Erics kijk

Het is een opmerkelijke contradictie in het beleid van de EU: ze is rabiaat anti-Russisch en distantieert zich van het regime van Vladimir Poetin dat zoals “iedereen” weet “ondemocratisch”, “autoritair” en “dictatoriaal” is en dat de burgerlijke vrijheden (vrije pers, vrije meningsuiting, vrijheid van kritiek) inperkt of schrapt. Maar tegelijk imiteert de EU wat ze beweert af te wijzen…

Het democratische deficit van de EU is al vaak besproken: niet verkozen politici die zonder rekening te houden met enige democratische legitimatie eigenmachtig standpunten innemen en beslissingen doordrukken. Denk maar aan Von der Leyens EU-solidariteitsbetoon met Israël na de Hamasaanval van 7/10 of de krasse uitspraken van Kallas over het bestrijden van Rusland. Zonder enig overleg, zonder enige basis. Twee losgeslagen fanatieke politica’s die in naam van de democratie de democratie fnuiken. 

Het jongste voorbeeld van deze antipoetinistische poetinimitatie betreft alweer de vrijheid van meningsuiting en van de pers. De EU attaqueert de Zwitserse expert in internationale betrekkingen Jacques Baud als een spreekbuis van Russische propaganda. Baud is een expert met kennis van zaken, die o.a. voor de Zwitserse geheime dienst gewerkt heeft, voor de NAVO en voor de VN.  In zijn veelgelezen boeken geeft hij een kritische visie op de oorlog in Oekraïne die anders is dan het officiële verhaal dat de EU de wereld voorhoudt. En dat stoort de EU, zij acht zichzelf in het bezit van de waarheid, de enige, echte waarheid, en die hoort niet onderuit te worden gehaald door competente critici zoals Baud. Je waant je in Rusland!

Of de fanaten in de EU de ambassadeurs van de lidstaten meekrijgen in hun terreuractie is af te wachten. Als dat wel lukt kunnen de gevolgen ernstig zijn: reizen binnen de EU wordt voor de geviseerde onmogelijk gemaakt, bankrekeningen worden geblokkeerd, tegoeden in beslag genomen, niemand mag nog geld betalen aan de geviseerde, dus hij kan zelfs geen dokter of geen advocaat consulteren en niemand mag hem iets verkopen. Dus boodschappen doen, een koffie gaan drinken of iets te eten kopen of gaan eten wordt onmogelijk. 

De EU beslist tot sancties maar laat de uitvoering aan een lidstaat over, in het geval van de journalist Hüseyin Dogru die het slachtoffer werd van dergelijke EU-agressie was dat Duitsland. De Duitse staat maakte hem het leven zuur en nagenoeg onmogelijk, zonder dat daar enige juridische procedure aan te pas kwam: de EU-functionarissen beslissen dat gewoon en de lidstaat voert uit. Van vrije meningsuiting of persvrijheid blijft op die manier niets over: de EU treedt op als een ministerie van waarheid dat autonoom straft wie van die geponeerde waarheid afwijkt of ze tegenspreekt.

Steeds minder democratie in en door de EU

Of dit schandelijke gedrag ook zal lukken met een gerenommeerde auteur en een autoriteit als Jacques Baud is af te wachten. Een onafhankelijke geest en onderzoeker betichten van Russische propaganda zegt meer over de verrotting van de EU dan over dat onderzoek…  

https://bam.news/politique/europe/l-ue-sanctionne-jacques-baud-une-derive-autoritaire-assumee

De Oekraïense Pravda bracht bijna een jaar geleden, op 16 december 2024 een uitgebreid, onthullend en onthutsend artikel over wantoestanden in het Oekraïense leger. Die zijn niet los te zien van de forse desertie. Nu de corruptie in Oekraïne voorpaginanieuws is, is het nuttig te zien dat het om veel meer gaat dan de roof van overheidsgeld, o.a. omdat corruptie ook de moraliteit en het moreel van het leger kan aantasten.

Een voorbeeld: de commandant van een compagnie stelt vast dat een soldaat, die op het punt stond permanent te worden ingezet in de regio van Ternopil, verdwenen is. Hij laat zoeken, maar de man blijft onvindbaar. Hij stuurt twee officieren naar de plek waar de soldaat geregistreerd werd, en daar bij hem thuis treffen ze zijn 75-jarige moeder aan. Met tranen in de ogen vertelt die dat haar zoon, sinds hij thuisgekomen is, met niemand praat en haast niets eet, maar alleen nog vodka drinkt. Zij vraagt om hulp.

De officieren vinden de man op de zolder, in kritieke toestand: uitgemergeld, bleek, angstig, weggekropen in een hoekje. Hij wil eerst helemaal niet praten, maar uiteindelijk begint hij te roepen dat hij niet terug wil, want dat ze hem in zijn eenheid zouden vermoorden als hij geen geld geeft aan de zoon van de commandant. Die zoon is Vladyslav Pastukh en zijn wangedrag (afpersing, bedreiging en slagen) en dat van soortgenoten wordt sinds de lente van 2024 onderzocht door militaire inspecteurs.

Lastposten mogen sneuvelen

Maar in plaats van bestraffing van de misbruiken vindt iets heel ander plaats: de inspecteurs en ook de slachtoffers die getuigen van wat hen overkomen is, worden overgeplaatst naar een infanterie-eenheid, waar het risico op sneuvelen heel groot is.

Het misbruik van Vladyslav Pastukh verliep als volgt. Op het gebruik van alcohol of drugs door soldaten staat een zware boete. Na vaststelling van zo’n gebruik werden de soldaten afgeranseld en gekleineerd en verplicht geld te betalen, onder bedreiging van naar de infanterie overplaatst te worden… V.K Pastukh beriep zich daarbij op zijn vader en zijn stiefvader die hoge functies hadden in het leger en die voor de overplaatsing zouden zorgen.

Pastukh had ook het lef een foto van zichzelf met een van zijn slachtoffers op de sociale media te publiceren. Hij bedacht overigens ook het naakt opsluiten van soldaten in een kooi om ze te dwingen geld af te staan.

Soldaten als privépersoneel

Er kwam ook ander misbruik in het leger aan het licht: soldaten die een extra premie kregen wegens inzet aan het front, bleken daar helemaal niet aanwezig te zijn, maar in feite elders te werken aan een privéwoning van een brigadecommandant – de stiefvader van Vladyslav Pastukh waar die zich op beriep.

Een leger waarin dergelijke wantoestanden voorkomen en de bestraffing ervan uitblijft, kan moeilijk een sterk moreel hebben. Wie macht heeft verrijkt zichzelf ten koste van anderen, krijgt veilige werkplekken dankzij goede relaties (vaak familierelaties) en kan vrij zijn sadisme uitleven. Als de zaken toch aan het licht komen en er een schandaal ontstaat, is er politieke druk om alles in de doofpot te stoppen. De zwakkeren, zonder hand boven het hoofd of politieke steun, mogen sneuvelen aan het front – voor hun corrupte vaderland.

De kritische reflex in de Oekraïense cultuur

Enkele parlementsleden hebben de wantoestanden aangepakt. Oleksiy Goncharenko heeft een video gepubliceerd van de mishandelingen, die door de daders zelf gemaakt is. En Yulia Yatsik heeft  het in een kooi opsluiten en kruisigen van soldaten bekendgemaakt. 

Dat zowel Oekraïense parlementariërs als officiële instanties, tegen de druk tot stilhouden in, ruchtbaarheid gaven aan de wantoestanden, onderzoek deden en bijdroegen tot stoppen van het misbruik en het ter verantwoording roepen van daders en medeplichtigen, verdient alle lof en toont dat er nog democratische vitaliteit aanwezig is in de Oekraïense politieke cultuur, ondanks alle criminele afwijkingen…

https://www.pravda.com.ua/articles/2024/12/16/7489216/ (Om te openen kan het nodig zijn deze link te kopiëren en in je browser te plakken.)

Dit artikel verscheen eerder in mijn blog op De Wereld Morgen van 19/12/2024, maar door de redactionele vernielingsdrang die daar nu heerst is het gewist, net zoals veel andere nuttige en belangrijke informatie.

Ledeberg, waar ik woon, had ook Leeuwenberg kunnen heten, want de leeuw speelt een rol in de plaatselijke verbeelding. Dat is natuurlijk niet ongewoon, maar een onderdeel van een ruimere verbeelding. In de politieke symboliek zijn er immers leeuwen te over: de Vlaamse Leeuw, de Leo Belgicus, de Leeuw van Waterloo enz.  

De leeuw is een symbool van macht, dus ook van de hogere klassen die veel macht hebben, en van koningschap – denk aan koning Nobel in het Reinaertepos.

Naast de vele leeuwenkoppen in Ledeberg die als deurversiering dienen zijn er sculpturen van leeuwen op het vroegere gemeentehuis en is er de leeuwensymboliek in de kerk. Maar die is gemengd. In de oude christelijke literatuur illustreert de leeuw de macht van de heilige. Al in het Oude Testament lezen we hoe de profeet Daniël in een kuil vol leeuwen gegooid wordt, maar die doen hem niets. De heilige heeft goede betrekkingen met wilde dieren, dat is een kenmerk van de heiligheid. Denk ook aan Sint-Franciscus en de Wolf van Gubbio…

Vroeger was de kerk van Ledeberg de Sint-Daniëlskerk, maar die is gesloopt en er kwam, op een andere plaats, een Sint-Lievenskerk voor in de plaats. Daar vind je de traditionele christelijke leeuwen: de sculptuur van een leeuw bij de evangelist Marcus, en een levensgrote leeuw bij een fraai beeld van de heilige Hiëronymus, de populaire heilige, bijbelvertaler en kerkvader die in de Vlaamse stripcultuur zijn naam gaf aan Jommeke en Jerom.

De niet devote, maar uitsluitend politieke en maatschappelijke macht oproepende leeuw vinden we in een schilderij dat een in memoriam is voor een in 1936 overleden adellijke heer, afgebeeld bij het begin van deze beschouwing.

Opvallend is dat de beide afgebeelde leeuwen mannelijk zijn, maar gecastreerd. Zij hebben geen geslachtsdeel. Hier heeft de verpreutsing toegeslagen, want het hoort er wel te zijn, het is een belangrijk onderdeel van de leeuwensymboliek.

Op een zwaar beschadigde grafsteen van een adellijke man op het kerkhof van Melle is juist dat detail goed bewaard gebleven:

Het gaat hier zichtbaar om een lid in erectie, waarmee ik bij een belangrijk punt kom: de macht die de leeuw symboliseert is vaak nadrukkelijk gekoppeld aan seksuele potentie en seksuele agressie. Nog een sculptuur uit Gent, aan de vroegere academie:

Als we vandaag lezen over seksuele agressie in oorlogssituaties of in de sadistische omgang met gevangenen worden we geconfronteerd met hetzelfde: de viriliteit en de macht zijn gekoppeld aan seksuele agressie: verkrachting van vrouwen en anale verkrachting van mannen, en als summum van het vernederen en overwinnen van mannen: ze castreren.

De seksueel expliciete kunstwerken vind ik interessanter dan de preutse, die de realiteit camoufleren. Wie kritisch kijkt, bedenkt hoe gevaarlijk seksueel geladen de veelgeprezen viriliteit van mensen met macht, met name in oorlogssituaties, eigenlijk is, en hoe moeilijk het moet zijn om die in bedwang te houden…

Door Eric Hulsens, 6/12/2025

Het moedige en onmisbare Israëlische medium +972  – genoemd naar het telefoonvoornummer van Israël en de Bezette Gebieden – doet verslag van een kritisch rapport van het rechtscentrum Adalah in Haifa. In de voorbije twee jaar zijn er in Israël meer dan 30 wetten uitgevaardigd die de rechten van de Palestijnen beknotten en dissidentie bestraffen, zo blijkt uit het rapport. Die 30 komen bij de al bestaande, zodat er nu “meer dan 100 Israëlische wetten” zijn die “Palestijnse burgers discrimineren”. 

De schrijfster van het verslag is Orly Noy, een journaliste en een politiek activiste van de partij Balad, die ook voorzitter is van het bestuur van B’Tselem, de Israëlische organisatie die zich bekommert om de mensenrechten in de Bezette Gebieden.

Uit Orly Noys samenvatting van het Adalahrapport blijkt duidelijk de voortschrijdende fascisering van Israël langs juridische weg. Allerlei rechten verdwijnen, zoals het recht op informatie of op een eigen mening en de uiting daarvan. De staat neemt zich het recht diep in de privésfeer van de burgers door te dringen en zich te bemoeien met wat zij lezen of beluisteren. Strafbaar met een gevangenisstraf van een jaar is “de systematische en continue consumptie van publicaties van een terroristische organisatie”. De begrippen systematisch en continu worden niet gedefinieerd. 

De staat als voltijdse spion en het verdwijnen van het recht op informatie  en meningsuiting

Hoe kan de overheid te weten komen wat iemand privé leest en beluistert? Het Adalahrapport becommentarieert dat “het lokaliseren van potentiële verdachten op zichzelf spionage-operaties nodig zou maken, het surveilleren van de hele bevolking en het monitoren van internetactiviteit.” 

Momenteel zijn de geviseerde “terroristische publicaties” die van Hamas en van ISIS, maar de minister van justitie wil de lijst uitbreiden. Daarnaast probeert de wetgever ook andere bronnen van informatie ontoegankelijk te maken, die welke, zo zegt Orly Noy, “de Israëlische burgers zouden kunnen blootstellen aan de volle omvang van de misdaden tegen de mensheid die hun leger begaan heeft of nog begaat in Gaza.” Het is in deze context dat via de zogenaamde wet op Al-Jazeera de toegang tot dit belangrijke medium ontzegd is aan het Israëlische publiek.

Willekeur als rechtsprincipe

Een andere wet, die tegen “ontkenning van de gebeurtenissen van 7 oktober”, maakt elke afwijking of invraagstelling van de door de staat geproclameerde visie op 7 oktober strafbaar. Net als bij de eerder genoemde wet is dit uiterst elastisch. De staat Israël heeft niet vastgelegd wat zijn juiste en niet betwijfelbare definitie van de gebeurtenissen van 7 oktober is, wat de deur opent voor totale willekeur.

Daarnaast zijn er nog andere rechtsprincipes die gekelderd worden, zoals het onderscheid tussen minderjarigen en volwassenen – ook kinderen kunnen dan gestraft worden als “terroristen” – terwijl de mishandeling of foltering van gevangenen in de inmiddels beruchte Israëlische gevangenissen juridisch buiten schot blijft. 

Orly Noy spreekt terecht van een “erosie van de substantiële funderingen van de democratie: vrijheid van meningsuiting en van protest, gelijkheid voor de wet, en beveiliging tegen geïnstitutionaliseerde discriminatie”, van een “fascistische wetgeving” en van een “openlijke rush van het Israëlische leiderschap naar fascisme”. 

Pijnlijk grappig is dat Israël in het verleden vaak geprezen werd als de enige echte democratie in het Nabije Oosten… 

https://www.972mag.com/knesset-apartheid-laws-gaza-war/

https://www.adalah.org/uploads/uploads/Discriminatory%20Laws%20Report%2024.11.25%20Final.pdf

(Maar niet voor alles…)

Ik ben geen fan van BDW, maar dat hij de Belgische belangen verdedigt tegenover de antidemocratische keizerin van de EU, Ursula Von der Leyen, verdient waardering en lof. Hij wordt nu her en der vergeleken met politici als Orban en Fico, en dat mag als compliment gelden. Wat je verder ook van hun ideeën vindt, duidelijk is dat zij durven in te gaan tegen de EU-bazin en dat zij ook de belangen van hun land durven te verdedigen tegen de autoritaire Europese pletwals. Hopelijk komen er nog meer van die politici die geen meelopers of hielenlikkers zijn.

Als BDW het been stijf houdt en het enorme risico en een onethische of juridisch strafbare diefstal van Russisch financieel bezit blijft afwijzen, verdient hij een plaats in de geschiedenisboeken.

Maar er is nog meer om BDW mee te complimenteren: hij geeft blijk van realisme: “Wie gelooft er nu echt dat Rusland zal verliezen in Oekraïne? Dat is een fabel, een volslagen illusie.”  Naast deze wijze inschatting van de realiteit van de oorlog in Oekraïne zei hij – en dat schokt sommigen nog meer dan het voorgaande – dat het “niet eens wenselijk is dat Rusland verliest en dat er instabiliteit ontstaat in een land dat kernwapens bezit”.

Zo’n zeer juiste uitspraak kan de Ruslandhaters alleen maar tot woede of tot razernij brengen. Dat BDW ze doet, verdient alweer een compliment.

Géén compliment voor de dwaasheid van BDW!

Maar over BDW lees je ook (in De Standaard van 5/12 op p. 5): “De Wever benadrukte donderdag in de Kamer dat er geen twijfel over mag bestaan dat België aan de kant van Oekraïne staat. “Wij zullen altijd kiezen voor vrede, vrijheid en democratie.”

Zijn die ergens te vinden in Oekraïne? Een moordlustige terreurstaat waar de democratische spelregels van geen tel zijn, de democratische vrijheden zoek zijn en agressie het beleid bepaalt, maar niet vrede. Een land dat eerst zijn Russisch sprekende burgers pestte en er vervolgens een burgeroorlog tegen begon die 10.000 slachtoffers maakte!

Wie kiest voor vrede, vrijheid en democratie moet het bewind in Kiev een snelle ondergang toewensen, hetzij door capitulatie, hetzij door verplettering!

E.H.

ochtendlectuur 3/12/2025 (illustratie: screenshot van https://www.youtube.com/watch?v=ttYcjybLWBY )

De Brusselse expert internationale politiek en Ruslandkenner Gilbert Doctorow publiceert in zijn blog een scherpe kritiek op Vladimir Poetin: “Putin has been wrong about this war from the beginning”. Omdat de auteur de Russische media volgt en ook regelmatig in Rusland verblijft – hij heeft ook een woning in Sankt-Petersburg – is zijn standpunt allicht een visie die gedeeld wordt door heel wat Russen.

Maar opgelet: het gaat niet om een pacifistisch discours, integendeel. Poetin wordt verweten dat hij alles slecht ingecalculeerd heeft en dat hij te soft optreedt. Hij had toch al lang de Oekraïense top kunnen elimineren met een gerichte raketaanval op Kiev? 

Doctorow kant zich tegen de heldenverering waarmee Poetin volgens hem bejegend wordt door Russische “cheerleaders” in alternatieve media. Als er een vredesakkoord komt, zullen die juichen dat Poetin de juiste zetten gedaan heeft en het Westen neergehaald heeft. Daartegenover plaatst Doctorow de tegengestelde interpretatie: de oorlog werd slecht gestart en nodeloos gerekt, ondanks stijgende verliezen en een verslechterende internationale omgeving en de dreigende escalatie naar een conflict dat het hele continent zal vernietigen. 

Poetin schat de zaken verkeerd in: de uitputtingsoorlog is geen manier om mensenlevens te sparen en een militaire overwinning is onbereikbaar, want de EU-lidstaten engageren zich om alles op alles te zetten om de oorlog voort te zetten. Als er een einde komt aan de oorlog, zal dat vermoedelijk zijn door de instorting van het regime in Kiev en de capitulatie daarvan. Het is vooral Trump die momenteel naar die instorting toe werkt.

Doctorows kritiek begint overigens al bij de start van de Russische militaire interventie: de invasiemacht was te klein om te kunnen slagen en de te verwachten reactie van het Oekraïense leger was niet goed bestudeerd.

Een taxichauffeur in Sankt-Petersburg vertelde Doctorow dat Poetins eigen militaire inlichtingendienst verbijsterd was over het feit dat hij niet geraadpleegd werd voor de invasie gestart werd! Maar wat weet een taxichauffeur daar nu van??!!  Wel, het was een gepensioneerd lid van die inlichtingendienst die regelmatig contact had met zijn vroegere collega’s en dat van hen vernomen had!  (Nu heeft Poetin overigens weer iets dergelijks gedaan door zijn Minister van Buitenlandse Zaken en diens diensten te passeren bij het zoeken naar vredesonderhandelingen.)

Doctorow beschrijft dan hoe slecht voorbereid Rusland ook later was op de Oekraïense tegenzetten en formuleert hoe fout de strategie van Poetin volgens hem is: “Om onbegrijpelijke redenen weiger de baas van het Kremlin een onthoofdende aanval op Kiev uit te voeren om de oorlog meteen te beëindigen zonder verder verlies van mensenlevens.” 

Enigszins verzachtend voegt Doctorow daaraan toe dat hij groot respect heeft voor wat Poetin in het verleden gepresteerd heeft door Rusland er sociaal, economisch en militair weer bovenop te krijgen.  Maar: “Poetin de constructeur van de natie in vredestijd heeft al te veel verkeerde zetten gedaan als hoogste commandant van een natie in oorlog.”

Zie: Armageddon Newssite van Gilbert Doctorow (met betaalmuur):   <gilbertdoctorow@substack.com>

4/12/2025

Door Eric Hulsens

Het dagblad De Morgen kent het verschil niet tussen journalistiek en propaganda. Dat blijkt heel duidelijk uit de twee pagina’s die op 29/11 gevuld werden met een tekst van de Nederlandse auteur en publicist Tommy Wieringa…

Deze romanschrijver is helemaal in de ban geraakt van de oorlog in Oekraïne sinds hij in 2023 met een konvooi terreinwagens en hulpgoederen meereisde naar dat land: “De Russisch-Oekraïense oorlog overschreef vanaf dat moment mijn oude bestaan vrijwel volledig en werd de voornaamste motivatie bij het meeste wat ik dacht, deed en schreef.”

Deze bewustzijnsvernauwing leidt niet tot een diepere kennis van het conflict, maar tot het leven in een geromanceerde versie ervan. De romancier ziet Oekraïne als een land met “een krachtige traditie van opstand en vrijheidsliefde” en de Oekraïners zijn “een gehard volk van voorbeeldige democraten die weten wat het is om voor de vrijheid op te komen.”

Verzwijging van fascisme, buitenlandse inmenging en sloop van de democratie

Dat de Maidanputsch – een antidemocratische en illegale ingreep in de staat onder impuls van fascisten en ultranationalisten, aangestuurd door de VS en hun bondgenoten  –  die door Wieringa verzachtend de “Maidanrevolutie” genoemd wordt, met veel gewelddadigheid een terreurregime aan de macht bracht, wordt door de romancier genegeerd. De “voorbeeldige democraten” schaften de persvrijheid af, schakelden oppositiepartijen uit en legden de vakbonden lam.

Een zwarte lijst van dissidenten diende als intimidatie en als uitnodiging tot politieke liquidatie van wie erop terechtkwam. Verdwijningen van dissidenten of opposanten, aanslagen, moorden… werden een onderdeel van het politieke leven. Maar Wieringa vindt het “opwindend om de groeipijnen van een jonge, stoutmoedige democratie van nabij mee te maken”.

Groeipijnen??? De nieuwe politieke machthebbers van de multiculturele en meertalige Oekraïense bevolking voerden onder president Zelenski een extremistische en racistische politiek, wat leidde tot het mishandelen van Roma’s, het terugdringen van het Hongaars en het Russisch en tot een zwaar conflict met de sterk Russischtalige oostelijke provincies.

De door Wieringa zo geprezen vrijheidszin werd door Kiev niet acceptabel geacht in die provincies, en leidde tot een zwaar conflict en uiteindelijk tot de afscheuring van Loehansk en Donetsk, die zich als zelfstandige republieken constitueerden.

Het oh zo vrijheidslievende bestuur in Kiev voerde een burgeroorlog tegen de provincies die hun vrijheden opeisten… Toen het oorlogsgeweld van Kiev verpletterend dreigde te worden, vroegen en verkregen zij het lidmaatschap van de Russische Federatie, waardoor Rusland kon en moest ingrijpen met zijn “bijzondere militaire operatie”.

Russofobie in plaats van conflictanalyse

Daar komen we dan bij het andere luik van de gefantaseerde roman over Oekraïne: het zwartmaken van Rusland. Rusland wordt de “agressor” genoemd, terwijl het Kiev was dat een oorlog tegen de vrijheidslievende oostelijke provincies begonnen was. En de verdediging van Luhansk en Donetsk en hun vrijheidsaanspraken door Rusland wordt afgedaan als “een brute vernietigingsoorlog”.

Dat is onzin. Poetin heeft duidelijk gesteld dat de Oekraïners een broedervolk zijn van de Russen. Wat hij wil zien verdwijnen is niet het Oekraïense volk, maar de fascistische kliek die de macht in Kiev naar zich toe getrokken heeft en aansluiting bij de NAVO wil, iets wat voor Rusland een grote bedreiging van zijn veiligheid en zijn voortbestaan zou zijn. Het concept van de Russische oorlog tegen Kiev is dus defensief, en het gaat daarbij ook niet om gebiedsuitbreiding, maar om veiligheid, zowel voor de Russische Federatie als voor de Russisch sprekende en op Rusland georiënteerde Oekraïners.

Gebiedsuitbreiding kan, ook al is ze niet het hoofddoel, natuurlijk wel een nuttig onderdeel zijn van veiligheid in de vorm van bufferzones of de controle op allerlei zaken die het gevaar van Kievs NAVO-neigingen kunnen inperken en romp-Oekraïne kunnen verzwakken.

Voert Rusland een heilige oorlog tegen het Westen?

Maar dit verneem je allemaal niet bij de romancier-journalist Wieringa. Zijn politiek commentaar gaat voorbij aan wat Rusland denkt en zegt en aan de belangen van Rusland en van de Donbasprovincies en zet andere visies dan de zijne weg als waanzin: “De nuttige idioten van vandaag houden liever het Westen en de NAVO verantwoordelijk voor de invasie dan dat ze inzien dat Rusland een heilige oorlog voert tegen alles wat westers is (…)”

Een “heilige oorlog”??? Wieringa staaft dat op geen enkele manier. Terwijl wel goed bekend is dat Poetin juist samenwerking zocht met Europa, en dat die ook goed gefunctioneerd heeft: Duitsland voerde goedkoop Russisch gas in en dat kwam zijn industrie ten goede, en Frankrijk werkte goed samen met Rusland bij de bouw van kerncentrales in allerlei landen van de wereld, waarbij Rusland het nucleaire en Frankrijk het elektrische gedeelte verzorgde.

Die samenwerking is gesaboteerd door de VS en hun dienaren, want een sterke samenwerking van Rusland en Duitsland en/of Frankrijk zou te veel tegenmacht betekenen tegen de Amerikaanse ambitie van alleenheerschappij over de wereld… Hier zijn we bij de geostrategische achtergrond van de oorlog in Oekraïne, waar de romancier-journalist geen interesse voor heeft en over zwijgt.

Het resultaat is een artikel dat niets verheldert, een verwrongen beeld geeft van de realiteit, en bij de lezer ten onrechte sympathie en steun wil creëren voor Oekraïne en zijn bondgenoten en de russofobie aanwakkert met gemanipuleerde informatie. Dat De Morgen zich verlaagt tot het publiceren van dergelijke blubber is bedenkelijk en toont dat die krant aan journalistieke normvervaging lijdt…

PS: Straks verschijnt er ook een boek van Tommy Wieringa – ik houd mijn hart vast…

Ochtendlectuur 3/12/2025

Met verbijstering las ik het opiniestuk in De Standaard van de hand van advocaat Luc Walleyn: “Dit is geen vredesplan voor Oekraïne, maar een capitulatieplan”. Als het fascistische terreurregime in Kiev tot capitulatie gedwongen wordt, lijkt dat mij een goede zaak, want ik denk dat het op geen enkele manier te verdedigen valt.

Het ontstond, onder miskenning van de soevereiniteit van Oekraïne, door buitenlandse inmenging en via een van buitenaf aangestuurde staatsgreep die indruist tegen de basisregels van de democratie. Een legaal verkozen regering werd via gewelddadige rellen en een afschuwelijke false flag-operatie gewipt om pionnen van de VS, GB en de EU aan de macht te brengen.

Over de wandaden van het zo gecreëerde terreurbewind, dat persvrijheid, oppositie, vakbondswerking… elimineerde en politieke moorden en rechtsmisbruik tegenover dissidenten tot alledaagse middelen van de politiek maakte, heb ik het al vaker gehad. Hoe sneller dat bewind gekraakt wordt, hoe beter!

Wat heeft Walleyn dan te mopperen? Hij komt weer met het verhaal van de agressieoorlog, die een zware rechtsovertreding is en gestraft moet worden! Want volgens hem is Rusland schuldig aan “de eerste agressieoorlog in Europa sinds 1945”.

Joegoslavië versus Oekraïne

Eh, die oorlog van de NAVO in Joegoslavië, dat was veel vroeger, en was dat geen agressie? Misschien menslievendheid, humanitaire interventie? Het beschieten van civiele gebouwen zoals woningen en het bombarderen van burgers zijn daarvan de normale uitingen? En de onbetwijfelbare goede bedoelingen van de NAVO maken toch dat die boven alle verdenking van agressie verheven is?

Het rechtsgevoel van advocaat Walleyn kan ik moeilijk volgen. Waarom noemt hij – meelopend met de heersende ideologie – Rusland de agressor?

De agressor lijkt me toch duidelijk het regime in Kiev dat met militair geweld de dissidente provincies Luhansk en Donetsk aanviel! Een oorlog die naar schatting zo’n 10.000 mensenlevens gekost heeft. Maar daarover geen woord bij Walleyn, die nochtans een verdediger van de mensenrechten heet te zijn.

De juridische kant van de zaak laat hij ook onbesproken, wat vreemd is voor een jurist met zijn interesses. Hij is gefixeerd op het recht van staten, u weet wel: soevereiniteit, bescherming tegen buitenlandse agressors enz.

Juridische onderbouw van de Russische speciale militaire interventie

Maar Poetin, die duidelijk de NAVO-agressie tegen Joegoslavië voor ogen hield, heeft zijn zaken juridisch goed voorbereid en uitgewerkt. De separatistische Donbasrepublieken hadden zich afgescheurd van Kiev en zich als autonome republieken geconstitueerd. (Is dat niet hun goed recht, Meester Walleyn?) Na jaren oorlog van Kiev tegen hen vroegen en kregen zij het lidmaatschap van de Russische Federatie. Met ingang van dat lidmaatschap konden zij een beroep doen op de hulp, ook militair, van Rusland, en daar kreeg je dan de Bijzondere Militaire Operatie van Poetin. Rechtmatig en een goede zaak, lijkt mij, want het geweld van Kiev piekte dramatisch en de afgescheurde republieken dreigden daaronder te bezwijken.

Wat heeft Meester Walleyn vanuit het volkerenrecht daarover te zeggen? Luhansk en Donetsk hadden zich niet van Kiev mogen afscheuren, zoals België van Nederland? De reddende interventie van Rusland was juridisch fout? In tegenstelling tot de NAVO-agressie in Joegoslavië, die correct en heilzaam was??

Natuurlijk is er ook sprake van oorlogsmisdaden. Het geënsceneerde en louche geval van Boetsja kan niet als voorbeeld gelden, er is te veel manipulatie in het spel. Maar oorlogsmisdaden komen doorgaans aan beide kanten van de oorlog voerende partijen voor, en je moet ze dan ook aan beide kanten onderzoeken. Ze alleen aan Rusland toeschrijven is een onderdeel van de oorlogspropaganda, en geen juridisch onderzoek.

Internationale betrekkingen irrelevant?

Naast de kwestie van het volkerenrecht is er natuurlijk nog die van de internationale betrekkingen. Dat de NAVO zijn toezegging niet te zullen uitbreiden naar het Oosten niet nakwam en bezig is Rusland half te omsingelen en onder schot te houden, is geen probleem? Dat Oekraïne de bij de stichting van de staat in de grondwet vastgelegde neutraliteit schrapte, doet er niet toe? Oekraïne werd daardoor een andere staat, en een bedreiging voor Rusland.  Logisch dat Oekraïne zonder die neutraliteit geen bestaansrecht meer heeft!

Meester Walleyn droomt ervan de Russische leiders voor het gerecht te kunnen dagen voor “de misdaad van agressie” (zoals hij de Russische defensieve actie noemt), maar zoals gezegd: Kiev is de agressor, niet Rusland.

Al dat gefulmineer en dat aandringen op vervolging draagt niets bij tot ontmijning van de conflicten en tot het realiseren van vrede. Er is gelukkig al wat veranderd, al betreurt de jurist dat ten zeerste: “vandaag wordt ook in Europa meer gesproken over ‘vrede tussen Rusland en Oekraïne’ dan over ‘het beëindigen van de Russische agressie’ “. Wat jammer!