt te hebben, is in zijn tekst niets te merken, maar als hij aan het slot (met valse bescheidenheid) zegt dat hij maar een simpele alumnus is, is dat correct. Aan zijn studie rechten en geschiedenis lijkt deze scribent niets te hebben overgehouden. Er is geen juridische kijk op de Palestijnse kwestie in zijn beschouwingen, terwijl VN-rapporteur Francesca Albanese juist vanuit het recht argumenteert over de zaak. Dat is hem blijkbaar niet opgevallen, of hij negeert het, maar dat is wel raar voor een jurist!

Wat heeft hij tegen Albanese? Hij noemt haar “een prominente antizioniste” en noteert: “In 2024 verklaarde zij voor Princeton University: “De enige toekomst die ik zie voor vrede en stabiliteit is een gedekoloniseerd land. En dan maakt het niet echt uit of mensen het Israël of Palestina willen noemen.”  Is dat fout? Vermeersch geeft geen woord uitleg, en weerlegt niets.

Simpele alumnus?

Maar dan: “Toen de Franse president Emmanuel Macron op 7 oktober 2023 de pogrom van Hamas veroordeelde als ‘het grootste antisemitische bloedbad van onze eeuw’, vond zij het nodig om hem te kapittelen. Hamas zou de slachtoffers niet vermoord hebben omdat ze Joods waren, maar als reactie op Israëlische onderdrukking. De Franse en Duitse regeringen spraken er schande van. In Gent rollen ze de rode loper uit en krijgt Albanese een eredoctoraat. Ik ben maar een simpele alumnus, maar ik zeg luid en duidelijk: niet in mijn naam.”

Het eredoctoraat voor Albanese is een initiatief van drie universiteiten: die van Antwerpen en Gent en de VUB in Brussel. Zijn de professoren van die instellingen niet in staat om de kwaliteit van het werk van Albanese te beoordelen? Maar de “simpele alumnus” acht zich wel bevoegd om hen te diskwalificeren? Overigens veroordeelt Albanese ook de slachting die Hamas aanrichtte bij zijn inval in Israël – waar is dan het probleem?

Het bestaansonrecht van Israël

Het hoogmoedige simplisme van Vermeersch brengt hem ertoe de UGent aan te vallen op heel dubieuze gronden. Hij versimpelt het begrip antizionisme tot het ontkennen van het bestaansrecht van Israël, en zionisme als het verdedigen ervan. Het eerste moet aan de UGent, het tweede mag niet, stelt hij. En hij verwijst naar Maarten Boudry, die volgens hem zijn leerstoel Etienne Vermeersch zou zijn kwijtgeraakt omwille van antizionistische standpunten. Met de intellectuele en didactische prestaties van de filosoof had dat niets te maken?

Zionisme is verworden tot fascisme

Het probleem met het zionisme – dat Vermeersch niet wil zien en niet bespreekt – is dat het van de op zich begrijpelijke gedachte dat een Joodse staat nuttig en zinvol zou zijn, verworden is tot een fascistische ideologie van staatsterreur, racisme en kolonialisme. Er is een zwaar klachtenboek over die beweging dat gaat van de terroristische aanslag op het King Davidhotel in Jeruzalem via folteringen en moorden en de talloze buitengerechtelijke executies tot de genocide in Gaza. Ethische overwegingen en zelfs gewone menselijkheid, elementaire empathie, lijken die beweging volkomen vreemd. Het doel – de Joodse staat als een veilige thuis voor het Joodse volk, maar inmiddels in de verbeelding van Netanyahu en soortgenoten uitgegroeid tot het stichten van een regionaal imperium –  heiligt de middelen.

Daarbij kan worden teruggegrepen naar een giftig onderdeel van de Joodse traditie: het uitroeien van de Amalekieten: “Spaar ze niet, maar dood alles en iedereen: mannen en vrouwen, kinderen en zuigelingen, runderen en schapen, kamelen en ezels.” (Samuël 15:3) Genocide behoort tot het Joodse denken en die van Gaza vandaag herinnert aan het oude voorschrift van de Heer. Als Israël geen afstand neemt van dit principe, verdient het geen steun en geen begrip.

Vermeersch zet de zaken op hun kop, en ziet het Israëlische volk als bedreigd door de Palestijnse eisen en het Palestijnse verzet. De inval van Hamas in Israël illustreert voor hem hoe gevaarlijk het antizionisme en hoe bedreigd Israël is. Die ene, ontspoorde oorlogsdaad – waartegenover er vele Israëlische staan – is dan een hoofdargument om Israël in bescherming te nemen. Dat Israël een roof- en moordstaat is wordt overschreeuwd door het gekrijs over Hamas.

Legitieme kritiek…

De historicus en jurist Vermeersch slaagt er niet in de zaken op een rijtje te krijgen en vanuit zijn studie een analyse van de problematiek te bieden. Wel zegt hij tegemoetkomend (en dit lijkt wel een inlassing van een andere auteur): “Uiteraard staat kritiek op de politieke koers van Israël niet automatisch gelijk aan antisemitisme. Sterker nog: die kritiek is legitiem. Ik onderschrijf ze zelf. Zowel wat betreft inbreuken op het oorlogsrecht, als het talmen en ondermijnen van zelfbestuur voor de Palestijnse gebieden. Maar het bestaansrecht van Israël ontkennen, binnen zijn internationaal erkende grenzen van 1948? Dat is van een heel andere orde. Dat heeft verregaande gevolgen die duidelijk antisemitisch zijn: nieuwe pogroms en een nieuwe verdrijving van de Joden.”

Dat laatste is niet aan de orde, ook al wordt er al eens een radicaal Palestijns citaat ergens opgevist. Palestijns radicalisme is heel begrijpelijk, maar politiek niet bruikbaar. Maar het zionistische radicalisme is veel erger, en wel heel bruikbaar, en het geniet steun van de VS en andere actoren. Veel landen en ook de EU hebben een dubieuze compliciteit met Israël. (Ze zijn, zoals bekend, ook vaak klant en/of leverancier van Israël inzake oorlogstuig en repressietechnologie). Het fascistische, oorlogszuchtige en imperialistische gedrag van Israël en zijn schendingen van oorlogsrecht en mensenrechten horen niet te worden aangeklaagd, onder het motto dat begrip voor Israël nodig is.

De genocidecultuur wordt zo in stand gehouden. Even eraan herinneren dat Duitsland en Israël (in onderling overleg) meewerkten aan de door de VS georkestreerde genocide van 1965 in Indonesië. Broeders in het kwaad, die landen. En: genocide is altijd een optie voor de machthebbers… Wat hen hindert hoort uit de weg te worden geruimd.

De Brusselse Ruslandkenner en expert internationale betrekkingen Gilbert Doctorow publiceerde een Open Brief aan Bart De Wever. De aanleiding was het optreden van de premier op de conferentie die De Tijd en L’Echo vorige week organiseerden over de toekomst van Europa. De bijdrage van De Wever is te zien op Youtube: https://youtu.be/_NvyEo_9j-Y . (Foto: screenshot daaruit.)

Doctorow complimenteert De Wever eerst voor zijn standpunt tegen de confiscatie van de Russische tegoeden in België en voor zijn goed Engels, maar brengt vervolgens interessant kritisch commentaar. Hij begrijpt de kritiek van De Wever op de fouten van de EU, maar komt dan bij de relatie met Rusland.

Doctorow verwijt De Wever dat hij vanuit een Koude Oorlogsideologie denkt en niet vanuit realisme en pragmatisme: “De hele constructie van uw oplossingen voor de ziektes van Europa staat op drijfzand, terwijl reële funderingen voor het opbouwen van de toekomst makkelijk bereikbaar zijn als u uw ogen wilt opendoen en hypocriet taalgebruik en denken wilt opzijschuiven.”

Het zijn de vooroordelen over Rusland die De Wevers politiek sturen en het land in gevaar brengen: “Door uw aansluiten bij de Europese leiders die een oorlog met Rusland voorbereiden in 2030 stelt u België bloot aan een veel grotere mogelijke nationale catastrofe dan de instorting van Euroclear omwille van gestolen Russische tegoeden.”

Misvattingen over Rusland en Oekraïne

De Wever blijft spreken over Rusland als over een dictatuur en over Oekraïne als een democratie. Doctorow wrijft hem de welbekende maar altijd weer verdrongen feiten onder de neus: Oekraïne is een brutale autoritaire staat waar de media onder staatscontrole staan en het bewind corrupt en gewelddadig is. Het bewind is het resultaat van Amerikaanse inmenging.

Rusland is ook helemaal niet de dictatuur die De Wever erin wil zien, en Poetin niet de dictator die Ursula von der Leyen wel is. “De heer Poetin is geen autocraat. Hij is een politicus die manoeuvreert tussen tegenstrijdige belangen in de samenleving, net zoals u moet doen. Hij is een jurist van beroep en, terloops gezegd, hij regeert vanuit juridische overtuigingen. Zijn ‘Speciale Militaire Operatie’ is strikt ingeperkt door de bevoegdheid die hij zocht en verkreeg van het parlement. Het is geen totale oorlog, die de totale vernietiging van Kiev zou toelaten én van het Zelenskiregime, wat helemaal binnen de capaciteiten van de Russische wapens ligt. Dat zou kunnen gebeuren, maar enkel als Poetin naar het parlement gaat voor een oorlogsverklaring. Ik contrasteer dit aan wetten gebonden gedrag van de Russische leider met wat u de heer Trump ziet doen in Venezuela, in Iran en elders, namelijk met oorlog dreigen of hem beginnen zonder enige autorisering door het Congres, waartoe hij wettelijk verplicht is.”

De EU verwaarloost de relatie met Rusland

De EU maakt nu veel tamtam over wat gepresenteerd wordt als grote economische successen, zoals de overeenkomst met India en het Mercosurakkoord. Maar volgens Doctorow stelt dat allemaal niet zoveel voor: “much motion without movement”. Hij voorspelt ook dat dat snel zal blijken. Maar ondertussen verwaarloost de EU de voor de hand liggende economische samenwerking met Rusland.

“Als Europa normale relaties kan hebben met een groot aantal landen over de hele wereld die niet de ‘Europese waarden’ delen in hun binnenlandse politiek, waarom is dat dan onmogelijk met Rusland?”

Doctorow stelt duidelijk dat De Wever zijn geloofwaardigheid ondermijnt door zijn beweringen over Oekraïne versus Rusland: “u bewijst uw reputatie geen goede dienst, meneer de eersteminister, door voort te gaan met Oekraïne een bolwerk van democratie tegenover de Russische vijanden van de democratie te noemen”. En hij maant de premier aan de relatie van de EU met Rusland te herzien: “Nu de herindustrialisering van Rusland bezig is en al substantieel gevorderd is, zijn de kansen voor een wederzijds voordelige handel nog veel groter dan toen zij alleen berustten op grondstoffen. Bekijk het nog eens, en overweeg het opnieuw.”

De open brief (in het Engels) is te lezen op de zeer lezenswaardige blog van Gilbert Doctorow: https://gilbertdoctorow.com/

Francesca Albanese blijft hoopvol over de Palestijnse kwestie

Francesca Albanese, Wikipedia  

foto: Rafael Medeiros

Het moedige en onmisbare medium +972 – waar Joden en Palestijnen samenwerken en een andere stem laten horen dan die van de mainstream media in Israël – bracht een interview met Francesca Albanese. Deze speciale rapporteur van de VN voor de toestand in de door Israël bezette gebieden gaf onlangs een lezing aan de SOAS universiteit van Londen, wat voor de journaliste Samah Salaime aanleiding was om met haar te praten.

Albanese, nu in haar tweede ambtstermijn als speciale rapporteur, maar met toegangsverbod voor Israël en voor de VS, blijft hoopvol. Als de journaliste haar vraagt hoe het verder moet met het Joods-Palestijns conflict heeft zij meteen een heldere uitleg:

“Als advocaat op het gebied van internationaal recht heb ik het antwoord op die vraag direct, want wat er moet gebeuren is heel duidelijk. De aanwezigheid van Israël in de Bezette  Palestijnse Gebieden is onwettig verklaard door het Internationaal Gerechtshof, en daarom moet Israël zijn troepen terugtrekken van de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Gazastrook. Ik weet dat dit voor veel Israëli’s als fantasie kan klinken, maar dat is wat er moet gebeuren, omdat het onmogelijk is je voor te stellen dat Israël zal [mogen] voortgaan met het militair beheersen van het beetje dat overblijft van Palestina.”

Los van de vraag of de oplossing twee staten is of één gemeenschappelijke, geldt: “Het internationaal gerechtshof heeft in juli 2024 verklaard dat de bezetting onwettig is en volledig en zonder voorwaarden moet worden ontmanteld, en dat wil zeggen: troepen terugtrekken, vestigingen ontmantelen, compensatie voor de Palestijnen en toestaan dat de vluchtelingen die in 1967 werden verdreven terugkeren.”

Of dat wel realistisch is? Kan de internationale gemeenschap dat doen gebeuren? Op die tegenwerping van de journaliste repliceert Albanese: “Het is zeker wat het internationaal recht voorschrijft, in de interpretatie van het hoogste juridische lichaam in de wereld. Er zijn vreedzame, niet gewelddadige manieren om dat te doen, en er is ook de mogelijkheid toevlucht te nemen tot dwangmaatregelen als een land zo’n bedreiging vormt voor de vrede en de veiligheid als Israël vandaag  –  en niet alleen voor Palestina, maar voor de hele regio. Israël bombardeert land na land, ondersteund door de straffeloosheid van staten waarvan de leiders tot de vorige eeuw behoren en nog steeds denken vanuit een koloniale mentaliteit.”

“Maar de nieuwe generatie is niet zo, en de verkiezingsuitslagen bewijzen dat. Dus is het niet de vraag of Israël zal gedwongen worden zijn apartheidspraktijken stop te zetten, maar wanneer. Want de zaken gaan veranderen. En dus roep ik de Israëli’s op om mee te doen, om te helpen daar te geraken. Om dat te doen, zullen ze niet hun rechten moeten opgeven, maar wel hun privileges – privileges die ze hadden ten koste van een heel volk.”

Ik begrijp dat veel Israëli’s zich onzeker en onbeschermd kunnen voelen. Maar ze kunnen nooit meer veilig en beschermd zijn als ze doorgaan met het zaaien van wrok aan alle kanten. Er zijn manieren om Israëls stabiliteit en veiligheid te verzekeren zonder de onderdrukking van anderen. En er is nog tijd om deze pistes uit te proberen.”

De “vredesoplossing” vanuit de VS

En hoe ziet Albanese de “Vredescommissie” van Donald Trump? “De toekomst van Gaza, net als van de rest van de Bezette Palestijnse Gebieden, zou in handen van de Palestijnen moeten zijn. Het is hun zelfbeschikking. Het is verbijsterend een groep te zien die niet voortkomt uit de wil van het Palestijnse volk die de opdracht krijgt Gaza “herop te bouwen”. En het is zorgwekkend te zien hoe de VN aan de kant geschoven worden en hoe het proces geleid wordt door een staat – de Verenigde Staten – die geen onafhankelijke partij is en stevig de verwoesting van Gaza heeft ondersteund.”

“De mensen in Gaza zijn uiterst uitgeput en getraumatiseerd. Er is nood aan dat hun zorg en hun welzijn verzekerd worden, maar dat is nergens te zien. Bovendien zijn er wreedheden begaan in Gaza die onderzocht moeten worden. Er moet bewijsmateriaal verzameld worden voor de wederopbouw kan plaats vinden, en dus moeten onafhankelijke onderzoekers toegang krijgen.”

Bestaansrecht? Welk?

En wat denkt Albanese over het “bestaansrecht” van Israël? “Als mensen me vragen of Israël bestaansrecht heeft, antwoord ik simpelweg: Israël bestaat, en als een lid van de internationale gemeenschap moet het zich houden aan de internationale wetgeving. Maar wat velen die deze vraag stellen, lijken te bedoelen, is het recht van Israël om te bestaan als een apartheidsstaat die geen rekenschap moet afleggen. Neen. Israël heeft niet het recht om zich te gedragen alsof het boven de wet staat, of tegen de wet in.”

Tot daar enkele krachtlijnen van het interview. Het gaat verder o.a. ook nog over de rol van privébedrijven, de economie van de bezetting, Albaneses visie op de aanval van Hamas en over de sancties van de VS tegen de rapporteur. Ik beperk me tot het citeren van de slotuitspraak van Albanese: “Je kan instemmen met wat ik zeg of het er niet mee eens zijn. Maar ik werd gestraft voor mijn werk – zonder recht om in beroep te gaan, zonder bewijs van fouten en met schending van mijn VN-statuut, dat privileges en onschendbaarheid garandeert voor wat ik doe in de context van mijn werk.”

Het boek van Albanese over de Palestijnse kwestie – een bestseller in Italië, en ook al beschikbaar in Nederlandse en Franse versie – zal in april in het Engels verschijnen: “When the World Sleeps: Stories, Words, and Wounds of Palestine”.  Het bestaat in totaal al in 16 talen, dit wordt de 17^de.

Op 2 april zal Albanese een eredoctoraat ontvangen voor haar werk als VN-rapporteur, dat zal uitgereikt worden door de universiteiten van Antwerpen en Gent en de Brusselse VUB samen.

Het volledige interview in Engelse versie:  ‘Impunity won’t last forever’: What gives Francesca Albanese hope. The UN Special Rapporteur points to the way out of the  current crisis facing international law, while responding to criticism over her stance on October 7. By Samah Salaime January 21, 2026 

https://www.972mag.com/israel-gaza-impunity-francesca-albanese/

In de media lijkt de Russische aanval op Lviv opeens plaats te moeten maken voor de toestand in Iran en de kwestie Venezuela. Dat zijn natuurlijk interessante onderwerpen, maar de berichtgeving over de Oekraïense kwestie hoort daar niet onder te lijden. De onmisbare VS-blogger Simplicius toont dat de informatie die we over Lviv kregen onvolledig en waarschijnlijk deels fout was, zodat een rechtzetting en aanvulling eigenlijk hoogstnodig zijn.

Simplicius merkt op dat het Russische ministerie van defensie heeft laten weten dat het doelwit van de aanval met de Oreshnik niet de grote gasopslagplaats bij de stad Lviv was, maar wel het atelier voor herstelling van vliegtuigen bij de stad Lviv. Daar worden o.a. F-16’s en MiG-29’s van de Oekraïense luchtmacht onderhouden en hersteld. Daarnaast wordt er ook wapentuig geproduceerd: onbemande gewapende tuigen (UAV’s, Unmanned Armed Vehicles) voor de lange en de middellange afstand waarmee Russische civiele faciliteiten diep binnen Rusland aangevallen worden.

De aanval met de Oreshnik was gericht tegen productieateliers, producten, en magazijnen evenals tegen de infrastructuur van het bijbehorende vliegveld van Lviv, zegt het Ministerie.

Daarnaast was er een grootschalige aanval met Iskanderraketten en Kalibr-kruisraketten op de productiefaciliteiten van twee ondernemingen in Kiev die betrokken waren bij de assemblage van UAV’s bestemd om Russisch territorium aan te vallen. De grootschalige Russische aanval mikte ook op de energie-infrastructuur die het werk van de Oekraïense defensie-industrie ondersteunt en beschadigde die.

Blogger Simplicius maakt ook melding van een bewering die de dissidente Oekraïense journalist Anatoly Shariy zou gepubliceerd hebben. Die stelde dat het verhaal over de aanval op de gasopslagplaats een camouflage was om te verdoezelen dat er een veel gevoeliger doelwit geraakt was.

Maar Simplicius is voorzichtig: er zijn foto’s gepubliceerd die als doelwit de gasopslagplaats van Stryi tonen. Dus hakt hij de knoop niet door. Mijn vraag daarbij is ook of de beide interpretaties niet samen waar kunnen zijn: een aanval op militaire productie en reparatie en wapentuig gecombineerd met het verstoren van de gasproductie midden in de winter, wat de bevolking in moeilijkheden brengt en het enthousiasme (?) voor de oorlog tegen Rusland allicht doet bevriezen?

Het Russische Ministerie van Defensie beklemtoont het strikt militaire, de uitschakeling van wapentuig, productie- en herstelfaciliteiten daarvan en een vliegveld. De aanval lijkt niet tegen de bevolking gericht.

Zelenski van zijn kant heeft het juist daarover: “De belangrijkste Russische tactiek is proberen de steden helemaal uit te schakelen door zoveel mogelijk energiefaciliteiten te treffen.” En: “Wat een respect voor de VS en voor de diplomatie!”

Blog van Simplicius van 13 januari 2026, achter betaalmuur: https://simplicius76.substack.com/p/ukraines-power-grid-woes-worsen-new

Het moedige en onmisbare Israëlische medium +972 brengt een interview met Arab Barghouti, zoon van de befaamde Palestijnse leider Marwan Barghouti, die nog steeds in Israëlische gevangenschap is.  Het interview is op Youtube te horen: https://www.youtube.com/watch?v=60Bd-xuSJmA. Of hier: https://www.972mag.com/podcast-marwan-barghouti-long-walk-to-palestine-freedom/

In de “newsletter”  van +972 werd een inleiding aangeboden, die ik even vertaal uit het Engels:

“Meer dan 9000 Palestijnen worden momenteel vastgehouden in Israëlische gevangenissen en militaire detentiecentra, velen zonder beschuldiging of proces. Daarnaast waren er nog 2000 die vrijgelaten werden in oktober als onderdeel van het akkoord over een staakt-het-vuren in Gaza. De omvang van Israëls gevangenzetting is zo groot dat zo’n 40 percent van de Palestijnse mannen in de bezette gebieden minstens één keer in hun leven gevangen gezet of vastgehouden geweest zijn. De namen van de meesten van hen zullen veel mensen vreemd in de oren klinken, maar één Palestijnse gevangene steekt boven alle andere uit: Marwan Barghouti. 

Nadat hij volwassen werd als politieke leider in de Fatahbeweging en verkozen werd in de Palestijnse Wetgevende Raad in de jaren 1990 als een verdediger van het vredesproces, zou Barghouti later een van de gezichten worden van de Tweede Intifada. Hij overleefde minstens één Israëlische poging om hem om te brengen voor hij gearresteerd werd en in 2002 veroordeeld werd voor betrokkenheid bij een aanval die vijf mensen doodde, beschuldigingen die hij tegensprak. Meer dan twintig jaar later is hij nog altijd in Israëlische gevangenschap.

In de loop van de jaren is Barghouti een bijna mythische figuur geworden in de Palestijnse politiek. Hij staat voortdurend bovenaan in de opiniepeilingen voor hypothetische presidentsverkiezingen, ook al zit hij achter tralies, wat zijn ongeziene capaciteit illustreert om een diep verscheurde samenleving bijeen te brengen. Misschien is het om die reden dat Israël weigerde hem vrij te laten, zelfs toen het honderden andere gevangenen met levenslange veroordelingen vrijliet in ruil voor gijzelaars in Gaza.

Terwijl Barghouti al meer dan tien jaar belet wordt te spreken met de media – terwijl hij herhaaldelijk mishandeld werd en voor lange periodes in geïsoleerde opsluiting zat sinds 7 oktober – doet zijn familie al wat ze kan om zijn vrijlating te bekomen. In deze episode van de +972 podcast spreken we met zijn zoon Arab.

In een breed opgezette conversatie die de belangrijkste mijlpalen in de politieke loopbaan en de tijd in de gevangenis van zijn vader overloopt, legt Arab uit waarom Israël zijn vader niet als een veiligheidsrisico ziet, maar als een politieke bedreiging, waarom Marwan meer gericht is op bepaalde doelstellingen dan op specifieke oplossingen, en waarom zijn vrijlating zou bijdragen tot de vrijheid van het Palestijnse volk als geheel.”

Abonneren op +972? https://www.972mag.com/newsletter/

Zie ook:

Oreshnikraketten (screenshot)

Het is 10 januari en ik kijk even wat mijn kranten brengen over de Russische raketaanval met een Oreshnik in Oekraïne. Ik las er op 9 januari al over in de blogosfeer – de gedrukte kranten en soms ook hun online berichtgeving lopen al eens achter op de actualiteit. Wat ik nu lees in DS en DM vind ik nogal onthutsend.

“Hypersonische raket op Lviv is Poetins waarschuwing aan Europa” titelt de Standaard boven een artikel van Dominique Minten. Hoezo op Lviv? Gaat het om een bombardement op de stad zelf? Waar dan precies? Slachtoffers?

Ik kijk in De Morgen, waar Tommy Thijs onder de kop “Poetins boodschap is amper mis te verstaan” over de Oreshnikaanval bericht en lees: “Het Russische ministerie van Defensie had gisterenochtend al bevestigd dat het een Oresjnik-raket had gelanceerd op ‘een dronefabriek en Oekraïense energie-infrastructuur’ in de buurt van Lviv.”

Dus niet gewoonweg de stad, maar een militair doelwit en een energiefaciliteit. DM licht verder toe: “Een Oekraïense bron zegt dat de raket dit keer net zoals toen [bij het allereerste gebruik van de Oreshnik door Rusland, E.H.] niet met explosieven was uitgerust. De geviseerde fabriek, een staatsbedrijf, liep enkel lichte schade op aan haar betonnen constructie, voornamelijk door de impact van kleine clustermunitie met ‘kleine kraters in een bosgebied’ als gevolg.”

Lichte schade?

Een ongetwijfeld peperdure raket, spitstechnogie met 36 afzonderlijk bestuurbare projectielen, heeft lichte schade aan het beton toegebracht? Met “kleine clustermunitie”? Ik begrijp er niets van.

Over andere schade spreekt het artikel niet, maar ik zag een dag eerder op het internet toch al videobeelden  van een brandende gasopslagplaats? Daar wordt in het artikel niets meer over gezegd.

Ik kijk even in De Standaard. Dominique Minten schrijft: “Donderdag sloeg een hypersonische Oresjnik-raket in op Lviv, de belangrijkste stad in het westen van Oekraïne.” Geen melding van een gasopslagplaats en evenmin van een dronefabriek. Het doelwit lijkt de stad zelf.

Toch las ik op 9 januari al in de blog van de Brusselse Ruslandkenner en expert internationale relaties Gilbert Doctorow, die vaststelt dat Trumps activiteiten het internationale nieuws domineren: “Maar in de voorbije 24 uur heeft Vladimir Poetin het gedonder van Trump overstemd door een dramatische aanval op kritieke energie-infrastructuur van Oekraïne, bekend als de grootste gasopslagplaats van het land, met gebruik van de supersonische Oreshnikraket.”

“ Niet alleen heeft Rusland een faciliteit die instaat voor de helft van de opslag van het natuurlijke gas in Oekraïne vernield, maar het deed dat ook in de buurt van Lvov, helemaal in het Westen van het land, maar 70 km van de Poolse grens, en stuurde daarmee een niet mis te verstane boodschap aan de NAVO-landen over hun kwetsbaarheid voor dit niet te stoppen Russische wapen.”

De pure feiten worden zowel in DS als in DM gebrekkig, onvolledig of verkeerd weergegeven: wat is er aangevallen en waar? Met welk effect? Met welke consequenties? Zijn er slachtoffers?

Het psychologiseren in DS

Maar des te meer wordt er aandacht besteed aan de reacties en commentaren. Dominique Minten schrijft niet over de strateeg die Vladimir Poetin ongetwijfeld is, maar over diens psychologie: “Venezuela, een geënterde olietanker en een Amerikaans vredesplan waarmee hij niet kan instemmen, moeten Vladimir Poetin frustreren. Een aanval met een hypersonische Oresjnikraket op Lviv toont dat de Russische president bereid is de oorlog te laten escaleren.”

Dat legt Minten verder uit: “Volgens Moskou was dat een vergelding voor de Oekraïense drone-aanval op het buitenverblijf van president Vladimir Poetin, twee weken geleden. Omdat die drone-aanval nooit heeft plaatsgevonden, was meteen duidelijk dat Moskou met de Oresjnik-aanval een heel andere bedoeling had.”

Minten beslist simpelweg dat die drone-aanval, die ontkend wordt door Kiev, niet heeft plaatsgevonden. Dat Kiev de aanval ontkent, is begrijpelijk en ligt voor de hand. En dat de VS zeggen geen bewijzen ervoor te zien ook. Dat zijn immers betrokken partijen, die nadeel zouden ondervinden van het toegeven dat de beschuldiging correct is.

Bovendien zou het een gewaagde leugen zijn als Rusland het verhaal verzonnen had. En Rusland heeft ook al bewijsmateriaal voorgelegd, al verdient dat natuurlijk kritisch onderzoek. Dat Minten zomaar de knoop doorhakt, is journalistiek dubieus. Hij kon hooguit zeggen dat de zaak omstreden is, denk ik.

Een andere bedoeling?

Volgens de gedachtenlezende Dominique Minten had Poetin dus een andere bedoeling dan vergelding, dit kan volgens hem “niet anders geduid worden dan als een signaal dat Rusland bereid is de oorlog in Oekraïne verder te laten escaleren.”

Eerst en vooral: vergelding en andere bedoelingen sluiten elkaar niet per se uit. En wat staat er tegenover de bereidheid om de oorlog te laten escaleren? Toegeven aan het Westerse bondgenootschap? Is dat wat Minten verwacht? En is dat realistisch?

Rusland staat stevig in het conflict met Oekraïne, het is aan de winnende hand. Het is ertoe bereid vrede te sluiten, maar dan moet wel aan zijn voorwaarden worden voldaan. Dat is logisch, anders gaat het om een capitulatie.

Minten citeert een commentaar van EU-buitenlandchef Kaja Kallas: “De Oresjnik-raket is een duidelijke escalatie tegen Oekraïne en een waarschuwing aan de EU en de VS. De EU-landen moeten sneller luchtverdediging leveren en we moeten de kostprijs van de oorlog van Rusland verhogen.”

Kaja Kallas droomt ervan dat Rusland verslagen wordt, verzwakt en gefnuikt wordt of instort. Haar vele russofobe uitlatingen tonen dat. En, zo blijkt hier ook weer: zij is voor escalatie, niet voor vrede, en zeker niet op Russische voorwaarden. Dat dit voor Europa een suïcidale koers belooft te zijn, wil zij vanuit haar Ruslandhaat niet onder ogen zien.

De psychologiserende Dominique Minten ziet wel frustratie als drijfveer bij Poetin, maar niet de haat (met de geschiedenis van haar familie en haar land als achtergrond) van Kallas.

Daarbij stapt hij vrolijk mee achter de oorlogsbanier van Kallas. Dat Europa nog meer wapens moet leveren aan Oekraïne en ook de “kostprijs” van de oorlog voor Rusland moet verhogen (nog meer sancties?) wordt kritiekloos als normaal voorgesteld.

Een korte blik op de realiteit

Aan het slot van zijn mislukte artikel brengt Dominique Minten de beste informatie over Poetin: “Al weken voert hij de luchtaanvallen op de Oekraïense energie-infrastructuur op. In grote delen van Oekraïne is er nauwelijks nog elektriciteit. In het begin van de week werden vooral de grote steden in het zuiden en het centrum van het land geviseerd. Donderdagnacht kreeg Kiev opnieuw de volle laag.”

“De toestand in de Oekraïense hoofdstad is nu zo erg dat burgemeester Vitali Klitsjko de inwoners heeft opgeroepen de stad tijdelijk te verlaten. Dat heeft hij nooit eerder gedaan. De helft van de stad zit zonder verwarming en het vriest momenteel 10 graden.”

En dan de correcte en rauwe conclusie: “Het is duidelijk dat Rusland de winterkou aangrijpt om de Oekraïners extra onder druk te zetten.”

Zou ook heel stom zijn van Rusland om dat niet te doen?

En Brussel dan, en de NAVO?

Het artikel van De Morgen is geïllustreerd met een interessant kaartje. Dat toont het traject dat de Oresjnik moest afleggen vanaf de lanceerbasis in Kapoestin Jar tot Lviv, 1600 km. Voor zo’n hypersonische raket is dat maar een kwartier vliegen. De waarschuwingstijd voor mogelijke doelwitten is daarmee extreem kort, dat is duidelijk. En als je registreert dat zo’n raket opstijgt, weet je nog helemaal niet waar ze naartoe gaat…

Maar het kaartje had gerust wat ruimer kunnen zijn en Brussel en Londen mogen omvatten. Tommy Thijs vermeldt dat het vliegbereik van de Oresjnik 5500 km is. Dat wil zeggen dat ook pakweg Brussel en Londen geviseerd kunnen worden, net als de NAVO-basissen in België, Duitsland of Roemenië. Met één klap geen EU meer, met een paar klappen alleen nog een NAVO-puinhoop.

De beide artikels laten na de volle draagwijdte van de Russische zet met een Oresjnik aan te geven: Europa is onverdedigbaar! Niet alleen door het al bekende gebrek aan bruikbare troepen en eigentijds wapentuig, maar door technologische achterstand.

Er is immers geen afweersysteem dat de Oreshnik aankan. En die raket wordt nu ook volop in Wit-Rusland geïnstalleerd, nog veel dichter bij belangrijke mogelijke doelwitten van EU en NAVO.

De beide artikels besteden wel aandacht aan het gepruttel van de Europese machten. DM: “Alvast Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk noemden de inzet van de Oresjnik gisteren een nieuwe en onvaanvaardbare escalatie.”   Maar de onvermijdelijke conclusie dat die Europese machten te weinig of geen realiteitsbesef hebben en hun eigen ondergang riskeren, ontbreekt. Een conclusie met als correlatie: er moet dringend druk van de ketel, er moet geluisterd worden naar de Russische noden en eisen, en er moet afgestapt worden van de Europese en Amerikaanse eigendunk en machtswaan. En van de gevaarlijke stupiditeit van de oorlogszuchtige krijgsdame Kaja Kallas.

“In totaal hebben meer dan 150.000 Israëli’s alleen al in de voorbije twee jaar het land verlaten, wat steeg tot meer dan 200.000 sinds de huidige regering aan de macht kwam.” (Hila Amit)

Het moedige en kritische Israëlische medium +972, genoemd naar het telefoonvoornummer van Israël en de Bezette Gebieden en waarin Joden en Palestijnen samenwerken, publiceerde een boeiend artikel van de onderzoekster, schrijfster en lesgeefster Hila Amit over de emigratie uit Israël.

Hila Amit werd in 1985 geboren in Tel Aviv, maar woont en werkt in Berlijn, waar zij een school voor Hebreeuws heeft opgericht. Haar onderzoeksinteresses liggen op het snijpunt van queer studies en emigratiesociologie.

In haar boek “A Queer Way Out: the Politics of queer Emigration from Israel” (2018) beschreef zij de rol die een queer oriëntatie en linkse politieke overtuigingen spelen bij de beslissing om te emigreren uit Israël. Het boek werd in 2019 bekroond met de “Association for Middle East Women’s studies Book Award.”

Voor het artikel in +972 sprak Hila Amit met een aantal Israëlische Joden die de voorbije twee jaar uit Israël zijn weggegaan. Hun getuigenissen wijzen op het verlies van hun geloof in het zionistische project. Terwijl Israël toch juist bedoeld was als een veilig toevluchtsoord voor de Joden!

De schok van een nazistisch Israël

Amits eerste gesprekspartner in het artikel is de 44-jarige Asaf. Op de ochtend van 7 oktober 2023 boekte die om 7.20 u vliegtuigtickets voor zichzelf, zijn vrouw en zijn twee dochters. De volgende dag vlogen ze ’s middags met een van de laatste niet-Israëlische vliegtuigen naar Duitsland, waar ze een tijdelijk onderkomen vonden bij vrienden in Berlijn.

Asaf verloor zijn baan als journalist bij de krant Haaretz doordat zijn werkgever eiste dat hij in Israël zou wonen.

De schok van de Hamasaanval op 7 oktober 2023  beschrijft hij als volgt: “Ik had geen illusies over de realiteit, over hoe verkloot en verschrikkelijk de zaken waren, zelfs voor de oorlog. (…) We wisten dat het onderwijssysteem aan het instorten was, dat de gezondheidszorg een puinhoop aan het worden was. En we wisten dat het leger vooral oorlogsmisdaden beging.”

“ Maar toch was er nog de illusie dat, ondanks alles, het leger het absolute minimum zou realiseren: Israëlische burgers beschermen. In de namiddag van 7 oktober begrepen we dat zelfs dat niet het geval was. Als zelfs dat niet lukt, is er helemaal niks meer om te redden.”

Asaf keek met afschuw naar de Israëlische maatschappij: “Opeens was het allemaal publiek. Zien hoe een hele maatschappij nazistisch wordt – dat was angstwekkend om te zien.”

Hun verdere leven brengen Asaf en zijn vrouw door in Duitsland. Terug in Israël gaan wonen is geen optie.

Crisis van het zionisme en persoonlijke uitputting

De emigratiecijfers van Israël en de getuigenissen van diverse geïnterviewden illustreren een diepe crisis van het zionisme. Klaarblijkelijk is de droom van Israël als een veilige thuis waar zoveel mogelijk Joden van over de hele wereld naar toe moeten om goed te leven nu duidelijk een façade waarachter geweld en ellende schuilgaan, en waar de veiligheid zoek is.

Bij de bekommernissen van de emigranten die Hila Amit interviewt, spelen nog andere zaken mee. Zoals de persoonlijke veiligheid van Joden die politiek actief waren in de richting van samenwerking met en hulp aan Palestijnen en de vrees van ouders dat hun kinderen in het leger zouden moeten.

Daarnaast speelt ook ontmoediging een rol: enkele geïnterviewden, die jaren bezig geweest waren met het bestrijden van de Israëlische apartheids- en bezettingspolitiek, geven aan dat ze het stadium van uitputting bereikt hadden…

https://www.972mag.com/israeli-emigration-record-numbers/