De Standaard van 16/17 mei brengt een opiniestuk van Joris Luyendijk, voorgesteld als: “Schrijver en antropoloog. Hij werkte dertig jaar als journalist.” De titel van het stuk: “Oekraïne vecht voor onze vrijheid, maak er ook onze strijd van”.
Natuurlijk heeft iedereen recht op zijn opinie. Het is niet verboden te vinden dat de aarde plat is en dat de zon rond de aarde draait. Maar of een zich kwaliteitskrant achtende gazet dergelijke opinies moet of kan publiceren?
De opinies van Luyendijk zijn van het niveau van de platte aarde en de zon die rond de aarde draait, maar de Standaard brengt ze toch, zelfs met een sloganeske titel: “Oekraïne vecht voor onze vrijheid, maak er ook onze strijd van”.
Dat is een kritiekloze herhaling van de propaganda die Ursula von der Lügen vanuit de EU de wereld instuurde, en die nergens op steunt. Rusland heeft altijd goede samenwerking met andere Europese landen nagestreefd, en er was een goede economische samenwerking tussen bijvoorbeeld Duitsland en Rusland en tussen Frankrijk en Rusland. Een bedreiging voor onze vrijheid is Rusland nooit geweest en is het ook nu niet.
Napraten van EU-prietpraat
Maar Luyendijk praat de EU-leugens na: “Als Oekraïne valt, vernietigt een dictatuur ongestraft een democratie, in Europa. Poetin krijgt er 35 miljoen onderdanen bij, plus al dat graan, een geweldige IT-sector en een leger met dronetechnologie en ervaring die de NAVO niet heeft. Zo’n overwinning geeft gigantisch prestige, wat bij dictators en hun entourage altijd smaakt naar meer. Oekraïne vecht niet alleen voor zijn eigen vrijheid en onafhankelijkheid. Ze houden de Russen voor ons tegen, zodat het front daar blijft.”
Er is geen enkele aanwijzing dat Rusland Oekraïne wil overnemen – het leger dat ingezet werd voor de Bijzondere Militaire Operatie was daarvoor veel te klein en zo’n bezetting zou Rusland meer last en overlast bezorgen dan voordeel. Bovendien heeft president Poetin met het akkoord van Minsk 2 een uitstekend plan goedgekeurd dat de territoriale integriteit van Oekraïne respecteerde en de bron van het conflict elegant oploste zoals dat in België of Zwitserland gebeurde, door een federalisering binnen de staat.
Maar die vreedzame en werkbare oplossing werd door Kiev afgewezen en het Westen oefende geen druk uit om ze te realiseren. Het was het Westen – met name de VS, GB, Duitsland en Frankrijk erom te doen een oorlog te creëren om Rusland te verzwakken.
Een verzonnen Rusland
Maar Luyendijk negeert de feiten en beschuldigt Rusland van “agressief imperialisme” dat heel Europa bedreigt. In werkelijkheid is president Poetin, die hij verdacht maakt als een dictator die niet geeft om mensenlevens en die zich nooit zal houden aan afspraken en die dus alleen militair kan worden bestreden, een bedachtzaam en rationeel staatsman, die voorzichtig te werk gaat en de Oekraïners ziet als een broedervolk van de Russen.
Geen genocide dus, zoals Israël die zich permitteert, en evenmin het uitroeien van de politieke top van Oekraïne met een paar goed gemikte bommen of raketten – zoals Israël deed in Iran. Voor veel mensen in Rusland is hun president zelfs te gematigd en te terughoudend…
De manier waarop Luyendijk Oekraïne voorstelt is conform met de EU-propaganda en volkomen idioot. Oekraïne is – en dat is toch al goed beschreven en onderbouwd – een extremistische (fascistische en ultranationalistische) terreurstaat, met een beruchte zwarte lijst van ongewenste personen waarvan er al vele vermoord zijn, door of met medewerking van de geheime diensten van de staat. Er is wel nog een parlement, maar de oppositiepartijen zijn verboden, net zoals de vakbonden werden lamgelegd en de media onder staatscontrole geplaatst werden. Zo’n staat is volgens Luyendijk een democratie? En zelfs “het schild van Europa” tegen de fictieve Russische dreiging?
Luyendijk is te lui om zich te informeren, niet over de geschiedenis van Oekraïne, niet over de buitenlandse inmenging in dat land om het tot een anti-Russisch bastion te maken, niet over de Russische pogingen tot vreedzame oplossing en tot beëindigen van de oorlog, niet over de NAVO-kwestie die tot de kern van het conflict behoort, niet over de sabotage door Engeland van het vredesplan van Istanboel dat al enkele maanden na de Russische interventie in de door Kiev gestarte burgeroorlog vorm kreeg en dat Zelenski aanvaardbaar vond.
Ongegeneerde ongeïnformeerdheid
Moet je “antropoloog” zijn om de geostrategische achtergrond van een conflict gewoon te negeren en het te herleiden tot het veronderstelde slechte karakter van de Russische president en tot een fictieve expansiedrang die de grootste staat op de wereld echt niet nodig heeft?
Moet je dertig jaar lang “journalist” geweest zijn om geen ogenblik te luisteren naar wat Rusland zelf zegt en schrijft over het conflict met Oekraïne, zijn oorsprong en zijn mogelijke oplossing? En hoe diep gezonken is de Standaard dat hij dit soort imbeciele praat presenteert als een ernstig te nemen opinie?
Erics kijk 