Auteur: ehulsens

In een krant zag ik een opiniestukje van de filosoof Maarten Boudry over Rusland. Het leek me volkomen oninteressant en ook nog dwaas. Pas toen ik die gazet al had weggegooid, bedacht ik dat het stukje toch een fraaie bloemlezing van russofobe clichés en vooroordelen bevatte, waar op zich al wat over te zeggen valt. Ik vond de tekst terug op het internet, en wil hem toch even becommentariëren.

Op korte tijd gaf premier De Wever twee keer blijk van realisme en pragmatisme in de benadering van Rusland. Eerst door het stelen van de Russische financiële tegoeden in België te blokkeren. En nu opnieuw door te stellen dat we naar samenwerking met Rusland moeten. Dat lijkt me evident en hoognodig, maar er kwam allerlei bizar protest tegen. Het stukje van Boudry past in die trend. Maar hoewel hij een filosoof is die ik associeer met de UGent en haar ronkende slogan “Durf te denken”, mist hij blijkbaar alle denkkracht als het gaat over Rusland, en doet hij geen poging om zich degelijk te informeren.

De mythe van de “imperialist” Poetin

Luister even naar de filosoof: “Het is toch verbijsterend dat de prietpraat over Ruslands “legitieme veiligheidseisen” vier jaar na de invasie nog steeds weerklinkt. En dan nog uit de mond van professoren internationale politiek.

Poetin zou gewoon naar een “cordon securitaire” verlangen, een begrijpelijke “veiligheidsarchitectuur”. Natuurlijk maakt hij zich grote zorgen over de oostwaartse “expansie” van de NAVO. Hoe zouden wij zelf zijn?
De feiten zijn dat Poetin met zijn dwaze oorlog zijn grens met de NAVO-landen verdubbeld heeft tot 2.600 kilometer (door het lidmaatschap van Finland). En hij krijgt er nog Zweden bij. De hele Baltische Zee is nu NAVO-gebied, in zijn achtertuin. Exact het omgekeerde van wat hij zogenaamd wilde.

Heb je Poetin daarover horen klagen? Heeft hij massale troepen naar de Finse grens verplaatst? Het kon hem nauwelijks iets schelen.”

Boudry stelt wat hij noemt “de feiten” tegenover de stellingnamen van professoren internationale politiek, afgedaan als “prietpraat”. Die feiten zouden zijn dat Poetin de grens met de NAVO-landen verdubbeld heeft door zijn gedrag.  En dat hij geen troepen gestuurd heeft naar de Finse grens. De verklaring daarvoor die Boudry verzint is dat het Poetin niet kon schelen.

De bescheiden, maar terechte veiligheidseisen van Rusland

Die “feiten” kan je wel anders interpreteren: de NAVO, die tegen eerdere toezeggingen van het Westen aan Rusland niet zou expanderen naar het Oosten, zou met een lidmaatschap van Oekraïne Rusland van heel dichtbij onder schot kunnen houden. Raketten vanuit Oekraïne zouden immers op weinige minuten Moskou kunnen bereiken en platleggen en het Kremlin van de kaart vegen. Dat is voor Rusland niet acceptabel, om dezelfde reden als de VS hadden om Russische raketten op Cuba onaanvaardbaar te vinden.

Een ander deel van de “feiten” is dat de VS op Rusland dezelfde omsingelingsstrategie toepassen als op Iran: militaire basissen en steunpunten om het land heen. Rusland is het grootste land ter wereld, waardoor die omsingeling moeilijker compleet te maken is dan voor Iran, maar dat de Baltische Zee een NAVO-zee geworden is (van waaruit Sint-Petersburg en Kaliningrad onder schot gehouden worden) en dat in Roemenië de grootste NAVO-luchtmachtbasis komt, van waaruit de Zwarte Zee en Rusland onder schot kunnen worden gehouden, is een enorme bedreiging voor Rusland.

Het ligt niet aan Poetin dat er meer NAVO aanwezig is tegenover Rusland, maar aan de VS, die de verzonnen “Russische dreiging” oppeppen om hun omsingeling te vervolmaken. De “legitieme veiligheidseisen” van Rusland zijn dus geen “prietpraat”, maar een verweer tegen een reële bedreiging.

Een bewijs dat Poetins discours over veiligheidseisen onzin is, ziet Boudry in het feit dat er nog geen Russische troepen naar de Finse grens gestuurd heeft. Dat begrijp ik niet: Rusland heeft zijn troepen nodig voor zijn conflict met Oekraïne, en wat zouden Russische troepen aan de Finse grens moeten gaan doen? Een invasie beginnen, om zo een wereldoorlog te starten? Hoe vervreemd van de realiteit kan een “filosoof” geraken?

De  NAVO-expansie bestaat niet, volgens de filosoof

Tegen alle realiteit in poneert Boudry: “Het is ook onzin dat de NAVO aan “expansie” doet. De voormalige Oostbloklanden, Oekraïne inbegrepen, smeken al decennia om lid te mogen worden. Jarenlang was het Westen juist terughoudend om hen toe te laten. Duitsland en Frankrijk blokkeerden zelfs het Oekraïense NAVO-lidmaatschap, juist omdat ze vreesden dat Rusland zich in het nauw gedreven zou voelen. Daarin rook Poetin juist onze zwakte.”

In betere tijden was er een goede economische samenwerking tussen Duitsland en Frankrijk (goedkoop gas uit Rusland, samen kerncentrales bouwen op allerlei plekken van de wereld…) en het is maar logisch dat je dan vermijdt de goede verstandhouding te verstoren door lompe initiatieven. Tot de dwaasheid de overhand kreeg en die landen in hun eigen voet schoten door ruzie te maken met Rusland.

Zwakte? Schuilt daarachter niet de gedachte dat wij – Europa – ons sterk moeten tonen tegenover Rusland? Spierballen en machtsvertoon als basis van een goede en vlotte samenwerking? In plaats van begrip, tegemoetkoming en respect?

De mythe van het imperialisme van Poetin

En dan deze alinea van Boudry: “Het is onzin dat Poetin Oekraïne binnenviel omdat hij ‘bang’ is voor de militaire dreiging van de NAVO. Poetin is een imperialist die heimwee heeft naar de gloriedagen van het Russische Rijk en die niet kan verkroppen dat Oekraïne – de ‘bakermat’ van Rusland in zijn hersenspinsels – een soevereine en democratische natie is, een succesvol alternatief voor zijn eigen imperium dan nog.”

Hier wordt de wereldvreemdheid van Boudry ten top gedreven! Oekraïne een soevereine en democratische natie en een succesvol alternatief voor de Russische samenleving??? De soevereiniteit van Oekraïne werd door het Westen met de voeten getreden: de VS organiseerden er (met veel geld) een “regime change” en brachten er een illegaal extremistisch regime aan de macht.

Het Westen saboteerde (in de persoon van de Engelse premier Johnson) het vredesakkoord van Istanboel dat na enkele maanden oorlog al tot stand kwam en waar Zelenski mee kon instemmen. Er moest oorlog zijn en blijven. (Een al lang bestaand principe van het Amerikaanse machtsstreven: Rusland uitputten, verzwakken, verslaan, isoleren…)

De mythe van het democratische Oekraïne

En die democratische natie die Oekraïne zou zijn? Een land waar de oppositiepartijen verboden zijn, de vakbonden uitgeschakeld, en de media onder controle van het bewind gebracht… En waar het recht misbruikt wordt om dissidenten en opponenten  te neutraliseren, politieke moorden alledaags werden, een zwarte lijst van vijanden van het regime op het internet werd bijgehouden (toevallig gevestigd in de directe nabijheid van het CIA-centrum in de VS)… (Voor Oekraïners die op de lijst komen, is dat een doodvonnis dat hen boven het hoofd hangt…)

Die prachtige democratie die Boudry aanprijst als alternatief voor het Russische staatssysteem, presteerde het ook de eigen bevolking te bejegenen met artillerie en scherpschutters omdat die zich niet wilde neerleggen bij de oekazes van Kiev. Hoe kan een “sceptische” filosoof een terreurbewind vermommen als een modeldemocratie?

De vredeswil  van Poetin

En waar zit dat “imperialisme” van Vladimir Poetin? Die stemde toch in met het akkoord Minsk 2, dat door de VN werd bekrachtigd en een elegante oplossing voor het probleem Oekraïne formuleerde: de opstandige westelijke provincies van Oekraïne zouden tot de Oekraïense staat blijven behoren, maar het taalprobleem daar (het verbieden en tegenwerken van het gebruik van de Russische taal door Kiev) zou worden opgelost door die regio’s een zekere autonomie te geven. Een  werkbare,  Belgische (of Zwitserse enz.) oplossing.

Het akkoord respecteerde de territoriale integriteit van Oekraïne en bevatte geen poging of opening om Oekraïne onder Russische controle te brengen. Alleen bedong het de basisvoorwaarde voor de Russische veiligheid: de neutraliteit van Oekraïne ten opzichte van de machtsblokken en hun militaire apparaat, die bij het oprichten van de Oekraïense staat in de grondwet was opgenomen, maar door Kiev was geschrapt.

Ik houd vast: het ging Rusland niet om gebiedsuitbreiding en niet om controle over Kiev, maar om militaire veiligheid en om de belangen van de Russisch sprekende bevolking van Oekraïne.

De filosoof als leuteraar

Maar het Westen speelde vals, het ging erom tijd te winnen om Oekraïne in staat te stellen zijn troepen voor te bereiden op oorlog – zo vernamen we later van Hollande en van Merkel die Minsk 2 onderhandelden. Het Westen deed niets om Minsk 2, waarmee een oorlog had kunnen worden vermeden, te doen uitvoeren door Kiev.

Terug naar Boudry: zou je van de filosofie niet mogen verwachten dat ze problemen analyseert en verheldert en begrippen en strategieën aanreikt om vrede en verstandhouding tussen volkeren of staten te realiseren en te cultiveren?

Niets daarvan bij Boudry: bij hem is de filosofie een modderpoel van vooroordelen en denkfouten waarin je wegzakt en verdrinkt…

Een nieuw boek van Jacques Baud over Oekraïne

Jacques Baud op 27 september 2025

De in Brussel wonende Zwitser Jacques Baud is een onmisbare auteur voor wie zich interesseert voor Rusland en Oekraïne en de oorlog tussen die twee. Zijn boeken heb ik dan ook altijd binnen handbereik staan. Hij is bijzonder deskundig: hij heeft gewerkt voor de Zwitserse militaire inlichtingendienst, voor de VN en voor de NAVO en was o.a. in Oekraïne en op de Krim actief.

De gesel van de EU

Door de steeds verder in autoritaire richting ontsporende EU werd hij gesanctioneerd omdat zijn standpunten “desinformatie” zouden zijn en hij pro-Russische propaganda zou verspreiden.  Hijzelf daarover: “…op 15 december 2025 heeft de Europese Unie mij onder het regime van ‘sancties tegen  de Russissche destabiliseringsactiviteiten’ geplaatst. Mijn bezittingen in de EU zijn bevroren en het is me verboden me te verplaatsen op het territorium van de EU.”

“Op het moment dat dit boek in druk gaat, heb ik geen mogelijkheid om eten te kopen, mijn rekeningen te betalen en evenmin mijn medische kosten. In Frankrijk heeft de FNAC uit eigen beweging beslist mijn boeken uit de rekken te halen, zonder enige gerechtelijke beslissing als basis.

Hoewel Zwitserland meegewerkt heeft aan de goedkeuring van de sancties, past het die niet toe, want die zijn tegen de vrijheid van meningsuiting. Als ik daar zou leven, zou ik aan de sancties ontsnappen, maar ik heb niet het recht erheen te gaan.” (p.12)

De sancties zijn niet alleen strijdig met de principes van de rechtsstaat, merk Baud op, maar ze berusten ook op uitlatingen die hem worden toegeschreven, maar die hij nooit geopperd heeft.

Het probleem van de Krim verhelderd

Het uitgangspunt van Jacques Baud is dat je om een conflict te kunnen oplossen goed moet zien wat ertoe geleid heeft. Om de standpunten en de reacties van de betrokken partijen te begrijpen, moet je weten hoe het conflict ontstaan is en hoe het zich ontwikkeld heeft, je moet de achtergrond kennen.

Wat betekent dat concreet? Ik wil dat toelichten door een korte weergave van Bauds beschrijving van het probleem van de Krim, die nogal vooraan in het boek te vinden is, p. 47-53. Die bevat informatie die me verraste, en die een ander licht op de kwestie werpt dan het gewone, dat van een agressief Rusland dat zonder daar recht op te hebben grondbezit van Oekraïne afpakte.

Vrij bekend is hoe de associatie van de Krim met Oekraïne ontstaan is: in 1954 deed de  Oekraïner Nikita Chroesjtsjov de Krim cadeau aan Oekraïne, destijds natuurlijk niet de huidige staat, maar een deelgebied van Sovjet-Rusland. Maar dat was niet legaal. Het was een beslissing van het presidium van de Opperste Sovjet, zonder goedkeuring door de Opperste Sovjet zelf, en evenmin van de Socialistische Republieken Rusland en Oekraïne. De geste van Chroesjtsjov was, zo stelt de historicus Mark Kramer, vermoedelijk ingegeven  door eigenbelang, want ze versterkte zijn positie in het Politbureau.

Die overdracht van de Krim werd nooit legitiem gevonden door de  bevolking van dat gebied, die daarover niet geraadpleegd was en die nooit onder het gezag van Kiev geweest was.

Op 20 januari 1991 – nog voor Oekraïne onafhankelijk werd en nog voor de Sovjetunie onbonden werd – kregen de bewoners van de Krim de vraag voorgelegd waar ze wilden bijhoren. Concreet: of ze als de autonome Socialistische Sovjetrepubliek wilden toetreden tot de Sovjetunie? De stemming gaf als resultaat: 93,6% van de stemmen voor afkoppelen van Kiev en aansluiten bij Moskou. De in 1945 afgeschafte autonome socialistische Sovjetrepubliek van de Krim werd op 12 februari 1991 door de Opperste Sovjet hersteld.

Op 17 maart organiseert Moskou een referendum over het laten voortbestaan van de Sovjetunie, en de Krimrepubliek is er voorstander van en wijst dus koppeling aan Kiev opnieuw af.

In december 1991 organiseert de Krimrepubliek een eigen referendum over zijn onafhankelijkheid. De  opkomst is niet heel groot, want de Oekraïners voelen zich al autonoom. Maar op 4 september 1991 roept Oekraïne zijn soevereiniteit uit.

Op 26 februari 1992  roept het parlement van de Krim dit gebied uit tot “Republiek van de Krim”, met instemming van Oekraïne. Op 5 mei 1992 wordt een grondwet aangenomen.

Oekraïne annexeert de Krim met militaire macht

Maar op 17 maart 1995 – Oekraïne is dan ook een autonome staat geworden – verklaart Kiev de grondwet van de Krim nietig en stuurt  een speciale troepenmacht naar het land om president Mechkov af te zetten en de Krimrepubliek de facto te annexeren. De bevolking komt op straat om te protesteren en de aansluiting van de Krim bij Rusland te eisen. Een gebeurtenis die in de Westerse media nauwelijks aandacht krijgt, noteert Jacques Baud.

Voortaan wordt de Krim per decreet bestuurd vanuit Kiev. In oktober 1995 formuleert het parlement van de Krim een nieuwe grondwet voor de “Autonome Republiek van de Krim”, maar binnen de grenzen van Oekraïne. Op 23 december1998 keurt het Oekraïense parlement die grondwet goed.

Maar dan volgt de staatsgreep in Kiev, waarbij nieuwe machthebbers de zaken in handen nemen. Die verklaren op 23 maart 2014 de wet op de officiële talen, waardoor het Russisch erkend werd als een officiële taal van Oekraïne, nietig. Het nieuwe bewind heeft niet alleen geen legaliteit, maar de beslissing is ook strijdig met een vriendschapsakkoord tussen Oekraïne en Rusland van 1997, becommentarieert Baud.

De reactie van de Krimrepubliek laat niet op zich wachten: de bevolking komt op straat om de wederaansluiting bij Rusland te eisen.

Poetin: “de bevolking beslist!”

Op 4 maart vraagt een journalist aan Vladimir Poetin of hij beoogt dat de Krim bij Rusland komt.  Die antwoordt: “Dat is niet ons streefdoel. In het algemeen vind ik dat alleen de inwoners van een bepaald land, die vrij zijn om te beslissen in alle veiligheid, kunnen en willen bepalen wat hun toekomst is. Als dat recht is toegekend aan de Albanezen van Kosovo, als dat in vele delen van de wereld mogelijk gemaakt is, dan is er niemand die het recht van de naties op zelfbeslissing uitsluit, dat, voor zover ik weet, vastgelegd is in meerdere VN-documenten. Maar wij lokken in geen geval een dergelijke beslissing uit en wakkeren dergelijke gevoelens niet aan.”

Op 6 maart beslist het parlement van de Krimrepubliek een volksraadpleging te organiseren over de vraag: bij Oekraïne blijven of aansluiting bij Rusland? Dat laatste blijkt de voorkeur te krijgen, en de autoriteiten van de Krim richten een aanvraag aan Moskou voor toetreding tot de Russische Federatie. Zo herstelt de Krimrepubliek het statuut dat zij bekomen had via een referendum, gehouden nog voor Oekraïne zelf onafhankelijk werd in 1991, en dat afgenomen was door Kiev in 1994-1995.

De Russische “groene mannetjes”: een verzinsel

Het verhaal over de Russische soldaten die in het groen gekleed en zonder militaire kentekens Oekraïne zouden zijn binnengedrongen om een Russische machtsovername met geweld te realiseren is een standaardnarratief in het Westen. Maar Jacques Baud, die in die tijd voor de NAVO op  de Krim werkte, legt uit dat het niet klopt.  Er was, volkomen legaal want overeengekomen in het SOFA-akkoord een Russische troepenmacht van 20.000 à 22.000 militairen aanwezig op de Krim, maar er kwamen geen soldaten bij.

Er waren ook Oekraïense troepen, grotendeels Russischtaligen, aanwezig, die van Kiev opdracht kregen op te treden tegen het volksprotest dat ontstond als reactie op het schrappen van het Russisch als officiële taal. Maar 20.000 van de 22.000 weigerden dat te doen en solidariseerden zich  met het protest. Ze verwijderden hun insignes en werden zo wat het Westen later “de groene mannetjes” ging noemen. Dat waren dus geen Russische invallers, maar overgelopen Oekraïense soldaten. Daar kwamen nog Russisch sprekende leden van de politie en van de grenswacht bij, in totaal ongeveer 35.000 Oekraïense overlopers. Daarnaast koos ook 70% van de vloot, inclusief de commandant, de kant van het protest.

Het Memorandum van Boedapest

Het Westerse discours probeert Rusland te criminaliseren door te stellen dat de integratie van de Krim in de Russische Federatie een “schending” zou zijn van het Memorandum van Boedapest uit 1994.  Die tekst begeleidde het afstaan van de Russische nucleaire wapens die nog op Oekraïens grondgebied stonden aan Rusland, en dit in ruil voor de Oekraïense veiligheid, onafhankelijkheid en territoriale integriteit.

Maar het Memorandum is geen juridisch document, maar een intentieverklaring, een uiting van goede  wil, en niet bruikbaar om te zeggen dat de re-integratie van de Krim in de Russische Federatie een schending van de Oekraïense territoriale integriteit zou zijn. Wel juridisch dwingend is het vriendschapsverdrag dat tussen de Russische Federatie en Oekraïne werd afgesloten op 31 mei 1997. Het is, zo merkt Jacques Baud op, de enige overeenkomst waarin Rusland de soevereiniteit van Oekraïne erkent.

Maar deze tekst bepaalt ook wat Oekraïners moeten garanderen: “de bescherming van de etnische, culturele, taalkundige en religieuze eigenheid van de nationale minderheden op hun grondgebied”, dus ook en vooral van de grote Russische minderheid.

Als na de putsch de nieuwe machthebbers het statuut van erkende Oekraïense taal van het Russisch schrappen, is dat een schending van het akkoord van 1997. Dat draagt ertoe bij dat de Russische Federatie de vraag van de Krim om toe te treden positief beantwoordt.

Oekraïne wacht tot de vervaldatum van het Memorandum om dan te beslissen om het niet te vernieuwen. Kiev heeft zich niet eerder teruggetrokken uit de overeenkomst, bijvoorbeeld omdat er meer Russische militairen in de Krimrepubliek aanwezig zouden zijn dan overeengekomen. Als de “groene mannetjes” werkelijk geïnfiltreerde Russische militairen zouden geweest zijn, was dat een perfecte reden geweest om te protesteren door het Memorandum op te zeggen, maar daar was geen sprake van. Wat bevestigt dat die mannetjes een propagandafabel zijn.

Is objectieve geschiedschrijving desinformatie?

Ik heb hier de kwestie van de Krim als voorbeeld genomen voor de aanpak van Baud: hij onderzoekt de voorgeschiedenis van een conflict door akkoorden en afspraken te bekijken, en de spanningen en de ingrepen die zich eerder voordeden en de tegenstellingen die aan het werk zijn.

Het beeld dat daardoor ontstaat verschilt heel sterk van het in het Westen gangbare, met als boosdoener Rusland en met name president Poetin, en daartegenover onschuldige, naar democratie snakkende Oekraïners van wie een stuk grondgebied wordt afgepakt. De Krim was al een autonome republiek voor Oekraïne autonoom werd en het was Oekraïne dat die autonome republiek met militair geweld onderwierp en inlijfde. De anti-Russische politiek van het op illegale wijze via een staatsgreep aan de macht gekomen pro-Westerse regime creëerde problemen. Dat met name door het afschaffen van het statuut van een erkende officiële Oekraïense taal van het Russisch – in weerwil van een vriendschapsakkoord met Rusland.

Dat de bevolking van de Krim daartegen in opstand kwam en zich terug bij de Russische Federatie wilde voegen, is begrijpelijk, en haar goed recht. Dat Kiev geen rekening hield met de volkswil en zijn wil wilde doordrukken was problematisch en onaanvaardbaar, en dreef de Krim tot toenadering tot Rusland. Recht van spreken daartegen heeft Kiev duidelijk niet: het had zelf de Krim gepakt zonder daar het recht toe te hebben, en heeft dus juridisch niets te eisen. Het  Westerse propagandaverhaal over de onrechtmatige annexatie van de Krim door Rusland is dus pure onzin.

Maar dat duidelijk maken is voor de EU denkelijk alweer pro-Russische propaganda en desinformatie…

Jacques Baud, Paix en Ukraine, Max Milo 2026, 379 p.

De onmisbare Amerikaanse blogger Simplicius, zeer deskundig in militaire aangelegenheden, constateert in zijn blog van 3/3/2026 dat de VS in de huidige oorlog met Iran de slechtste dag van een decennium meemaakten inzake verliezen in de lucht. Drie Amerikaanse gevechtsvliegtuigen, elk ter waarde van 90 tot 117 miljoen dollar, werden neergeschoten en bovendien verloren de VS bij een Iraans bombardement meerdere manschappen. Een pijnlijke zaak voor de zich almachtig wanende en zich als almachtig voordoende VS.

De vliegtuigen zouden zijn neergeschoten door “friendly fire”, per vergissing dus. Maar het officiële militaire rapport van de VS meldt dat ze werden aangevallen door Iraanse vliegtuigen. En dat terwijl de VS beweerden dat ze het luchtruim onder controle hebben! Dat is dus duidelijk ver weg van de realiteit.

Bovendien wordt de verklaring via “friendly fire” van de Koeweitse luchtafweer in twijfel getrokken vermits de Amerikaanse toestellen in de lucht aangevallen werden door Iraanse. Maar de VS hebben er natuurlijk alle belang bij om alles te reduceren tot een vergissing en het idee dat hun gevechtsvliegtuigen niet bepaald onoverwinnelijk zijn te elimineren. Niet alleen voor de propaganda, maar ook voor de business.

IFF deugt niet

De “friendly fire”-verklaring voor het neerhalen van de F-15’s verbergt nog een ander probleem. Het systeem dat vriend en vijand moet identificeren, het IFF-systeem of “Identify Friend Foe”-systeem van Amerikaanse makelij zou in Koeweit slecht of niet gefunctioneerd hebben. Alweer geen reclame voor het Amerikaanse wapentuig. Simplicius citeert een criticus die opmerkt dat het systeem nooit voldoet aan de opgegeven specificaties en dat de opleiding voor het gebruik ervan niet degelijk is…

De VS geven toe dat er 6 van zijn militairen omkwamen bij een Iraans bombardement. Iran spreekt van 650 slachtoffers. In een poging tot verklaring van het enorme verschil herinnert Simplicius eraan dat de VS bij dergelijke cijfers mensen met zwaar hersenletsel als “gewond” bestempelen, en niet als “slachtoffer”.

Rusland en China leveren technologie aan Iran, maar dat is niet genoeg…

Simplicius heeft nog meer interessants te zeggen in zijn blog, maar ik laat het hier even bij en stap over naar een bijzonder boeiend en informatief artikel van Silvia Boltuc, specialiste in internationale betrekkingen en “business consultant” met als titel: “Hoe Russische en Chinese technologie de Iraanse strategische diepte versterken”.

Daarin lees je o.a.: “Moskou en Beijing zijn overgegaan van diplomatieke bondgenoten naar ‘technologische ankers’ door Iran te voorzien van geavanceerde S-400 luchtverdediging, SU-35-gevechtsvliegtuigen en BeiDou-3 navigatie om Westerse stealth en verstoringscapaciteit te ontkrachten.”

En, opgelet: “Als Rusland en China nalaten te evolueren voorbij de levering van technologie naar actieve afschrikking, riskeren ze een ‘deficit aan geloofwaardigheid’ dat de mislukking van de multipolaire wereldorde zou kunnen signaleren en potentiële partners in het Globale Zuiden zou kunnen vervreemden.”

De relatie tussen Iran enerzijds en Rusland en China anderzijds was pas nog versterkt: “Eind 2025 en begin 2026 intensifieerde Iran zijn ‘kijk naar het Oosten’-politiek door de afronding van een uitgebreid strategisch partnerschap voor 20 jaar met Rusland en het versnellen van zijn 25-jarenprogramma voor samenwerking met China.”

De belangen van China en Rusland

Er staat dus in het huidige conflict tussen Iran enerzijds en Israël/VS anderzijds veel meer op het spel dan het regionale imperialisme van Israël. De kaarten op wereldniveau worden hier opgeschud. Voor China is de olievoorziening, waarvan een belangrijke leverancier als Venezuela door de VS wordt afgeremd, heel belangrijk en Iran is daarbij centraal.

Daarnaast is Iran natuurlijk een belangrijk knooppunt in het Chinese plan voor een landverbinding van China naar het Westen, met aansluitend zeeconnecties. Bombardementen op Iraanse havens als Asaluyeh of Bandar Abbas vernielen door China gesubsidieerde logistieke voorzieningen die een onafhankelijke, niet door het Westen gecontroleerde toegang tot de zee moeten garanderen.

Gelijkaardige logistieke belangen gelden voor Rusland, dat zijn INSTC (International North-South Transport Corridor) liet toekomen aan de Iraanse kust. “Het INSTC kende recordverkeer in januari 2026 toen de eerste regelmatige containertreinen met succes de regio van Moskou verbonden met de haven van Bandar Abbas.” Het INSTC is voor Moskou een onmisbare connectie met de Indische markt.

Rusland en China moeten zich sterker engageren…

Maar: “Nu Westerse sancties de Russische noordelijke routes isoleren, zou het verlies van de stabiliteit in Iran de investeringen in infrastructuur en connectiviteit kunnen doen instorten. Israël en de VS hebben bijvoorbeeld de strategische Iraanse haven van Bandar Abbas in de Perzische Golf als doelwit genomen.”

En: “Iran is een van de laatste ‘forten’ van Moskou tegen de Westerse hegemonie in Eurazië. Een pro-Westerse regimeverandering of een ‘failed state scenario’ in Iran zou een terminale slag vormen voor de ‘multipolaire’ wereldorde die de grootste machten van Eurazië hebben getracht op te bouwen.”

De multipolaire wereldorde redden

Silvia Boltuc besluit dan ook dat Rusland en China moeten opkomen voor Iran als ze het idee van een multipolaire wereld willen redden en niet willen afgaan: “Moskou en Beijing moeten dan ook verdergaan dan alleen maar het afwenden van risico’s en hun volgende fase van escalatie streng doseren om een totaal verlies aan regionale geloofwaardigheid te voorkomen.”

Simplicius: simplicius76@substack.com:

U.S. Suffers Worst Day of Air Losses in Decades as Iran Conflict Spirals

Silvia Boltuc:

How Russian and Chinese Tech Underpins Iranian Strategic Depth

De open brief die Michael von der Schulenburg stuurde aan de voorzitster van het Europees Parlement – zie mijn blog van gisteren – is voor een groot gedeelte identiek met die aan Ursula Von der Leyen. Alleen een korte passage richt zich met een aparte beschouwing tot Metsola. Daarin wijst de auteur op de verantwoordelijkheid van het Europees Parlement in het zoeken naar vreedzame oplossingen voor gewapende conflicten die burgers bedreigen.

Maar, zo zegt hij, de EU-resoluties gaan haast uitsluitend over militaire maatregelen en laten na diplomatieke pistes te overwegen. Dat is strijdig met het Charter van de VN. De EU onderhoudt ook geen contacten met Rusland, wat een heel ongewone situatie is. De briefschrijver acht het dan ook wijs om contact te zoeken met Rusland, dat een deel van Europa is en ons grote buurland zal blijven.

Originele tekst

” I am convinced that the European Parliament, representing people in 27 Member States, carries a particular responsibility to seek peaceful solutions to armed conflicts that impact or threaten our citizens. Unfortunately, the many resolutions adopted in support of Ukraine focus almost exclusively on military measures and fail to consider diplomatic avenues. This approach is not in line with the UN Charter. Moreover, there are currently no contacts—neither direct nor indirect, not even through the United Nations—with Russia. In all the wars I have encountered during my professional life, such a situation has never existed. There was always at least a small window kept open, if only to prevent the worst.

Despite the ongoing hostilities, I am convinced that it would be wise for this Parliament to reach out to Russia. After all, Russia is part of Europe and will remain our large neighbour.”

Bron: pascallottaz.substack.com

De Europarlementariër Michael von der Schulenburg die, zoals ik eergisteren schreef en illustreerde, een voorstel voor een onderhandelde oplossing van de oorlog tussen Rusland en Oekraïne promoot, stuurde open brieven naar de EU-verantwoordelijke voor buitenlandse betrekkingen en naar de voorzitster van het Europees Parlement. Hier zijn brief aan Kallas:

Letter to Kaja Kallas

At the sorrowful occasion of the fourth anniversary of the Ukraine war.

To: Ms. Kaja Kallas
High Representative of the European Union for Foreign Affairs and Security Policy and Vice‑President of the European Commission

Dear Ms. Kallas,

WE THE PEOPLE OF THE UNITED NATIONS (are) DETERMINED TO SAVE SUCCEEDING GENERATIONS FROM THE SCORGE OF WAR, WHICH TWICE IN OUR LIFETIME HAS BROUGHT UNTOLD SORROW TO MANKIND …

These are the opening words of the Charter of the United Nations. They were written in 1945, in the shadow of two devastating World Wars. For us Europeans, these words carry particular weight. Both World Wars began on our continent, and it was Europe’s peoples who suffered the greatest share of their destruction. We therefore bear a profound responsibility to ensure that such catastrophes never happen again.

On 24 February, the terrible war in Ukraine will enter its fifth year. It is the largest and by far the most dangerous conflict on European soil since 1945, and it carries the grave risk of engulfing the entire continent. As this war involves four nuclear powers, including the world’s two largest nuclear powers, any further escalation could get out of control and endanger humanity as a whole. Particularly worrying are the plans and rhetoric suggesting that the war should be continued indefinitely in the belief that this might one day produce a “victory”. What Europe needs is not victory through endless war, but the restoration of peace. That we Europeans have failed to prevent this war—and that after four years we have still not found a path to a peaceful settlement—should fill all parties to the conflict with deep shame.

Of the 750 million Europeans, 450 million live within the European Union. The Union therefore carries a special responsibility for peace on our continent. We must ask ourselves why we focused so much on arming the EU, while, at the same time, we neglected almost entirely any diplomatic efforts pursuing a peaceful solution. After four years of fighting, we have not even spoken to the other conflict party, Russia. Yet all EU member states, as well as Russia, have ratified the UN Charter and are therefore obliged “to take collective measures for the prevention and removal of threats to peace, and for the suppression of acts of aggression or other breaches of the peace, and to bring about by peaceful means, and in conformity with the principles of justice and international law, adjustment or settlement of international disputes or situations which might lead to a breach of the peace” (UN Charter, Chapter I, Article 1(1)).

After so much bitterness and hatred, it will require great courage from all sides to sit together and talk in pursuit of peace. But that is precisely what must now be done. I listened carefully to your remarks at the Munich Security Conference a few days ago, and I hope you will keep an open mind: this is a war on the European continent, and it will ultimately have to be resolved through diplomacy by Europeans.

In this context, I would like to draw your attention to a proposal for intra‑European peace talks aimed at achieving a negotiated end to the war in Ukraine. A group of eminent German personalities1 and I have drafted this proposal under the title “Ukraine and Russia: How this war can be ended with a negotiated peace.” A copy is attached.

The core idea of our proposal is to appeal to the shared responsibility of both the European Union and Russia for Ukraine as a European state and for the future peace and security of our continent. In this spirit, we propose that all sides agree in advance on three overarching objectives to guide future negotiations:

• To secure the future of Ukraine as a sovereign, independent, and functional European state and, after four years of a devastating war, to restore hope for its people.
• To lay the foundations for a pan‑European security and peace order that takes into account the legitimate security interests of both Ukraine and Russia, by building on existing international treaties such as the 1990 Charter of Paris for a New Europe.
• On this basis, to identify possible solutions to the key issues that—given a corresponding willingness to compromise by all parties—could bring the war to an end.

Agreeing on such predetermined objectives could help break through the entrenched atmosphere of hostility and war rhetoric and place future negotiations on a more constructive footing. To elaborate on these ideas, General Kujat and I have written an article entitled “Europe now needs the courage to pursue peace – A call for peace on the fourth anniversary of the war in Ukraine.” A copy is attached.

General Kujat was once the highest-ranking officer of the Bundeswehr and former Chairman of the NATO-Russia Council and the NATO-Ukraine Commission of Chiefs of Defence. He has extensive knowledge and experience of Ukraine and Russia while working for Federal Chancellors Schmidt and Kohl as well as Head of the Military Policy Department and Head of the Planning Staff at the Federal Ministry of Defence.

As for myself, I draw on 34 years of living and working for the United Nations and shortly the OSCE in countries at war or affected by armed conflict around the world, including eight years as UN Assistant Secretary General reporting directly to the UN Security Council. Together, we bring extensive experience and insight relevant to addressing complex crises such as the war in Ukraine. If you consider it useful, we would be glad to meet with you and your colleagues to discuss our peace proposal in greater detail.

Pursuing peace requires not only knowledge—it requires, above all, courage. I wholeheartedly wish you this courage. The people of Europe, on whatever side of the front line they may find themselves, will be grateful.

With the assurances of my highest consideration,

Yours sincerely,

Michael von der Schulenburg

Overgenomen van pascallottaz.substack.com, met correctie van een tikfout.

De oorlog tussen Rusland en Oekraïne is nu vier jaar bezig en als bijdrage daarover brengt De Morgen van dit weekeinde een lang artikel van Joanie De Rijke, die vier slachtoffers van de oorlog interviewt, mensen in Lviv en in Kiev. Goed gemaakte interviews die de ellende van de slachtoffers op pakkende wijze illustreren: blijvende verminkingen en letsels, omgekomen partner en kinderen, proberen voort te leven na al de meegemaakte verschrikkingen.  

Je begrijpt de man die door een toeval een raketaanval overleefd heeft, maar vrouw en kinderen verloor, en die zegt: “Mijn leven is vastgelopen. Allemaal door dat stuk ongedierte in Moskou.”

Je moet het Russische leger en de Russische president inderdaad verwijten dat ze het niet nauw nemen met het respect voor de burgerpopulatie in vijandig gebied, en ook de behandeling van gevangenen (waarover in een van de interviews afschuwelijke details worden meegedeeld) is aan te klagen.

Alleen Rusland?

Toch is dit soort interviews slechte journalistiek. Ze suggereren dat Rusland en alleen Rusland de slechterik is en de oorzaak voor de oorlogsellende. Maar je kan ongetwijfeld gelijkaardige interviews maken met Russische slachtoffers van aanvallen door Oekraïne, en over de mishandeling van Russische gevangenen in Oekraïne.

Een journalist maakte bijvoorbeeld lang geleden al melding van een Oekraïens filmpje dat circuleerde waarin een Russische gevangene de ogen werden uitgestoken. En er is ongetwijfeld akeligs te vertellen over de manier waarop de fascistische troepen van Kiev met “collaborateurs” zijn omgegaan, waarbij dat begrip uiterst ruim geïnterpreteerd kon worden: het aannemen van brood van de Russen was al collaboratie.

Knoeien door weglaten

Je moet, denk ik, ook goed voor ogen houden dat – in tegenstelling tot het Westerse propagandaverhaal – de oorlog begonnen is door Kiev en tegen alle regels en alle moraal in: het is Kiev dat met militair geweld (en sluipschutters) de opstandige provincies in de Donbas aanviel, wat naar schatting zo’n 10.000 doden opleverde, voor een groot deel burgers. De Russische interventie betekende de redding van vele mensenlevens, want het geweld vanuit Kiev escaleerde en een bloedbad in de Donbas was nakend.

De Russische aberraties aan de kaak stellen is een goede zaak, maar niet als je de Oekraïense weglaat, en die van de NAVO. Poetin kopieerde zijn interventie op die van de NAVO in Joegoslavië, waar zogenaamd een bedreigde minderheid van de bevolking moest worden gered. Voor die redding beschoot de NAVO civiele gebouwen en bracht daarbij vele burgers om. Ook de in een interview van Joanie De Rijke vermelde afschuwelijke praktijk van de dubbele aanval werd door de NAVO al toegepast: bombarderen of beschieten, wachten tot de hulpverlening aan de slachtoffers op gang komt, en dan opnieuw beschieten of bombarderen, zodat ook de hulpverleners omkomen.

De op zich lezenswaardige interviews die De Morgen brengt dragen bij tot de ideologische verdwazing die Rusland de schuld van alles geeft en de context weglaat. Wie de NAVO en Kiev niet veroordeeld heeft, maar alleen Rusland oorlogsmisdaden verwijt, speelt vals. En daarbij wordt het probleem van de oorlog en het overschrijden van alle drempels van wet en humaniteit verdronken in selectief en partijdig medeleven met een bepaald niet onschuldig Oekraïne. Het eindresultaat is journalistiek geknoei.

De piste voor een oplossing van het conflict rond Oekraïne die bepleit wordt door generaal b.d. Harald Kujat en EU-parlementariër en gewezen VN-topmedewerker Michael von der Schulenburg berust op een goed doordacht voorstel dat uitgewerkt werd door deze twee deskundigen en vier Duitse academici: Peter Brandt, Hajo Funke, Johannes Klotz en Horst Teltschick. Hun voorstel werd op 5 januari 2026 gepubliceerd in de Berliner Zeitung en wil een haalbare route tonen naar een staakt-het-vuren en uiteindelijk naar een vredesverdrag. Een alternatief voor een capitulatie en voor verdere escalatie. Hoe zien deze specialisten de zaak?

Eerst en vooral: heel ruim! Het gaat om meer dan het beëindigen van de oorlog. Er moet ook een fundering zijn voor een pan-Europese veiligheids- en vredesorde, en daarbij moeten de veiligheidsbelangen zowel van Rusland als van Oekraïne in acht genomen worden.

Het simpelweg stopzetten van de gevechten is geen oplossing als er geen afdwingbare engagementen van de beide kanten zijn: “zelfs kleine incidenten kunnen nieuwe gevechten ontketenen, het wederzijdse wantrouwen verdiepen en daardoor de start van substantiële vredesgesprekken nog moeilijker maken”.

De auteurs van het voorstel vinden het bemoedigend dat Frankrijk, het VK, Duitsland en andere Europese staten mee willen doen met Trumps initiatief om een onderhandelingskader voor vrede te lanceren. Als de vredesinspanningen falen is er immers een groot gevaar dat het conflict escaleert tot een ruimere Europese oorlog met het risico van nucleaire escalatie…

Uitgangspunten

Vredesgesprekken mogen volgens de auteurs niet langer gehinderd worden door maximalistische eisen. Zonder compromissen is er geen oplossing mogelijk. Dat klopt, maar het maakt er meteen benieuwd naar welke compromissen haalbaar geacht worden.

Voorafgaand aan onderhandelingen zijn er goede bedoelingen nodig, dat is duidelijk. Het vredesplan stelt o.a. dat de partijen in het conflict “elkaar niet langer zien als tegenstanders en zich engageren om terug te keren naar de principes van gelijke en ondeelbare veiligheid.” Zij moeten ook toezeggen af te zien van het dreigen met of het gebruiken van geweld en voorbereidingen van oorlog tegenover de andere partij.

Dit lijken me wijze uitgangspunten. Een staakt-het-vuren is maar al te vaak een trucje om in stilte de eigen troepenmacht te versterken, voor bevoorrading te zorgen, meer wapens in gereedheid te brengen enz. Dus om militaire winst te boeken, niet om tot vrede te komen.

Concrete voorstellen

Praktisch gezien stelt het vredesplan voor dat er een gedemilitariseerde zone van 60 km breed komt met als middellijn de frontlinie. Die moet gemonitord worden door een VN-vredesmacht volgens kapittel VII van het VN-charter. Er mogen geen lidstaten van de NAVO aan deelnemen.

Interessant aan deze benadering is dat bestaande instanties en akkoorden die van nut kunnen zijn in het voorstel geactiveerd worden: allereerst de VN, die toch juist o.a. voor dit soort problemen gecreëerd is, maar ook het OSCE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa).

Ook de NAVO wordt niet vergeten of aan de kant geschoven: die moet haar samenwerking met Rusland reactiveren op basis van de gemeenschappelijke acte van 27 mei 1997, waarin mechanismen en procedures voor crisismanagement en conflictoplossing zijn vastgelegd. De NAVO en de Russische Federatie moeten hun CFE-verdrag over conventionele strijdmachten actualiseren en in het bijzonder de regels voor contactzones aanscherpen.

Zij moeten ook akkoord gaan met gesprekken over de beperking en de verificatie van Europese ABM-systemen, inclusief het systeem van ballistische defensieraketten van de NAVO. En zij moeten een niet-aanvalspact sluiten, met o.a. een overleggroep en een controletoelating voor de beide partijen.

Het Open-hemel-verdrag moet heropgestart worden. Dit akkoord dat in 1992 tot stand kwam en in 2002 actief werd opgevolgd voorzag dat de deelnemende landen vanuit de lucht elkaars gebied mochten bekijken. In 2020 trokken de VS zich hieruit terug, in 2021 deed Rusland hetzelfde. Dit verdrag staat voor een beleid van open kaart spelen en vertrouwen creëren. Het kan volgens het vredesplan van nut zijn i.v.m. de veiligheidsgaranties voor Oekraïne.

Economische samenwerking en een veiligheidsorde

Ook de EU wordt in het vredesplan niet vergeten. Er is niet alleen geen bezwaar tegen het lidmaatschap van Oekraïne in de EU, maar er wordt ook een Europese Vrijhandelszone gecreëerd tussen de EU en de Russische Federatie.

Daarnaast moet worden gewerkt aan een algemeen Europese veiligheids- en vredesorde, volgens de auteurs van het plan de enige garantie voor de veiligheid en de vrijheid van Oekraïne. De weg daarheen ziet het plan via een conferentie in CSCE-formaat die voortbouwt op het Charter van Parijs en de Slotakte van Helsinki.

Balans

Het interessante aan het vredesvoorstel is dat het vertrekt van:

• De goede wil van de partijen in het conflict en hun bereidheid om compromissen te zoeken;
• Het respecteren van de belangen van elk van de partijen (ook van de Donbasrepublieken die hun onafhankelijkheid hebben uitgeroepen);
• De erkenning dat de NAVO medeschuldig is aan het ontstaan van de oorlog en dat er daaraan aangepaste afspraken moeten komen;
• Het teruggrijpen naar uitspraken, standpunten en oplossingen uit het verleden: bijvoorbeeld dat Oekraïne een neutrale staat was en nu opnieuw moet worden, dus geen NAVO-lidmaatschap voor dat land en evenmin NAVO-troepen of troepen van NAVO-lidstaten in Oekraïne, en terugkeer naar het standpunt van Zelenski die de neutraliteit bespreekbaar vond kort na het uitbreken van de oorlog met Rusland (zo staat het ook in het vredesplan van Istanboel), maar die van mening veranderde en in september 2022 weer voor een NAVO-lidmaatschap ijverde en solliciteerde.
• Het kaderen van het militaire conflict en het oplossen ervan binnen de ruimere context van een Europese veiligheidsorde, gebaseerd op afspraken, openheid en permanente controle.
• Het accentueren van de noodzaak om het probleem in die zin op te lossen om een grotere oorlog en het risico van inschakeling van kernwapens te voorkomen.
• Het aansturen op economische samenwerking, wat de verstandhouding tussen de partijen ten goede kan komen en militaire acties kan voorkomen.

Hoe verhoudt het plan zich tot de actuele onderhandelingen; waar lopen die op vast?

Afgezien van de kwestie van de goede wil die nog lijkt te ontbreken, wat begrijpelijk is, lijken de grote struikelblokken in de onderhandelingen de territoriale kwestie (Rusland wil de hele Donbas, Oekraïne wil geen grondgebied afstaan) en de veiligheidskwestie (Oekraïne wil militaire bescherming en steun van de NAVO of van andere Westerse troepen, Rusland wil niets daarvan). Het vredesplan vanuit Duitsland lijkt hier goede ideeën te bieden.

Maar afgezien van de interessante suggesties van het vredesplan van Kujat en Von der Schulenburg en de deskundige academici is het vooral van belang dat er binnen de EU – waar de verantwoordelijke voor het buitenlands beleid grof anti-Russische propaganda verspreidt en totaal ondiplomatisch te werk gaat en waar het globale beleid onverantwoord en militant anti-Russisch is, een ander geluid weerklinkt, en meteen ook goed onderbouwd met voorstellen.

Behalve voor de EU is het ook voor het anti-Russische Duitsland belangrijk dat er een tegeninitiatief genomen wordt, dat tegelijk een rem is op de krankzinnige militariseringsdrang die Duitsland in zijn greep heeft. (Met navolging door o.a. het verdwaasde België.) De opstelling van de EU en van vele Europese landen is gevaarlijk voor het voortbestaan van Europa zelf – escalatie tot een nucleaire oorlog zou een totale ramp worden. Terugkeer naar de nuchterheid en naar overleg en goede nabuurschap zijn hier aangewezen, en het vredesplan van het Duitse team is een stap in de goede richting, zodat je mag wensen dat het ernstig genomen wordt en zoveel mogelijk gerealiseerd.

https://michael-von-der-schulenburg.com/en/ukraine-and-russia-towards-a-negotiated-end-to-the-war/

Na vier jaar oorlog in Oekraïne: een deskundige oproep tot het sluiten van vrede door twee prominente Duitsers, EU-parlementariër Michael von der Schulenburg en generaal b.d. Harald Kujat.

Op 18 februari publiceerden Michael von der Schulenburg, die onder meer topmedewerker van de VN geweest is, en Harald Kujat, een gepensioneerde Duitse topmilitair die ook een NAVO-functie gehad heeft, een oproep tot vrede in Oekraïne.

Daar gingen studiewerk en eerdere publicaties aan vooraf: generaal b.d. Kujat en de academicus Prof. H. Funcke onderzochten samen de vredesonderhandelingen in Istanboel tussen Oekraïne en Rusland. Die hebben enkele maanden na het uitbreken van de oorlog bijna tot een akkoord geleid, maar dat werd gesaboteerd door het Westen: “Er bestaat nauwelijks nog twijfel over  dat deze vredesonderhandelingen mislukt zijn door het verzet van de NAVO en in het bijzonder van de VS en het VK. Een dergelijk vredesakkoord zou gelijk geweest zijn aan een nederlaag voor de NAVO, een einde van de expansie naar het Oosten van de NAVO en daarmee een einde voor de droom van een wereld die door de VS gedomineerd wordt.”

Er moet oorlog zijn en blijven om Rusland te verzwakken…

Het is heel zinvol het tegengewerkte akkoord en de onderhandelingen daarvoor opnieuw te bekijken, omdat er toen al heel veel bereikt was en er vandaag naar kan worden teruggegrepen. Enkele belangrijke gegevens:

• Zelenski en zijn regering waren zeer geïnteresseerd in het snel beëindigen van de oorlog via onderhandelingen.
• “In tegenstelling tot Westerse visies waren Rusland en Oekraïne het erover eens dat de geplande uitbreiding van de NAVO de oorzaak van de oorlog was. Daarom concentreerden ze de vredesonderhandelingen op de neutraliteit van Oekraïne en zijn afzien van een NAVO-lidmaatschap. Van de andere kant zou Oekraïne zijn territoriale integriteit behouden hebben, met uitzondering van de Krim.”
• “De onderhandelingspositie van Oekraïne is vandaag veel slechter dan ze nog was in 2022. Vandaag zou Oekraïne grote delen van zijn territorium kunnen verliezen.”
• De tegenwerking vanuit het Westen werd op 20 april 2022 door de Turkse minister van buitenlandse zaken Mevlüt Cavusoglu in een interview met CNN als volgt samengevat: “Enkele staten wilden dat de oorlog in Oekraïne voortduurt om Rusland te verzwakken.”

Het vredesplan van Istanboel (29 maart 2022)

De onderhandelingen leidden tot een gemeenschappelijke verklaring in tien punten, die ik hier vrij samenvat:

1. Oekraïne zou een neutrale staat zijn en niet behoren tot een blok. Het zou afzien van de ontwikkeling van atoomwapens. Het zou internationale juridische garanties krijgen. Mogelijke garantiestaten hiervoor: Rusland, Groot-Brittannië, China, de VS, Frankrijk, Turkije, Duitsland, Canada, Italië, Polen en Israël en eventuele andere staten.
2. Die internationale veiligheidsgaranties zouden niet van toepassing zijn op de Krim en op Sebastopol en op bepaalde gebieden in de Donbas.
3. Oekraïne zegt toe niet toe te treden tot een militaire coalitie en geen buitenlandse militaire steunpunten of troepen op zijn gebied toe te laten. Internationale militaire oefeningen kunnen alleen met toestemming van de garantiestaten plaats vinden. De garantiestaten zullen de toetreding van Oekraïne tot de EU ondersteunen.
4. Oekraïne en de garantiestaten komen overeen dat zij in geval van een aanval op Oekraïne binnen de drie dagen consultaties houden over de te verlenen hulp in het kader van artikel 51 van het VN-charter over het recht op zelfverdediging. Die hulp kan bestaan uit het afsluiten van het Oekraïense luchtruim, het leveren van wapens en het gebruik van geweld om de veiligheid van Oekraïne als permanent neutrale staat te herstellen en in stand te houden.
5. Alle maatregelen tot verdediging van Oekraïne worden onmiddellijk aan de VN-veiligheidsraad gemeld. Ze worden stopgezet zodra de Raad de nodige maatregelen genomen heeft.
6. Om provocaties te voorkomen wordt een mechanisme gecreëerd voor consultaties tussen Oekraïne en de garantiestaten.
7. Het verdrag geldt voorlopig vanaf zijn ondertekening door Oekraïne en alle of de meeste garantiestaten. Het verdrag wordt van kracht nadat de neutrale status van Oekraïne in een landelijk referendum is goedgekeurd, de Oekraïense grondwet navenant aangepast is en de ratificatie door de parlementen van Oekraïne en van de garantiestaten gebeurd is.
8. Over de Krim en Sebastopol zullen er bilaterale onderhandelingen komen voor een periode van 15 jaar. Zowel Oekraïne als Rusland zeggen toe de problemen niet met militaire middelen te zullen oplossen en de diplomatieke benadering voort te zetten.
9. De beide partijen zullen hun consultaties voortzetten en daarbij andere garantiestaten betrekken om de veiligheidsgaranties voor Oekraïne, de modaliteiten voor een wapenstilstand, de terugtrekking van troepen en paramilitaire organisaties en de continue opening van veilige humanitaire doorgangen voor te bereiden en af te spreken, evenals de uitwisseling van lijken en de vrijlating van krijgsgevangenen en geïnterneerde burgers.
10. De beide partijen achten het mogelijk een ontmoeting tussen de presidenten van Oekraïne en Rusland te organiseren om een verdrag te ondertekenen en/of politieke besluiten over andere onopgeloste vragen te nemen.

Maar dit alles werd tenietgedaan door de NAVO die op voortzetting van de oorlog aandrong. De doelstelling van het Westen was Rusland een militaire nederlaag toe te brengen.

Als je het vredesplan dat bereikt werd kort na het uitbreken van de oorlog tussen Oekraïne en Rusland – een interventie van Rusland in de al jaren aanslepende en escalerende oorlog tussen Kiev en de opstandige Donbasprovincies – vergelijkt met wat er de laatste tijd geopperd is door de infame “coalitie van de vrijwilligers”,  zie je hoezeer hun visie daarvan afwijkt en in feite de vredesonderhandelingen opnieuw saboteert. Troepen van NAVO-landen in Oekraïne? Dat is de totale miskenning van de veiligheidsbehoeften van Rusland, en dus alleen maar bedoeld om het conflict voort te zetten en te verergeren…

Het gaat er dus om opnieuw te bekijken wat er kort na het uitbreken van het conflict al bereikt was, en daarop voort te bouwen: o.a. de neutraliteit van Oekraïne en de veiligheidsgaranties voor dat land, maar ook voor Rusland.

Michael von der Schulenburg en Harald Kujat hebben samen met een aantal academici een concept voor een vredesplan voorgelegd, dat op 5 januari in de Berliner Zeitung gepubliceerd werd en dat zij nu aan het promoten zijn. Daarover meer in een volgende aflevering van deze blog.

Ukraines gescheiterte Friedensverhandlungen

De verslaggeving over de oorlog in Oekraïne in de media wordt uiteraard sterk beïnvloed door de belangen die in het spel zijn en de mogelijke partijdigheid en politieke bedoelingen van de informatiebronnen.  Ik moest lachen toen ik gisteren op de voorpagina van De Standaard las: “Met hulp van Musk boekt Oekraïne snelste terreinwinst sinds 2023” en in de intro: “Starlink en te grote verliezen wegen op het Russische leger.”

Hoe strategisch belangrijk die “terreinwinst” is, legt de auteur van het artikel, Dominique Minten, niet uit. De strategische prioriteiten van het Russische leger worden allicht niet bepaald door de initiatieven van Oekraïne? Tijdens die Oekraïense “terreinwinst” werkte Rusland toch door aan de veroveringen waar het mee bezig was?

Gelukkig is er nog de blogosfeer, waar veel informatie circuleert en waar ik o.a. graag te rade ga bij de onmisbare Amerikaanse blogger Simplicius, die met veel kennis van zaken en militair en geografisch gedetailleerd de oorlog volgt en begeleidt.

Een bedenking die ik meteen had bij het lezen van het artikel in De Standaard is: zijn die Russen echt zo ongelooflijk stom dat ze zich militair-strategisch afhankelijk maken van de Amerikaanse satellieten van Elon Musk?

Bij Simplicius lees ik dat de Russische onderminister van defensie, Alexei Krivoruchko, verklaarde: “De afsluiting van Starlinkterminals had geen invloed op de operaties onder Russisch commando en op controlesystemen in Oekraïne.” En ook: “Starlink werd maar door enkele Russische eenheden gebruikt en op de eerste plaats om de ‘vijand te misleiden’.”

En verder: “De Starlinkterminals zijn al twee weken afgekoppeld, maar dat had geen invloed op de intensiteit en de effectiviteit van de dronesystemen, wat bevestigd wordt door de objectieve controlegegevens over de vernietiging van vijandige uitrusting en mankracht.”

Maar hoe geloofwaardig zijn die uitspraken? Simplicius is, zoals steeds, heel voorzichtig: “Het is aan u om te beslissen of zijn woorden te vertrouwen zijn of niet – veel Russische frontlijnberichten beweerden het totaal tegenovergestelde, maar ook die hebben een beperkt bereik van observatie. Er is niemand die met finale autoriteit kan getuigen welk effect er was op de globale reikwijdte en de omvang van de Russische militaire operaties aan het hele front – niemand behalve de gezagsdragers die deze data ter beschikking hebben, maar hun betrouwbaarheid kan betwijfeld worden omwille van de propagandabehoeften in oorlogstijd.”

Overigens meldt Simplicius ook dat na de afsluiting van Musks satellieten Rusland een eerste onderdeel van een alternatief communicatiesysteem heeft gelanceerd naar de stratosfeer: het 5G-platform Barrazh-1, dat internetverbindingen met hoge snelheid mogelijk maakt.

Hoe groot of hoe klein was de invloed van Musks manoeuvre?

De meeste Russische topinformatiekanalen spotten met de informatie van de onderminister van defensie en maakte die belachelijk, registreert Simplicius. Maar een Oekraïense topanalist, Myroshnykov,  postte iets van een heel andere strekking: “Ondertussen zijn er verbeteringen in stellingen aan het snijpunt van Alexandrovsk (Dnieperregio) en de richting van Gulyapole (…) De niet-functionerende ‘Starlinks’ van de vijand hebben daar niets mee te maken. Die scheppen lichte complicaties voor de communicatie van de vijand en het beleid op het slagveld. Maar die wordt er niet door verlamd.”

Een andere Oekraïense topanalist stelt dat de herovering van grondgebied door Oekraïne veel mensenlevens kostte, en vindt: “We waren beter defensief gebleven.” Een andere belangrijke bron bevestigt de zware verliezen, en efficiënte verdediging door de Russen: “De vijand is efficiënt in de verdediging en de ondersteuning: aanvallen met Onbemande Bewapende Tuigen in alle richtingen.”

Terwijl Oekraïne terrein “herovert”, gaat Rusland rustig verder met zijn offensief aan het raakpunt van de regio’s Zaporizhia en Dnipropetrovsk. Van een kentering in de oorlog en de machtsverhoudingen is niets te merken. Ook niet omwille van de “grote verliezen” die zouden “wegen op het Russische leger”. Ook hier moet je beducht zijn voor propaganda.

Simplicius citeert voorbeelden van Westerse informatiekanalen die buitensporige cijfers over de Russische verliezen verspreiden. Maar in Oekraïne heeft een commandant van een Azovbrigade in een interview zijn ongeloof uitgesproken over de Oekraïense statistieken over Russische verliezen, die in werkelijkheid veel kleiner zijn, volgens hem.

Een Oekraïens militair informatiekanaal stelt dan weer dat de werkelijke verliezen van Oekraïne vijf maal hoger liggen dan officieel wordt meegedeeld… De BBC berichtte: “Geconfronteerd met een demografische catastrofe, betaalt Oekraïne soldaten om hun sperma te laten invriezen.”

De “serieuze” pers en de blogosfeer zijn twee verschillende werelden. Als die pers ernstig wil worden genomen, zal ze toch wat kritischer en zelfkritischer moeten worden, en ook de blogosfeer moeten raadplegen om de eigen achterlijkheid te compenseren.

SITREP 2/17/26: AFU Shows Signs of Life With Successful Counterattacks? + Russian Starlink Outage Problems, and More

Simplicius

Feb 18, 2026

https://simplicius76.substack.com/p/sitrep-21726-afu-shows-signs-of-life

Repliek van Albanese op Barrot: https://youtu.be/CClBvRzxrCI  

De goed ingestudeerde aanval van de Franse Minister Barrot, die in het parlement aankondigde het ontslag van de bijzondere rapporteur van de VN Albanese te zullen eisen, kort daarna bijgevallen door de Duitse minister Wadephul, was niet alleen een slag in het water, maar ook een krachtige zelfridiculisering. Hij maakte immers gebruik van woorden uit een gemanipuleerde video, die Albanese nooit op die manier gezegd had.

Barrot probeerde zich snel te redden door uit te leggen dat het niet alleen dat ene zinnetje was dat aanleiding was voor zijn eis, maar het geheel van het optreden van de rapporteur. Maar ook de andere beweringen van de minister werden inmiddels door Albanese weerlegd – zie haar interview met L’humanité op youtube.

Waar wordt de Franse politiek naartoe gemanoevreerd?

Maar inmiddels is de vraag gerezen naar een mogelijke wending in het Franse beleid t.o.v. Israël. Macron heeft het idee van een Palestijnse staat verdedigd, maar Barrot, vervalt nu in een onredelijk verdedigen en in bescherming nemen van Israël. Wat moet dat? Wat willen de heren? Wil Barrot zich straks kandidaat stellen voor het presidentschap en zich daarvoor de gunst van het rabiate Franse Jodendom verwerven? Of is het alleen maar de bedoeling goede banden met Israël te cultiveren voor de business in de twee richtingen?

Het incident staat niet alleen. Er is blijkbaar een toenemende kritiek op en repressie van de pro-Palestijnse beweging in Frankrijk. Het jongste voorval betreft een jongeman van uiterst rechts die in elkaar werd geslagen en overleed in de marge van een lezing van de pro-Palestijnse EU-parlementariër Rima Hasan in Lyon. Het is nog onduidelijk door wie hij werd gemolesteerd, maar in de media wordt toch luidkeels beweerd dat extreem-links verantwoordelijk is, en campagne daartegen gevoerd. En meteen wordt pro-Palestijns dan synoniem voor linkse gewelddadigheid, zeg maar terrorisme… De beschuldiging van terrorisme of steun daaraan of goedkeuring daarvan is een vast onderdeel van het arsenaal middelen dat in allerlei landen ingezet wordt tegen links en tegen pro-Palestijnse personen en groeperingen.

De kern van het manoeuvre van Barrot is natuurlijk duidelijk: discussie proberen te creëren over de persoon van Albanese en trachten haar in diskrediet te brengen en zo vermijden dat over de inhoud van haar kritische rapportering over Israël (en de betrokkenheid van andere landen en hun bedrijven bij zijn criminele daden) hoeft of kan gepraat worden. En meteen haar goed gestoffeerde en weldoordachte rapporten ook naar de prullenmand verwijzen. Een door en door kwaadaardig opzet, waarachter je allerlei vunzigheid mag vermoeden. (Zoals bekend heeft Albanese ook uitgezocht en gepubliceerd welke bedrijven medeplichtig zijn aan de genocide in Gaza door hun leveringen van wapens of onderdelen… Foei!)

Something rotten in the state of Germany…

Van Duitsland is bekend dat het een pathologische liefdesrelatie met Israël heeft, gekoppeld aan genocide. Beide landen samen werkten mee met de VS bij de door dat land gecreëerde genocide in Indonesië. Die zaak is nog altijd niet uitgeklaard in Duitsland. Documenten die inmiddels vrij toegankelijk zouden moeten zijn, worden nog altijd geheim gehouden. Het gore Duitse verleden moet toegedekt blijven… En dat Duitsland wapens levert aan Israël is geen geheim.

Francesca Albanese eist nu verontschuldigingen van minister Barrot. En er zijn al juristen die hem een proces willen aandoen…