De Brusselse Ruslandkenner en expert internationale betrekkingen Gilbert Doctorow publiceerde een Open Brief aan Bart De Wever. De aanleiding was het optreden van de premier op de conferentie die De Tijd en L’Echo vorige week organiseerden over de toekomst van Europa. De bijdrage van De Wever is te zien op Youtube: https://youtu.be/_NvyEo_9j-Y . (Foto: screenshot daaruit.)
Doctorow complimenteert De Wever eerst voor zijn standpunt tegen de confiscatie van de Russische tegoeden in België en voor zijn goed Engels, maar brengt vervolgens interessant kritisch commentaar. Hij begrijpt de kritiek van De Wever op de fouten van de EU, maar komt dan bij de relatie met Rusland.
Doctorow verwijt De Wever dat hij vanuit een Koude Oorlogsideologie denkt en niet vanuit realisme en pragmatisme: “De hele constructie van uw oplossingen voor de ziektes van Europa staat op drijfzand, terwijl reële funderingen voor het opbouwen van de toekomst makkelijk bereikbaar zijn als u uw ogen wilt opendoen en hypocriet taalgebruik en denken wilt opzijschuiven.”
Het zijn de vooroordelen over Rusland die De Wevers politiek sturen en het land in gevaar brengen: “Door uw aansluiten bij de Europese leiders die een oorlog met Rusland voorbereiden in 2030 stelt u België bloot aan een veel grotere mogelijke nationale catastrofe dan de instorting van Euroclear omwille van gestolen Russische tegoeden.”
Misvattingen over Rusland en Oekraïne
De Wever blijft spreken over Rusland als over een dictatuur en over Oekraïne als een democratie. Doctorow wrijft hem de welbekende maar altijd weer verdrongen feiten onder de neus: Oekraïne is een brutale autoritaire staat waar de media onder staatscontrole staan en het bewind corrupt en gewelddadig is. Het bewind is het resultaat van Amerikaanse inmenging.
Rusland is ook helemaal niet de dictatuur die De Wever erin wil zien, en Poetin niet de dictator die Ursula von der Leyen wel is. “De heer Poetin is geen autocraat. Hij is een politicus die manoeuvreert tussen tegenstrijdige belangen in de samenleving, net zoals u moet doen. Hij is een jurist van beroep en, terloops gezegd, hij regeert vanuit juridische overtuigingen. Zijn ‘Speciale Militaire Operatie’ is strikt ingeperkt door de bevoegdheid die hij zocht en verkreeg van het parlement. Het is geen totale oorlog, die de totale vernietiging van Kiev zou toelaten én van het Zelenskiregime, wat helemaal binnen de capaciteiten van de Russische wapens ligt. Dat zou kunnen gebeuren, maar enkel als Poetin naar het parlement gaat voor een oorlogsverklaring. Ik contrasteer dit aan wetten gebonden gedrag van de Russische leider met wat u de heer Trump ziet doen in Venezuela, in Iran en elders, namelijk met oorlog dreigen of hem beginnen zonder enige autorisering door het Congres, waartoe hij wettelijk verplicht is.”
De EU verwaarloost de relatie met Rusland
De EU maakt nu veel tamtam over wat gepresenteerd wordt als grote economische successen, zoals de overeenkomst met India en het Mercosurakkoord. Maar volgens Doctorow stelt dat allemaal niet zoveel voor: “much motion without movement”. Hij voorspelt ook dat dat snel zal blijken. Maar ondertussen verwaarloost de EU de voor de hand liggende economische samenwerking met Rusland.
“Als Europa normale relaties kan hebben met een groot aantal landen over de hele wereld die niet de ‘Europese waarden’ delen in hun binnenlandse politiek, waarom is dat dan onmogelijk met Rusland?”
Doctorow stelt duidelijk dat De Wever zijn geloofwaardigheid ondermijnt door zijn beweringen over Oekraïne versus Rusland: “u bewijst uw reputatie geen goede dienst, meneer de eersteminister, door voort te gaan met Oekraïne een bolwerk van democratie tegenover de Russische vijanden van de democratie te noemen”. En hij maant de premier aan de relatie van de EU met Rusland te herzien: “Nu de herindustrialisering van Rusland bezig is en al substantieel gevorderd is, zijn de kansen voor een wederzijds voordelige handel nog veel groter dan toen zij alleen berustten op grondstoffen. Bekijk het nog eens, en overweeg het opnieuw.”
De open brief (in het Engels) is te lezen op de zeer lezenswaardige blog van Gilbert Doctorow: https://gilbertdoctorow.com/
Francesca Albanese blijft hoopvol over de Palestijnse kwestie
Francesca Albanese, Wikipedia
foto: Rafael Medeiros
Het moedige en onmisbare medium +972 – waar Joden en Palestijnen samenwerken en een andere stem laten horen dan die van de mainstream media in Israël – bracht een interview met Francesca Albanese. Deze speciale rapporteur van de VN voor de toestand in de door Israël bezette gebieden gaf onlangs een lezing aan de SOAS universiteit van Londen, wat voor de journaliste Samah Salaime aanleiding was om met haar te praten.
Albanese, nu in haar tweede ambtstermijn als speciale rapporteur, maar met toegangsverbod voor Israël en voor de VS, blijft hoopvol. Als de journaliste haar vraagt hoe het verder moet met het Joods-Palestijns conflict heeft zij meteen een heldere uitleg:
“Als advocaat op het gebied van internationaal recht heb ik het antwoord op die vraag direct, want wat er moet gebeuren is heel duidelijk. De aanwezigheid van Israël in de Bezette Palestijnse Gebieden is onwettig verklaard door het Internationaal Gerechtshof, en daarom moet Israël zijn troepen terugtrekken van de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Gazastrook. Ik weet dat dit voor veel Israëli’s als fantasie kan klinken, maar dat is wat er moet gebeuren, omdat het onmogelijk is je voor te stellen dat Israël zal [mogen] voortgaan met het militair beheersen van het beetje dat overblijft van Palestina.”
Los van de vraag of de oplossing twee staten is of één gemeenschappelijke, geldt: “Het internationaal gerechtshof heeft in juli 2024 verklaard dat de bezetting onwettig is en volledig en zonder voorwaarden moet worden ontmanteld, en dat wil zeggen: troepen terugtrekken, vestigingen ontmantelen, compensatie voor de Palestijnen en toestaan dat de vluchtelingen die in 1967 werden verdreven terugkeren.”
Of dat wel realistisch is? Kan de internationale gemeenschap dat doen gebeuren? Op die tegenwerping van de journaliste repliceert Albanese: “Het is zeker wat het internationaal recht voorschrijft, in de interpretatie van het hoogste juridische lichaam in de wereld. Er zijn vreedzame, niet gewelddadige manieren om dat te doen, en er is ook de mogelijkheid toevlucht te nemen tot dwangmaatregelen als een land zo’n bedreiging vormt voor de vrede en de veiligheid als Israël vandaag – en niet alleen voor Palestina, maar voor de hele regio. Israël bombardeert land na land, ondersteund door de straffeloosheid van staten waarvan de leiders tot de vorige eeuw behoren en nog steeds denken vanuit een koloniale mentaliteit.”
“Maar de nieuwe generatie is niet zo, en de verkiezingsuitslagen bewijzen dat. Dus is het niet de vraag of Israël zal gedwongen worden zijn apartheidspraktijken stop te zetten, maar wanneer. Want de zaken gaan veranderen. En dus roep ik de Israëli’s op om mee te doen, om te helpen daar te geraken. Om dat te doen, zullen ze niet hun rechten moeten opgeven, maar wel hun privileges – privileges die ze hadden ten koste van een heel volk.”
Ik begrijp dat veel Israëli’s zich onzeker en onbeschermd kunnen voelen. Maar ze kunnen nooit meer veilig en beschermd zijn als ze doorgaan met het zaaien van wrok aan alle kanten. Er zijn manieren om Israëls stabiliteit en veiligheid te verzekeren zonder de onderdrukking van anderen. En er is nog tijd om deze pistes uit te proberen.”
De “vredesoplossing” vanuit de VS
En hoe ziet Albanese de “Vredescommissie” van Donald Trump? “De toekomst van Gaza, net als van de rest van de Bezette Palestijnse Gebieden, zou in handen van de Palestijnen moeten zijn. Het is hun zelfbeschikking. Het is verbijsterend een groep te zien die niet voortkomt uit de wil van het Palestijnse volk die de opdracht krijgt Gaza “herop te bouwen”. En het is zorgwekkend te zien hoe de VN aan de kant geschoven worden en hoe het proces geleid wordt door een staat – de Verenigde Staten – die geen onafhankelijke partij is en stevig de verwoesting van Gaza heeft ondersteund.”
“De mensen in Gaza zijn uiterst uitgeput en getraumatiseerd. Er is nood aan dat hun zorg en hun welzijn verzekerd worden, maar dat is nergens te zien. Bovendien zijn er wreedheden begaan in Gaza die onderzocht moeten worden. Er moet bewijsmateriaal verzameld worden voor de wederopbouw kan plaats vinden, en dus moeten onafhankelijke onderzoekers toegang krijgen.”
Bestaansrecht? Welk?
En wat denkt Albanese over het “bestaansrecht” van Israël? “Als mensen me vragen of Israël bestaansrecht heeft, antwoord ik simpelweg: Israël bestaat, en als een lid van de internationale gemeenschap moet het zich houden aan de internationale wetgeving. Maar wat velen die deze vraag stellen, lijken te bedoelen, is het recht van Israël om te bestaan als een apartheidsstaat die geen rekenschap moet afleggen. Neen. Israël heeft niet het recht om zich te gedragen alsof het boven de wet staat, of tegen de wet in.”
Tot daar enkele krachtlijnen van het interview. Het gaat verder o.a. ook nog over de rol van privébedrijven, de economie van de bezetting, Albaneses visie op de aanval van Hamas en over de sancties van de VS tegen de rapporteur. Ik beperk me tot het citeren van de slotuitspraak van Albanese: “Je kan instemmen met wat ik zeg of het er niet mee eens zijn. Maar ik werd gestraft voor mijn werk – zonder recht om in beroep te gaan, zonder bewijs van fouten en met schending van mijn VN-statuut, dat privileges en onschendbaarheid garandeert voor wat ik doe in de context van mijn werk.”
Het boek van Albanese over de Palestijnse kwestie – een bestseller in Italië, en ook al beschikbaar in Nederlandse en Franse versie – zal in april in het Engels verschijnen: “When the World Sleeps: Stories, Words, and Wounds of Palestine”. Het bestaat in totaal al in 16 talen, dit wordt de 17de.
Op 2 april zal Albanese een eredoctoraat ontvangen voor haar werk als VN-rapporteur, dat zal uitgereikt worden door de universiteiten van Antwerpen, Gent en Leuven samen.
Het volledige interview in Engelse versie: ‘Impunity won’t last forever’: What gives Francesca Albanese hope. The UN Special Rapporteur points to the way out of the current crisis facing international law, while responding to criticism over her stance on October 7. By Samah Salaime January 21, 2026
In de media lijkt de Russische aanval op Lviv opeens plaats te moeten maken voor de toestand in Iran en de kwestie Venezuela. Dat zijn natuurlijk interessante onderwerpen, maar de berichtgeving over de Oekraïense kwestie hoort daar niet onder te lijden. De onmisbare VS-blogger Simplicius toont dat de informatie die we over Lviv kregen onvolledig en waarschijnlijk deels fout was, zodat een rechtzetting en aanvulling eigenlijk hoogstnodig zijn.
Simplicius merkt op dat het Russische ministerie van defensie heeft laten weten dat het doelwit van de aanval met de Oreshnik niet de grote gasopslagplaats bij de stad Lviv was, maar wel het atelier voor herstelling van vliegtuigen bij de stad Lviv. Daar worden o.a. F-16’s en MiG-29’s van de Oekraïense luchtmacht onderhouden en hersteld. Daarnaast wordt er ook wapentuig geproduceerd: onbemande gewapende tuigen (UAV’s, Unmanned Armed Vehicles) voor de lange en de middellange afstand waarmee Russische civiele faciliteiten diep binnen Rusland aangevallen worden.
De aanval met de Oreshnik was gericht tegen productieateliers, producten, en magazijnen evenals tegen de infrastructuur van het bijbehorende vliegveld van Lviv, zegt het Ministerie.
Daarnaast was er een grootschalige aanval met Iskanderraketten en Kalibr-kruisraketten op de productiefaciliteiten van twee ondernemingen in Kiev die betrokken waren bij de assemblage van UAV’s bestemd om Russisch territorium aan te vallen. De grootschalige Russische aanval mikte ook op de energie-infrastructuur die het werk van de Oekraïense defensie-industrie ondersteunt en beschadigde die.
Blogger Simplicius maakt ook melding van een bewering die de dissidente Oekraïense journalist Anatoly Shariy zou gepubliceerd hebben. Die stelde dat het verhaal over de aanval op de gasopslagplaats een camouflage was om te verdoezelen dat er een veel gevoeliger doelwit geraakt was.
Maar Simplicius is voorzichtig: er zijn foto’s gepubliceerd die als doelwit de gasopslagplaats van Stryi tonen. Dus hakt hij de knoop niet door. Mijn vraag daarbij is ook of de beide interpretaties niet samen waar kunnen zijn: een aanval op militaire productie en reparatie en wapentuig gecombineerd met het verstoren van de gasproductie midden in de winter, wat de bevolking in moeilijkheden brengt en het enthousiasme (?) voor de oorlog tegen Rusland allicht doet bevriezen?
Het Russische Ministerie van Defensie beklemtoont het strikt militaire, de uitschakeling van wapentuig, productie- en herstelfaciliteiten daarvan en een vliegveld. De aanval lijkt niet tegen de bevolking gericht.
Zelenski van zijn kant heeft het juist daarover: “De belangrijkste Russische tactiek is proberen de steden helemaal uit te schakelen door zoveel mogelijk energiefaciliteiten te treffen.” En: “Wat een respect voor de VS en voor de diplomatie!”
In de “newsletter” van +972 werd een inleiding aangeboden, die ik even vertaal uit het Engels:
“Meer dan 9000 Palestijnen worden momenteel vastgehouden in Israëlische gevangenissen en militaire detentiecentra, velen zonder beschuldiging of proces. Daarnaast waren er nog 2000 die vrijgelaten werden in oktober als onderdeel van het akkoord over een staakt-het-vuren in Gaza. De omvang van Israëls gevangenzetting is zo groot dat zo’n 40 percent van de Palestijnse mannen in de bezette gebieden minstens één keer in hun leven gevangen gezet of vastgehouden geweest zijn. De namen van de meesten van hen zullen veel mensen vreemd in de oren klinken, maar één Palestijnse gevangene steekt boven alle andere uit: Marwan Barghouti.
Nadat hij volwassen werd als politieke leider in de Fatahbeweging en verkozen werd in de Palestijnse Wetgevende Raad in de jaren 1990 als een verdediger van het vredesproces, zou Barghouti later een van de gezichten worden van de Tweede Intifada. Hij overleefde minstens één Israëlische poging om hem om te brengen voor hij gearresteerd werd en in 2002 veroordeeld werd voor betrokkenheid bij een aanval die vijf mensen doodde, beschuldigingen die hij tegensprak. Meer dan twintig jaar later is hij nog altijd in Israëlische gevangenschap.
In de loop van de jaren is Barghouti een bijna mythische figuur geworden in de Palestijnse politiek. Hij staat voortdurend bovenaan in de opiniepeilingen voor hypothetische presidentsverkiezingen, ook al zit hij achter tralies, wat zijn ongeziene capaciteit illustreert om een diep verscheurde samenleving bijeen te brengen. Misschien is het om die reden dat Israël weigerde hem vrij te laten, zelfs toen het honderden andere gevangenen met levenslange veroordelingen vrijliet in ruil voor gijzelaars in Gaza.
Terwijl Barghouti al meer dan tien jaar belet wordt te spreken met de media – terwijl hij herhaaldelijk mishandeld werd en voor lange periodes in geïsoleerde opsluiting zat sinds 7 oktober – doet zijn familie al wat ze kan om zijn vrijlating te bekomen. In deze episode van de +972 podcast spreken we met zijn zoon Arab.
In een breed opgezette conversatie die de belangrijkste mijlpalen in de politieke loopbaan en de tijd in de gevangenis van zijn vader overloopt, legt Arab uit waarom Israël zijn vader niet als een veiligheidsrisico ziet, maar als een politieke bedreiging, waarom Marwan meer gericht is op bepaalde doelstellingen dan op specifieke oplossingen, en waarom zijn vrijlating zou bijdragen tot de vrijheid van het Palestijnse volk als geheel.”
Het is 10 januari en ik kijk even wat mijn kranten brengen over de Russische raketaanval met een Oreshnik in Oekraïne. Ik las er op 9 januari al over in de blogosfeer – de gedrukte kranten en soms ook hun online berichtgeving lopen al eens achter op de actualiteit. Wat ik nu lees in DS en DM vind ik nogal onthutsend.
“Hypersonische raket op Lviv is Poetins waarschuwing aan Europa” titelt de Standaard boven een artikel van Dominique Minten. Hoezo op Lviv? Gaat het om een bombardement op de stad zelf? Waar dan precies? Slachtoffers?
Ik kijk in De Morgen, waar Tommy Thijs onder de kop “Poetins boodschap is amper mis te verstaan” over de Oreshnikaanval bericht en lees: “Het Russische ministerie van Defensie had gisterenochtend al bevestigd dat het een Oresjnik-raket had gelanceerd op ‘een dronefabriek en Oekraïense energie-infrastructuur’ in de buurt van Lviv.”
Dus niet gewoonweg de stad, maar een militair doelwit en een energiefaciliteit. DM licht verder toe: “Een Oekraïense bron zegt dat de raket dit keer net zoals toen [bij het allereerste gebruik van de Oreshnik door Rusland, E.H.] niet met explosieven was uitgerust. De geviseerde fabriek, een staatsbedrijf, liep enkel lichte schade op aan haar betonnen constructie, voornamelijk door de impact van kleine clustermunitie met ‘kleine kraters in een bosgebied’ als gevolg.”
Lichte schade?
Een ongetwijfeld peperdure raket, spitstechnogie met 36 afzonderlijk bestuurbare projectielen, heeft lichte schade aan het beton toegebracht? Met “kleine clustermunitie”? Ik begrijp er niets van.
Over andere schade spreekt het artikel niet, maar ik zag een dag eerder op het internet toch al videobeelden van een brandende gasopslagplaats? Daar wordt in het artikel niets meer over gezegd.
Ik kijk even in De Standaard. Dominique Minten schrijft: “Donderdag sloeg een hypersonische Oresjnik-raket in op Lviv, de belangrijkste stad in het westen van Oekraïne.” Geen melding van een gasopslagplaats en evenmin van een dronefabriek. Het doelwit lijkt de stad zelf.
Toch las ik op 9 januari al in de blog van de Brusselse Ruslandkenner en expert internationale relaties Gilbert Doctorow, die vaststelt dat Trumps activiteiten het internationale nieuws domineren: “Maar in de voorbije 24 uur heeft Vladimir Poetin het gedonder van Trump overstemd door een dramatische aanval op kritieke energie-infrastructuur van Oekraïne, bekend als de grootste gasopslagplaats van het land, met gebruik van de supersonische Oreshnikraket.”
“ Niet alleen heeft Rusland een faciliteit die instaat voor de helft van de opslag van het natuurlijke gas in Oekraïne vernield, maar het deed dat ook in de buurt van Lvov, helemaal in het Westen van het land, maar 70 km van de Poolse grens, en stuurde daarmee een niet mis te verstane boodschap aan de NAVO-landen over hun kwetsbaarheid voor dit niet te stoppen Russische wapen.”
De pure feiten worden zowel in DS als in DM gebrekkig, onvolledig of verkeerd weergegeven: wat is er aangevallen en waar? Met welk effect? Met welke consequenties? Zijn er slachtoffers?
Het psychologiseren in DS
Maar des te meer wordt er aandacht besteed aan de reacties en commentaren. Dominique Minten schrijft niet over de strateeg die Vladimir Poetin ongetwijfeld is, maar over diens psychologie: “Venezuela, een geënterde olietanker en een Amerikaans vredesplan waarmee hij niet kan instemmen, moeten Vladimir Poetin frustreren. Een aanval met een hypersonische Oresjnikraket op Lviv toont dat de Russische president bereid is de oorlog te laten escaleren.”
Dat legt Minten verder uit: “Volgens Moskou was dat een vergelding voor de Oekraïense drone-aanval op het buitenverblijf van president Vladimir Poetin, twee weken geleden. Omdat die drone-aanval nooit heeft plaatsgevonden, was meteen duidelijk dat Moskou met de Oresjnik-aanval een heel andere bedoeling had.”
Minten beslist simpelweg dat die drone-aanval, die ontkend wordt door Kiev, niet heeft plaatsgevonden. Dat Kiev de aanval ontkent, is begrijpelijk en ligt voor de hand. En dat de VS zeggen geen bewijzen ervoor te zien ook. Dat zijn immers betrokken partijen, die nadeel zouden ondervinden van het toegeven dat de beschuldiging correct is.
Bovendien zou het een gewaagde leugen zijn als Rusland het verhaal verzonnen had. En Rusland heeft ook al bewijsmateriaal voorgelegd, al verdient dat natuurlijk kritisch onderzoek. Dat Minten zomaar de knoop doorhakt, is journalistiek dubieus. Hij kon hooguit zeggen dat de zaak omstreden is, denk ik.
Een andere bedoeling?
Volgens de gedachtenlezende Dominique Minten had Poetin dus een andere bedoeling dan vergelding, dit kan volgens hem “niet anders geduid worden dan als een signaal dat Rusland bereid is de oorlog in Oekraïne verder te laten escaleren.”
Eerst en vooral: vergelding en andere bedoelingen sluiten elkaar niet per se uit. En wat staat er tegenover de bereidheid om de oorlog te laten escaleren? Toegeven aan het Westerse bondgenootschap? Is dat wat Minten verwacht? En is dat realistisch?
Rusland staat stevig in het conflict met Oekraïne, het is aan de winnende hand. Het is ertoe bereid vrede te sluiten, maar dan moet wel aan zijn voorwaarden worden voldaan. Dat is logisch, anders gaat het om een capitulatie.
Minten citeert een commentaar van EU-buitenlandchef Kaja Kallas: “De Oresjnik-raket is een duidelijke escalatie tegen Oekraïne en een waarschuwing aan de EU en de VS. De EU-landen moeten sneller luchtverdediging leveren en we moeten de kostprijs van de oorlog van Rusland verhogen.”
Kaja Kallas droomt ervan dat Rusland verslagen wordt, verzwakt en gefnuikt wordt of instort. Haar vele russofobe uitlatingen tonen dat. En, zo blijkt hier ook weer: zij is voor escalatie, niet voor vrede, en zeker niet op Russische voorwaarden. Dat dit voor Europa een suïcidale koers belooft te zijn, wil zij vanuit haar Ruslandhaat niet onder ogen zien.
De psychologiserende Dominique Minten ziet wel frustratie als drijfveer bij Poetin, maar niet de haat (met de geschiedenis van haar familie en haar land als achtergrond) van Kallas.
Daarbij stapt hij vrolijk mee achter de oorlogsbanier van Kallas. Dat Europa nog meer wapens moet leveren aan Oekraïne en ook de “kostprijs” van de oorlog voor Rusland moet verhogen (nog meer sancties?) wordt kritiekloos als normaal voorgesteld.
Een korte blik op de realiteit
Aan het slot van zijn mislukte artikel brengt Dominique Minten de beste informatie over Poetin: “Al weken voert hij de luchtaanvallen op de Oekraïense energie-infrastructuur op. In grote delen van Oekraïne is er nauwelijks nog elektriciteit. In het begin van de week werden vooral de grote steden in het zuiden en het centrum van het land geviseerd. Donderdagnacht kreeg Kiev opnieuw de volle laag.”
“De toestand in de Oekraïense hoofdstad is nu zo erg dat burgemeester Vitali Klitsjko de inwoners heeft opgeroepen de stad tijdelijk te verlaten. Dat heeft hij nooit eerder gedaan. De helft van de stad zit zonder verwarming en het vriest momenteel 10 graden.”
En dan de correcte en rauwe conclusie: “Het is duidelijk dat Rusland de winterkou aangrijpt om de Oekraïners extra onder druk te zetten.”
Zou ook heel stom zijn van Rusland om dat niet te doen?
En Brussel dan, en de NAVO?
Het artikel van De Morgen is geïllustreerd met een interessant kaartje. Dat toont het traject dat de Oresjnik moest afleggen vanaf de lanceerbasis in Kapoestin Jar tot Lviv, 1600 km. Voor zo’n hypersonische raket is dat maar een kwartier vliegen. De waarschuwingstijd voor mogelijke doelwitten is daarmee extreem kort, dat is duidelijk. En als je registreert dat zo’n raket opstijgt, weet je nog helemaal niet waar ze naartoe gaat…
Maar het kaartje had gerust wat ruimer kunnen zijn en Brussel en Londen mogen omvatten. Tommy Thijs vermeldt dat het vliegbereik van de Oresjnik 5500 km is. Dat wil zeggen dat ook pakweg Brussel en Londen geviseerd kunnen worden, net als de NAVO-basissen in België, Duitsland of Roemenië. Met één klap geen EU meer, met een paar klappen alleen nog een NAVO-puinhoop.
De beide artikels laten na de volle draagwijdte van de Russische zet met een Oresjnik aan te geven: Europa is onverdedigbaar! Niet alleen door het al bekende gebrek aan bruikbare troepen en eigentijds wapentuig, maar door technologische achterstand.
Er is immers geen afweersysteem dat de Oreshnik aankan. En die raket wordt nu ook volop in Wit-Rusland geïnstalleerd, nog veel dichter bij belangrijke mogelijke doelwitten van EU en NAVO.
De beide artikels besteden wel aandacht aan het gepruttel van de Europese machten. DM: “Alvast Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk noemden de inzet van de Oresjnik gisteren een nieuwe en onvaanvaardbare escalatie.” Maar de onvermijdelijke conclusie dat die Europese machten te weinig of geen realiteitsbesef hebben en hun eigen ondergang riskeren, ontbreekt. Een conclusie met als correlatie: er moet dringend druk van de ketel, er moet geluisterd worden naar de Russische noden en eisen, en er moet afgestapt worden van de Europese en Amerikaanse eigendunk en machtswaan. En van de gevaarlijke stupiditeit van de oorlogszuchtige krijgsdame Kaja Kallas.
“In totaal hebben meer dan 150.000 Israëli’s alleen al in de voorbije twee jaar het land verlaten, wat steeg tot meer dan 200.000 sinds de huidige regering aan de macht kwam.” (Hila Amit)
Het moedige en kritische Israëlische medium +972, genoemd naar het telefoonvoornummer van Israël en de Bezette Gebieden en waarin Joden en Palestijnen samenwerken, publiceerde een boeiend artikel van de onderzoekster, schrijfster en lesgeefster Hila Amit over de emigratie uit Israël.
Hila Amit werd in 1985 geboren in Tel Aviv, maar woont en werkt in Berlijn, waar zij een school voor Hebreeuws heeft opgericht. Haar onderzoeksinteresses liggen op het snijpunt van queer studies en emigratiesociologie.
In haar boek “A Queer Way Out: the Politics of queer Emigration from Israel” (2018) beschreef zij de rol die een queer oriëntatie en linkse politieke overtuigingen spelen bij de beslissing om te emigreren uit Israël. Het boek werd in 2019 bekroond met de “Association for Middle East Women’s studies Book Award.”
Voor het artikel in +972 sprak Hila Amit met een aantal Israëlische Joden die de voorbije twee jaar uit Israël zijn weggegaan. Hun getuigenissen wijzen op het verlies van hun geloof in het zionistische project. Terwijl Israël toch juist bedoeld was als een veilig toevluchtsoord voor de Joden!
De schok van een nazistisch Israël
Amits eerste gesprekspartner in het artikel is de 44-jarige Asaf. Op de ochtend van 7 oktober 2023 boekte die om 7.20 u vliegtuigtickets voor zichzelf, zijn vrouw en zijn twee dochters. De volgende dag vlogen ze ’s middags met een van de laatste niet-Israëlische vliegtuigen naar Duitsland, waar ze een tijdelijk onderkomen vonden bij vrienden in Berlijn.
Asaf verloor zijn baan als journalist bij de krant Haaretz doordat zijn werkgever eiste dat hij in Israël zou wonen.
De schok van de Hamasaanval op 7 oktober 2023 beschrijft hij als volgt: “Ik had geen illusies over de realiteit, over hoe verkloot en verschrikkelijk de zaken waren, zelfs voor de oorlog. (…) We wisten dat het onderwijssysteem aan het instorten was, dat de gezondheidszorg een puinhoop aan het worden was. En we wisten dat het leger vooral oorlogsmisdaden beging.”
“ Maar toch was er nog de illusie dat, ondanks alles, het leger het absolute minimum zou realiseren: Israëlische burgers beschermen. In de namiddag van 7 oktober begrepen we dat zelfs dat niet het geval was. Als zelfs dat niet lukt, is er helemaal niks meer om te redden.”
Asaf keek met afschuw naar de Israëlische maatschappij: “Opeens was het allemaal publiek. Zien hoe een hele maatschappij nazistisch wordt – dat was angstwekkend om te zien.”
Hun verdere leven brengen Asaf en zijn vrouw door in Duitsland. Terug in Israël gaan wonen is geen optie.
Crisis van het zionisme en persoonlijke uitputting
De emigratiecijfers van Israël en de getuigenissen van diverse geïnterviewden illustreren een diepe crisis van het zionisme. Klaarblijkelijk is de droom van Israël als een veilige thuis waar zoveel mogelijk Joden van over de hele wereld naar toe moeten om goed te leven nu duidelijk een façade waarachter geweld en ellende schuilgaan, en waar de veiligheid zoek is.
Bij de bekommernissen van de emigranten die Hila Amit interviewt, spelen nog andere zaken mee. Zoals de persoonlijke veiligheid van Joden die politiek actief waren in de richting van samenwerking met en hulp aan Palestijnen en de vrees van ouders dat hun kinderen in het leger zouden moeten.
Daarnaast speelt ook ontmoediging een rol: enkele geïnterviewden, die jaren bezig geweest waren met het bestrijden van de Israëlische apartheids- en bezettingspolitiek, geven aan dat ze het stadium van uitputting bereikt hadden…
De Belgische premier was even in mijn achting gestegen door zijn verzet tegen het stelen van de Russische banktegoeden in België. Maar dat is alweer voorbij door zijn instemming met de gluiperige politiek van de Coalition of the willing (lees: killing, want deze club stuurt aan op voortgezette confrontatie met Rusland, dus nog langer en nog meer oorlog en nog veel meer doden!)
De afspraken die gemaakt werden door dat boosaardige gezelschap gaan vooral over het sturen van troepen en over het verlenen van militaire bijstand aan Oekraïne, een wangedrocht van een staat dat zoiets helemaal niet verdient. Een door extremisten gecontroleerde dictatuur die haar eigen burgers met militair geweld bejegent verdient geen sympathie en geen steun!
De kwaadwilligheid van de “coalitie” begint er al mee dat de kern van het probleem ontkend wordt. Het gaat niet om de veiligheid van Oekraïne, maar om die van Rusland. Het is de (nauwelijks) geheime agenda van de VS die Rusland wilden verzwakken om de handen vrij te hebben voor een conflict met China die leidde tot de oorlog.
De vredeswil van Rusland miskend, en zijn bedreigdheid
Die was niet nodig voor Oekraïne en ook niet voor Rusland. Dat stelde met het akkoord van Minsk II een vreedzame oplossing van het Oekraïense probleem voor, met het behoud van de territoriale integriteit van het land. Die werd, via Westerse inmenging, afgewezen, en het resultaat was een jarenlange burgeroorlog waarin Rusland nog net op tijd ingreep met zijn Bijzondere Militaire Interventie om een slachting te voorkomen.
En tegelijk zijn eigen veiligheid te verdedigen. Want Oekraïne als NAVO-lid is zoiets als Chinese of Russische militaire basissen in Mexico, tegen de Amerikaanse grens. Het begrijpelijke en terechte Russische standpunt is dat Oekraïne moet terugkeren naar zijn status van neutraal land die bij zijn stichting als basisvereiste in de grondwet werd opgenomen, maar nu geschrapt is.
Het gaat dus om de bedreiging van Rusland door de VS en hun slaafjes in Europa, en dat moet worden opgelost. Troepen van andere landen, met name van NAVO-lidstaten, voorzien in of voor Oekraïne bij een wapenstilstand, is de oorzaak van de oorlog nog aanwakkeren en dus de oorlog verlengen.
De kritiekloze meelopers van de Belgische pers
De inktkoelies van het Amerikaanse en van het Europese imperialisme in onze pers vinden het plan van de Coalitie prima, maar tekenen er bij aan dat Rusland het hoogstwaarschijnlijk niet zal aanvaarden. Dominique Minten heeft het vandaag in de Standaard over “solide veiligheidsgaranties van de VS en Europa” en ook JL schrijft in De Morgen positief over het plan, zelf over de Belgische bijdrage daarin.
Maar allebei weten ze dat de kans op slagen van dit plan “miniem” is. De hoofdoorzaak van de oorlog – dat Rusland zich bedreigd voelt door de NAVO die tot aan de Russische grenzen oprukt – wordt niet weggenomen, maar juist versterkt door het plan om buitenlandse troepen, onder meer van NAVO-lidstaten, de “veiligheid” van Oekraïne te laten “verzekeren”.
Die doen het omgekeerde: ze vergroten het Russische onveiligheidsgevoel, en maken dat Rusland best doorvecht tot Oekraïne herleid is tot een zwakke rompstaat. Die ontwikkeling is al een eind gevorderd, en als Rusland ook de Oekraïense havenstad Odessa onder controle krijgt, is dat de kroon op het werk.
Een dolende eersteminister
Dat de Belgische premier meegaat in de dwaze en oorlogszuchtige politiek van de Coalitie van de Oorlogszuchtigen met haar russofobe agenda strekt hem niet tot eer en is af te keuren. Het Belgische leger laten bijdragen tot de instandhouding van een gore dictatuur! Wat een onzin!
Nu de VS zich schaamteloos profileren als een gangsterstaat die boven wet en recht verheven is en naar eigen willekeur aanvalt, bezet of annexeert wat hem bevalt of stoort, is de aanwezigheid van de VN in dat land zo pijnlijk dat de organisatie dringend een ander gastland moet zoeken. Maar welk?
Hoewel de VS het gastland van de VN zijn, hebben ze zich ingespannen om de organisatie te kortwieken en onderuit te halen. Rusland wordt verweten dat het een “ongeoorloofde” oorlog tegen Oekraïne voert omdat het niet eerst de zaak voorgelegd heeft aan de VN (wat onzin is, maar daar wil ik het hier niet over hebben). Maar de VS met hun president die opperbevelhebber van de NAVO is, hebben de oorlog tegen Joegoslavië opgestart zonder de VN daarin te kennen of de zaak voor te leggen. Dit passeren van de VN door het gastland van de organisatie was het belachelijk maken ervan en het reduceren ervan tot een praatbarak.
Nu de VS zich verder profileren als een roof- en moordstaat net zoals Israël, dat zowat hun deelstaat is, en dat ze steunen en aanmoedigen in zijn illegaliteit en barbaarsheid, wordt het probleem van een VN in de VS nog acuter. Te meer omdat de VS zelfs openlijk de organisatie die zij gastvrijheid verlenen saboteren door sancties tegenover een officiële VN-rapporteur zoals Francesca Albanese.
Het ziet er dus steeds meer naar uit dat de VN zich niet alleen blameert door de standplaats in de VS, maar dat ze ook meer en meer de gevangene van dat land wordt.
Als de organisatie zich niet hopeloos belachelijk en onbenullig wil maken, zal ze een andere standplaats moeten kiezen. Allicht zonder de VS, als die zich aanstellen als beledigd, maar daar hoeft geen rekening mee te worden gehouden. Een gangsterstaat kan niets bijdragen tot de doelstellingen van de VN en hoeft niet gemist te worden.
Maar waar naartoe? Mijn voorkeur zou uitgaan naar een land als India, maar ik ben geen adviseur. Trouwens: eerst moeten de VN zelf in beweging komen. Als dat niet lukt, zou er een alternatieve organisatie moeten worden opgezet als vervanging en kan de huidige een stille dood sterven.
Nu het medium De Wereld Morgen de blogs die het jarenlang publiceerde als berichten van “de community” heeft gewist en er volgens onduidelijke criteria en nogal willekeurig enkele van terugplaatst, moet ik zelf mijn bijdragen voor de totale verdwijning behoeden en er zo nu en dan een van opdiepen. Vandaag een stuk over het ideologisch dolende en verdwaasde dagblad de Standaard:
De ingedommelde Standaardjournalist Dominique Minten brengt vandaag in zijn krant een lang interview met een Oekraïense officier, Andri Kobalia. Die vecht al 3,5 jaar lang tegen de Russen en is nu officier, verantwoordelijk voor een drone-eenheid. “De oorlog heeft de historicus van opleiding niet afgestompt. Hij maakt kristalheldere én realistische analyses over hoe hij denkt dat deze ongelooflijk bloedige oorlog kan eindigen”, stelt Minten. Helaas, daar is niets van te merken.
Minten citeert Kobalia: “Als het waar is dat Poetin de hele Donbas opeist in ruil voor enkele stukjes bezet gebied in de provincies Soemy en Charkiv, dan is dat een non-starter voor ernstige onderhandelingen. Dat zeg ik niet alleen. Al mijn collega’s denken er zo over. Het betekent dat we land opgeven dat niet eens bezet is. Dat kan wettelijk niet. In Oekraïne nemen we de grondwet ernstig.”
Hier zou elke competente journalist een lachbui moeten krijgen, of minstens een kritische vraag of opmerking moeten plaatsen. Want de Oekraïense grondwet bepaalde ook dat het land neutraal en blokvrij zou zijn. Dat is simpelweg weggestemd en geschrapt. De Oekraïense grondwet stelt niets voor, is vatbaar voor snelle wijzigingen. En dus geen argument tegen het afstaan van gebied als dat zinvol en nodig blijkt te zijn.
Tot een analyse van het conflict waarin hij meevecht is Kobalia niet in staat. Hij ziet geen oorzaken, en dus ook geen echte oplossingen. “Hoe moet het verder als er geen snelle vrede komt? Het NAVO-lidmaatschap is geen optie zolang Trump president is. (…) Voor hem is de beste oplossing dat de frontlijn bevroren wordt en dat het Westen solide veiligheidsgaranties geeft. En dan spreekt hij niet over beloftes op papier, want die zijn niets waard. ‘Voor Zelensky is het moeilijk zo’n papieren bestand te ondertekenen, want ook hij weet dat Poetin en zijn dichte kring van vertrouwelingen altijd goede leugenaars zijn geweest.’ ”
Met dat soort simpele en ongefundeerde vooroordelen is de zaak inhoudelijk afgehandeld, wat overblijft is een troepenmacht als veiligheidsgarantie – maar dan beter bijvoorbeeld Poolse troepen, dan Spaanse of Franse, denkt Kobalia. Ook hier is de interviewer niet alert: troepen van NAVO-landen als oplossing bij een oorlog die juist bedoeld is om de aanwezigheid van de NAVO in Oekraïne te voorkomen? Kobalia doolt, en Minten slaapt.
“Het beste en meest realistische scenario is dat de Europese bondgenoten Oekraïne militair blijven steunen. Dat betekent wapens blijven sturen.” En gemeenschappelijke oefeningen met Europese soldaten ziet Kobalia ook wel zitten.
Het weinige wat je uit dit interview leert, is dat zo’n Oekraïense officier, nochtans met een universitair diploma geschiedenis, geen benul heeft van de achtergrond, de motieven en de perspectieven van de oorlog. In zijn benevelde geest is er alleen strijd om grondgebied, maar geen burgeroorlog, geen NAVO-probleem, geen agressie van Kiev tegen de afgescheurde Donbasrepublieken. Maar Dominique Minten ziet hier kristalheldere én realistische analyses. De ene benevelde geest prijst de andere!
In zijn blog van 2 januari brengt Pascal Lottaz, Zwitserse academicus die in Japan werkt, fundamentele gezichtspunten aan i.v.m. de sancties van de EU tegen personen die andere opvattingen verspreiden dan de hare, zoals Jacques Baud en Nathalie Yamb. Die sancties zijn te karakteriseren als extralegaal en als zodanig moeilijk te bestrijden. Hoezo?
Momenteel staan er 59 personen op de sanctielijst van de EU i.v.m. Rusland. Oorspronkelijk ging het enkel om Russische zakenlieden of mensen in Rusland, maar nu is dat uitgebreid tot personen die opvattingen uiten die niet overeenstemmen met die van de EU.
En haar lidstaten, mag je daaraan toevoegen. Dat de Zwitserse Nathalie Yamb gesanctioneerd werd, heeft ook te maken met haar acties tegen de neokoloniale Franse politiek in Afrika. En dat de Duitse journalist Hüsseyin Dogru op de lijst kwam werd mee gemotiveerd door zijn pro-Palestijnse standpunten.
Er is eerder al gesuggereerd dat die EU-sancties er wellicht kwamen op suggestie of aandringen van Frankrijk en Duitsland, en dat is niet onwaarschijnlijk, want de EU vermeldt het antikoloniale en het anti-Israëlische aspect van de uitspraken of acties van de gesanctioneerden.
Zoals eerder hier vermeld is er op aanvraag van de Europese parlementsleden Michael von der Schulenburg en Ruth Firmenich een juridisch rapport opgesteld over de wettelijkheid van de EU-sancties tegen personen. Maar, zo constateert Lottaz, “het probleem is dat terwijl sancties ongetwijfeld een schending zijn van EU-wetgeving, er andere EU-wetgeving is die de Raad toestaat dergelijke maatregelen te nemen. Procedurematig overschrijdt de EU haar competenties niet omdat sancties geen stof zijn van binnenlandse politiek maar beslissingen van buitenlandse politiek.
Lottaz becommentarieert: “De EU is erin geslaagd een systeem te creëren waarbij de uitvoerende macht binnen haar wettelijke rechten is als zij, onder haar arm van buitenlandse politiek, gedrag van burgers als ‘ongewenst’ bestempelt en dan de meest draconische denkbare maatregelen oplegt – allemaal zonder proces of veroordeling.”
“Alles wat Baud, Yamb, Dogru en anderen deden (en nog doen) is perfect legaal in de EU. Maar de Raad van de Europese Unie heeft de macht om hen dwingende maatregelen op te leggen als onderdeel van het buitenlands beleid. (…) Wat deze sancties doen is een regime creëren dat het mogelijk maakt de beveiligingen tegen politieke vervolging te omzeilen.”
NAUWELIJKS VERWEER MOGELIJK
Kunnen de personen die het slachtoffer worden van de EU-repressie juridisch iets ondernemen? Als zij zich tot het Europese Hof van Justitie wenden, zal dat enkel controleren of de beslissing van de EU formeel in orde is. Ze zal zich niet bezig houden met de vraag of de opgelegde sancties niet buiten proportie zijn of de fundamentele rechten van de persoon aantasten.
Concreet betekent dit dat als er een foutje in de motivering door de EU te vinden is, het Hof kan zeggen dat de betreffende persoon van de lijst moet. Maar de EU kan rustig de motivering veranderen en de persoon opnieuw op de lijst zetten. Die kan dan weer naar het Europese Hof stappen en weer een klacht indienen, enz. Lottaz verwijst naar de Russische zakenlui Petr Aven en Mikhail Fridman die in 2024 een zaak tegen de EU gewonnen hebben, maar nu nog altijd op de sanctielijst staan, met een aangepaste motivering…
Dit misbruik om politieke repressie door te voeren wordt door Lottaz als veel voorkomende praktijk bestempeld, al vaak toegepast door EU-lidstaten. En door de Verenigde Staten: “Ook de VS heeft sancties gebruikt als een middel om legaal gedrag te verbieden, bijvoorbeeld met hun aanval op het personeel van het Internationaal Gerechtshof (ICC), of onlangs nog door de sancties tegen de Bijzondere Rapporteur van de VN voor de bezette Palestijnse gebieden Francesca Albanese.”
En Lottaz besluit: “Ofwel stopt dit nu, of de toekomst van vrijheid en democratie in de EU ziet er slecht uit.”
Erics kijk 
